Alle Kapitel von สมการนี้พบคนหวั่นไหว Booming Heart: Kapitel 11 – Kapitel 20

อาบน้ำแต่งตัวเปลี่ยนเป็นชุดนอนเสร็จออกมาด้านนอกห้องนอนชุดนอนของเธอเรียกสายตาของพ่อครัวจำเป็นได้ทันทีทันใด เสื้อสายเดี่ยวพอดีตัวกับกางเกงขาสั้นจนเห็นแก้มก้นขาว ๆ โผล่ออกมาข้าวไข่เจียววางอยู่บนโต๊ะ กลิ่นหอมของมันโชยลอยมาเตะจมูก ทำเอาคนหิวเดินมานั่งเก้าอี้อย่างรวดเร็ว“เอาซอสไหม” บูมเห็นซอสพริกแช่อยู่ในตู้เย็น ไข่เจียวของเขาปรุงรสน้อยมาก เหยาะซอสแค่สี่หยด ตีไข่แดงกับไข่ขาวจนเนียนเป็นเนื้อเดียว ใส่เครื่องปรุงนิดหน่อยให้ชูรสแล้วเทลงกระทะทันที“ไม่เอาค่ะ” จูนตักข้าวกับไข่เจียวหอม ๆ เข้าปากโดยไม่ทันฟังเสียงร้องห้ามว่ามันยังร้อนอยู่ เธอเคี้ยวเร็วๆ กลืนลงคอทันทีทันใด ทำเอาบูมหัวเราะขำกับความโก๊ะแสนน่ารักของเธอ“ร้อนอะ” จูนเอ่ยสั้น ๆ ติดรำคาญตัวเองที่ไม่ระวัง เมื่อครู่เธอรู้สึกเหมือนกลืนก้อนไฟลงคอ ช่องอกร้อนวาบคล้ายโดนไฟลวก“ทำไมไม่คายออกมา” บูมยื่นน้ำอุณหภูมิห้องให้คนตัวเล็กดื่ม อดส่ายหน้าน้อย ๆ หัวเราะขำอีกฝ่ายไม่ได้“ก็คนมันเสียดาย”“แค่ไข่เจียวเอง ไข่ฟองละไม่กี่บาท”“มันใช่ไข่ธรรมดาที่ไหนล่ะ ไข่ของพี่บูมเลยนะ” จูนยิ้มหวานพูดเอาใจ ทำตาอ้อน ๆ ใส่คนตัวโต ลิ้นพังช่างมันไปก่อน ตอนนี้เธอต้องเอา

“มีแฟนแล้วค่ะ” จูนสร้างสถิติปฏิเสธหนุ่มที่เข้ามาจีบราว ๆ สิบคนในเวลาสองเดือน บรรดาชายหนุ่มที่อกหักมีทั้งรุ่นพี่ รุ่นน้อง รวมถึงเพื่อนรุ่นเดียวกัน อย่างคนล่าสุดที่เพิ่งเดินคอตกไปนั้นเป็นหนุ่มหล่อหน้าตาระดับดาราเข้ามาจีบ แต่เธอยังยึดมั่นว่าจะเป็นเด็กดีของกัปตันบูมคนเดียวแม้ว่าเขาจะเงียบหายไปครบสองเดือนตามที่บอกแล้ว เธอเริ่มสงสัยว่านักกีฬาฝึกซ้อมหนักจริง ๆ หรือเขาใช้เป็นข้ออ้างกันแน่ แต่ไม่ว่ามันจะเป็นแบบไหน เธอก็ไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถาม“หล่อมากอะ เสียดายแทน” นีน่ากระซิบคล้อยหลังผู้ชายคนนั้นเดินกลับโต๊ะตัวเอง นับถือความซื่อสัตย์ของเพื่อนที่มีต่อแฟน หากเป็นคนอื่นอาจจะแลกคอนแทกต์เก็บไว้สานต่อไปแล้ว“ชักอยากจะเห็นหน้าแฟนแกแล้วสิ อยากจะรู้ว่าหน้าตาหล่อขนาดไหน แกถึงได้ซื่อสัตย์กับเขาขนาดนี้ แกบอกว่าเป็นนักบอลใช่ปะ” แม้ว่าความสนิทสนมระหว่างเพื่อนจะพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว แต่กระนั้นนีน่ายังเว้นที่ว่างเรื่องส่วนตัวของเพื่อนเอาไว้ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะจูนเหมือนไม่อยากเล่าเรื่องความสัมพันธ์ของตัวเธอกับแฟนสักเท่าไร ครั้นเธอจะถามบ่อย ๆ ก็กลัวว่าเพื่อนจะรำคาญ“อืม” จูนพยักหน้าสำทับ เธอเคยเล่าเรื่องของกัปตันบู

ความสบายมากเกินไป เริ่มทำให้เธอเบื่อ ชีวิตวัยนักศึกษาไม่ได้ตื่นเต้นอย่างที่คิด กิจวัตรวนเวียนอยู่ไม่กี่อย่าง อาจจะตื่นเต้นแค่ช่วงแรกเริ่มเท่านั้นทุกวันนี้จูนมีกิจกรรมที่ทำไม่กี่อย่าง เรียน รับน้อง กลับห้อง เข้านอน วนลูปอยู่อย่างนี้เรื่องเงินทองมีให้ใช้แบบไม่ลำบากเหมือนแต่ก่อน อยากกินอะไรก็แค่ตัดบัตรเครดิตของพี่บูม ทุกอย่างได้มาเพียงแค่ใช้บัตรใบเดียวแต่หัวใจกลับโหยหาการทำงาน วิญญาณเด็กพาร์ตไทม์ทั่วราชอาณาจักรเริ่มตื่นขึ้นมาอีกครั้ง“แกเคยไปดูพี่บูมแข่งบอลในสนามบ้างปะ” นีน่าเอ่ยถามขณะเรากำลังนั่งเล่นกินขนมกันอยู่ใต้ตึกคณะ รอเรียนคลาสบ่าย“ยังไม่เคยนะ” ได้ยินชื่อเขาแล้วมันหงุดหงิดขึ้นมาจริง ๆ เอาไว้พี่จะมาหานะ ป่านนี้เขายังไม่โผล่มาหาเธอที่คอนโดเลย จากคืนวันร้านเหล้าผ่านมาเกือบอาทิตย์หนึ่งแล้ว ตอนแรกเธอก็คิดอยากจะแชตไปถามเขา แต่คิดไปมาก็เลือกจะไม่แชตอะไรไป เขาอยากมาก็คงมาเองนั่นแหละ อยากจะรู้จริง ๆ ว่าคนที่เลี้ยงเด็กคนอื่น เขาทอดทิ้งเด็กตัวเองไว้นานแรมเดือนแบบนี้หรือเปล่า“หืม จริงดิ ไม่อยากไปเชียร์ให้กำลังใจเขาเหรอ”“ก็…” ครั้นเธอจะตอบว่าอยากไปแต่เขาก็ไม่เคยเอ่ยปากชวนเลยนี่นา “ถ้ามีเ

จูนกลับมาถึงคอนโดราว ๆ สามทุ่ม เธอแวะกินข้าวที่ร้านอาหารตามสั่ง แวะซื้อของใช้ส่วนตัวที่มินิมาร์ท กว่าจะกลับมาถึงห้องก็ใช้เวลาเกือบชั่วโมงเวลานี้เธอไม่อยากทำอะไรเลยนอกจากนอน แต่สภาพเนื้อตัวเหนียวเหนอะหนะก็เลยต้องบังคับตัวเองให้อาบน้ำเสียก่อนเมื่อเข้ามาในห้องพัก เธอทิ้งของทุกอย่างไว้ตรงโซฟา จัดการเปลื้องชุดนักศึกษาตัวเองออกก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระคราบเหงื่อไคล แต่ใครจะคิดว่ามีคนอยู่ในห้องน้ำคนตัวเล็กเบิกตาโต ตกใจเกือบร้องกรี๊ด สองขาวิ่งหนีอกจากห้องตามสัญชาตญานเอาตัวรอด ทว่าเธอเดินหนีได้แค่สองก้าวก็ถูกร่างเปลือยเปล่าของใครอีกคนเข้ามากอดตัวแล้วใช้มือปิดปากเธอไว้“ชู่ว พี่เอง”บูมเห็นว่าคนตัวเล็กสงบลง เขาจึงยอมปล่อยมือจากปากของเธอ“พี่เข้ามาในห้องจูนตั้งแต่เมื่อไร ทำไมมาไม่บอกกันก่อน ถ้าจูนตกใจ ลื่นล้มในห้องน้ำตายจะทำยังไง” จูนยกมือทาบอกตัวเองหลังรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร เมื่อตะกี้เธอตกใจมากเพราะคิดว่ามีคนบุกรุกเข้าห้อง แถมตัวเองก็โป๊ไม่มีเสื้อผ้าปกปิดกายเลยสักชิ้นถ้าหากคนตรงหน้าไม่ใช่เขา เธอไม่อยากจะคิดเลยว่าตัวเองจะเจอกับอะไร“พี่ส่งข้อความบอกแล้วนะว่าจะมาหา” เขาตอบเสียงแ

“แฮะ จูนมีอะไรจะสารภาพ” จุนหันมาทำตาใสแป๋ว มือจับแขนเขาไว้แล้วลูบเบา ๆ ไหน ๆ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอคงต้องจำนนต่อหลักฐานที่ออกจากปากตัวเองร่างสูงหันหน้ามามองตรงเพื่อรอฟังคำสารภาพจากเธอ“คือวันนี้จูนไปรับจ็อบทำงานที่สนามมา”“รับจ็อบ ทำอะไร” บูมยิงคำถามต่อด้วยความอยากรู้ปนประหลาดใจ“จูนคือมาสคอตน้องนกเหยี่ยวประจำทีมพี่” วินาทีที่คำสารภาพหลุดออกไป คนตัวสูงถึงกับทำตาโตแปลกใจ“จูนเองเหรอ”“อื้อ จูนเอง”“ได้ไง” บูมหมายถึงเธอไปเป็นมาสคอตของทีมได้ยังไง ทำไมเขาถึงมองไม่ออกว่าเป็นเธอ“จูนเห็นประกาศในเพจว่ารับพาร์ตไทม์ ก็เลยส่งข้อมูลสมัครไปแล้วเขาก็จ้างจูนทันที”“พี่ไม่รู้เลย” เขาส่ายหน้าสำทับ เด็กคนนี้ทำเขาแปลกใจอยู่เรื่อย ๆ พอนึกถึงตัวมาสคอตที่วิ่งกระโดดไปมา โบกธงรอบสนามฟุตบอลทักทายผู้ชมท่ามกลางอากาศร้อน เขายิ่งรู้สึกอึ้งในความเก่งและอึดของคนตัวเล็ก “เราน่าจะบอกพี่ ถ้าเงินไม่พอใช้”ทำไมเธอต้องไปทำงานให้ตัวเองลำบาก ไหนเธอบอกว่าอยากหาคนเลี้ยงเพื่อที่ชีวิตจะได้สบายไง“พี่อย่าเพิ่งเข้าใจผิด คือเงินที่พี่ให้มันมากพอแล้ว แต่ช่วงนี้จูนรู้สึกเบื่อ วัน ๆ ขลุกตัวอยู่สองที่ ไม่อยู่ห้อง ก็อยู่มหาลัย จ