All Chapters of สมการนี้พบคนหวั่นไหว Booming Heart: Chapter 21 - Chapter 30

จูนซื้อป๊อปคอร์นและน้ำอัดลมเสร็จก็เดินออกจากแถวทันที เธอไม่กล้ามองหน้าน้องสาวของเขาด้วยซ้ำ ทำเพียงเดินออกไปแล้วรอเขาตรงจุดตรวจตั๋ว พฤติกรรมหลบซ่อนยิ่งชัดเจน เมื่อน้องสาวกับแฟนของเธอเดินออกไปจากหน้าโรงหนัง เขาก็กลับมายืนข้างเธอได้อย่างแนบเนียน “พี่ถือให้” เขายื่นมือมารับถังป๊อปคอร์นกับน้ำอัดลม “ห้องน้ำคนเยอะเหรอ พี่หายไปนานมาก จูนนึกว่าโดนเทแล้ว” เธอแกล้งถามเหมือนคนซื่อ พลันยื่นตั๋วให้กับพนักงาน “ก็เยอะอยู่” บูมตอบเสียงเรียบนิ่ง หลบสายตาไปทางอื่น “ถ้าไม่อยากโกหกก็พูดตรง ๆ สิ” จูนส่งยิ้มให้เขา พยายามเก็บความน้อยใจไว้ลึกสุดใจ “เมื่อตะกี้เหมือนจูนจะบังเอิญเจอบลู น้องสาวพี่นะ เธอยืนต่อแถวอยู่ข้างหลังเลย แล้วจูนก็ได้ยินเธอพูดถึงพี่ด้วย บ่นว่าพี่ไม่รับสาย” จูนกำลังแสดงให้เขาเห็นว่าการพูดความจริงอย่างตรงไปตรงมาไม่ได้ยากอะไรเลย หากคนฟังจะเจ็บก็เป็นเรื่องที่พวกเขาต้องรับผิดชอบความรู้สึกตัวเอง แต่การที่เขาเลือกจะโกหกกันมันทำให้คนฟังเจ็บเป็นสองเท่า เจ็บเพราะคำโกหกและเจ็บเพราะเขาไม่รัก “คราวหลังถ้ามีเรื่องบังเอิญแบบนี้อีก พี่บอกจูนตรง ๆ ได้นะ” เธอปิดท้ายด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปด้านในโรงห

บูมหันมามองคนตัวเล็กที่รออยู่แล้วอย่างคาดเดาความคิดไม่ได้ ภาพที่ออกมาจึงเป็นภาพที่เธอมองเขาด้วยแววตาที่สื่อถึงความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่าเกินกว่าข้อตกลงของเรา ต่างคนต่างเงียบเหมือนทำตัวไม่ถูก จูนอยากจะตัดลิ้นตัวเองทิ้ง สมองมันไม่ยอมห้ามปรามหัวใจเลยสักนิด เธอสารภาพว่าชอบกับเขาแล้ว แถมยังแก้ตัวไม่ได้อีกด้วย เพราะนอกจากคำพูด ดวงตาของเธอยามที่ประสานสายตากันมันกำลังตะโกนบอกเขาซ้ำ ๆ ว่า เธอชอบเขา “ห้องน้ำว่างอยู่ จูนเข้าไปอาบน้ำเถอะ ยิ่งดึกยิ่งหนาวนะ” บูมเอ่ยบอกคนตัวเล็ก เธอกำลังนั่งจัดกระเป๋าอยู่ในเต็นท์เงียบ ๆ ส่วนเขาอาบน้ำเสร็จแล้ว รวมถึงคิดเรื่องของคนตรงหน้าเสร็จแล้วเช่นกัน “อื้ม” จูนหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่กับตะกร้าอาบน้ำของตัวเองแล้วออกจากเต็นท์ วินาทีนั้นดวงตากลมช้อนมองสบตาอีกฝ่ายพอดี เกิดอาการกระอักกระอ่วนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เพราะตั้งแต่เธอสารภาพความในใจออกไป เขาก็เงียบไปเลย เธอจึงทำตัวไม่ถูก และไม่รู้จะแก้ไขให้บรรยากาศระหว่างเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อย่างไร จูนใช้เวลาอาบน้ำแค่ห้านาที ชำระล้างเหงื่อไคลที่สะสมมาทั้งวัน น้ำเย็นช่วยกระตุ้นร่างกายให้สดชื่น แถมยังช่วยปรับอารมณ์ให้รู้ส

“พี่จะไปทีมชาติแล้วเหรอ” จูนเอ่ยอย่างตื่นเต้นปนปลื้มใจที่เขากำลังจะมีอนาคตที่ดีขึ้นไปอีกขั้น ขณะตัวเธอยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน“อืม ปีนี้พี่มั่นใจว่าติดตัวจริงแน่ ๆ” โค้ชบอกว่าฟอร์มการเล่นของเขาปีนี้ดีที่สุดแล้ว มีโอกาสติดทีมชาติสูง แต่เขาอย่าเพิ่งประมาท ตั้งใจรักษามาตรฐานฟอร์มการเล่นของตัวเอง รักษาร่างกายให้พร้อมจนกว่าจะติดทีมชาติความฝันของเขาใกล้จะเป็นความจริงแล้ว“ต่อไปพี่คงยุ่งมากกว่านี้อีกใช่ไหม”“ก็แบกธงทีมชาติแปะกลางอกไว้ พี่คงต้องทุ่มสุดกำลัง”“จูนเป็นกำลังใจให้นะ เชื่อว่าพี่ต้องทำได้แน่นอน” แม้ว่ากำลังใจของเธออาจจะไม่ได้ช่วยอะไรเขา แต่เธอก็หวังว่าเขาจะทำตามความฝันให้สำเร็จ“เด็กดี แล้วช่วงนี้เป็นยังไง ทำอะไรบ้าง อัปเดตให้ฟังหน่อย” บูมอยากรู้ความเป็นไปของชีวิตเธอบ้าง“ก็ไปเรียนทุกวัน กิจกรรมไม่ค่อยเยอะเหมือนช่วงแรก ๆ แล้ว คนยังตามจีบเยอะเหมือนเดิม วันก่อนมีหนุ่มเรียนแพทย์มาจีบด้วย แต่จูนปฏิเสธไปแล้ว”บูมนอนฟังเงียบ ๆ จนจบโดยไม่มีคำพูดใดออกมา“แล้วตัดสินใจได้หรือยัง” เขาจำเป็นต้องถามเธอ แม้ว่าเขาไม่อยากจะซึมซับช่วงเวลานี้ไว้ให้นานที่สุด ไม่อยากให้อะไรหรือใครทำให้สะดุดลงเลย แต่เข

“พี่พูดไม่ทันคิด ขอโทษนะ” บูมเน้นย้ำอีกครั้งราวกับกลัวว่าเธอจะไม่รับรู้คำขอโทษที่รู้สึกผิดจริง ๆ จากใจของเขา ก่อนหน้านี้เขายอมรับว่าหงุดหงิดจริง ๆ ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ที่เห็นเธอคุยหยอกล้อกับผู้ชายคนอื่นแต่สิ่งที่กระตุ้นทำให้เขาพูดจาแย่ ๆ ออกไปคงเป็นเพราะท่าทีของเธอที่ทำเหมือนปกติราวกับว่าเรื่องระหว่างเราไม่เคยมีอิทธิพลต่อหัวใจเธอ มันทำให้เขารู้สึกหัวร้อนมากจริง ๆ“คราวหลังก็ช่วยพูดก่อนคิดหน่อย” คำขอโทษของเขาไม่ได้ทำให้เธอหายโกรธได้ทันที เธอก็ไม่ใช่คนหน้าบางอะไร หากเธอทำจริง ๆ ก็ไม่คิดจะต่อว่าเขาเลยสักคำแต่เธอไม่ได้ทำไง เธอไม่ได้เป็นเด็กของใคร ตั้งแต่เกิดมาก็ยอมเป็นของเขาแค่คนเดียว แต่เขาไม่รักษาเธอไว้เอง แล้วตอนนี้จะมาทำเป็นหมาหวงก้าง เธอต้องมารองรับผิดชอบอารมณ์ของเขาด้วยหรืออย่างไร มันไม่แฟร๋หรือเปล่า“ให้พี่ไปส่งนะ” เขาจับแขนเธอไว้ ส่งสายตาอ้อนวอน“ไม่เป็นไร จูนกลับเองได้” เธอปฏิเสธทันควัน สะบัดแขนให้หลุดพ้นจากเขา “พี่ทำตัวแบบนี้ใครจะอยากคุยด้วย”“พี่ทำตัวไม่ดีจริง ๆ” คนตัวโตแสร้งทำคอตกเหมือนหมาโดนเจ้าของดุ“สำนึกผิดไปก็แล้วกัน จูนจะกลับแล้ว อย่าตามมาเด็ดขาด” ร่างเล็กสะบัดหน้

“ไม่ได้จะทิ้งขว้าง ก็กลับมาเอาอยู่นี่ไง” บูมตอบพลันขยับใบหน้าเข้าไปใกล้อีกฝ่าย จูนผละหนีเกือบหงายหลัง ใจหายวาบ โชคดีมือใหญ่เข้ามาประคองแผ่นหลังไว้ ทำเอาเธอใจหายใจคว่ำ“ขอคืนได้ไหม” เขาถามเสียงนุ่ม แววตาสุดแสนอ้อนวอน“ได้สิ แต่พี่ต้องถอยไปก่อน จูนจะ…”จูนยังพูดไม่ทันจบ ริมฝีปากหนาโฉบเข้ามาปิดปากเธอแนบสนิท ปลุกผีเสื้อในท้องให้โหมกระพือปีกขึ้นมาบินวนอีกครั้ง เพียงแค่ริมฝีปากสัมผัสกัน ความกล้าแกร่งที่เคยมีพลันหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่งที่ยังมีหัวใจไว้รอคนที่ชอบแต่คำว่าชอบมันไม่เพียงพอ เขาถึงได้ไล่เธอออกไป เพราะไม่พร้อมกับความสัมพันธ์ที่จริงจังเมื่อได้สติ คนตัวเล็กพยายามเม้มปาก หันหน้าหนีคนตรงหน้า มือผลักหน้าอกเขาออก แต่ทุกอย่างดูไร้ผลเมื่อเขายังบดจูบลงมา กัดกลีบปากส่วนล่างแล้วส่งปลายลิ้นเข้ามาในโพรงปากได้สำเร็จ เขาใช้แค่มือเดียวรวบข้อมือเธอไว้แน่นเริ่มจากต่อต้านกลายเป็นโอนอ่อนผ่อนตาม เปลือกตาสีเนื้อพลันปิดลง ปล่อยให้เขาเข้ามาทวงสิทธิ์ในหัวใจเธออย่างน่าสมเพชตัวเองจูบเนิ่นนานสูบพลังชีวิตของจูนให้เหือดหาย บูมถอนจูบออกช้า ๆ หลังได้สิ่งที่ต้องการมาแล้ว เขาค่อย ๆ ผละออก แ