Alle Kapitel von สมการนี้พบคนหวั่นไหว Booming Heart: Kapitel 31 – Kapitel 40

ราวบ่ายโมงจูนนัดนีน่าไว้ที่ร้านอาหารไทย เธอมาถึงตามเวลานัดหมาย นีน่าตามมาหลังจากนั้น“โทษนะแก รถติดมาก สั่งอะไรไปบ้างแล้วหรือยัง”“หืม…” จูนสำรวจมองเพื่อนแล้วระบายยิ้มออกมาอย่างแปลกใจ นีน่ายังเหมือนเดิมแต่มีบางอย่างที่เปลี่ยนไปนิดหน่อย “แกตัดผมสั้นตั้งแต่เมื่อไร”ผมของนีน่าสั้นจนเห็นติ่งหู ปรับลุคสาวหวานน่ารักเป็นสาวเปรี้ยวเท่ขึ้นมาทันที“อ้อ ตัดก่อนสิ้นปีน่ะ เป็นไง… เพื่อนสวยแซ่บเลยใช่ปะ” นีน่าสะบัดผมสั้นเบา ๆ ขยิบตาวิ้งค์อย่างขี้เล่น“สวยๆ แต่แกเคยบอกว่าชอบไว้ผมยาว”“ปีใหม่แล้วอยากเปลี่ยนอะไรใหม่ ๆ บ้าง ชีวิตจะได้มีสีสัน”“ฉันว่าคงไม่ใช่แค่ผมแน่ๆ” จูนหรี่ตามองเพื่อนอย่างคาดเดาความในใจ“ฉันตัดใจจากคารได้แล้วนะ” นีน่าเอ่ยเสียงนิ่ง ทว่าแววตาสั่นไหวนิด ๆ “มูปออนจากการแอบรักเพื่อนได้สักที”“หืม ทำไมจู่ๆ ถึงตัดใจ” พวกเขายังไปไหนมาไหนด้วยกันไม่ใช่หรือ “เกิดอะไรขึ้น”“ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักทีไง” นีน่าว่าอย่างเรียบเรื่อย พลันยกมือขึ้นเท้าคางแล้วถอนหายใจ “เพราะไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักที ฉันก็ต้องถอยออกมา”“แก…” จูนลากเสียงยาว อยากปลอบใจ“ไม่ต้องเลย ปีใหม่อย่ามาทำหน้าเศร้านะ ฉันโอเคมากๆ ตอนนี้ฉันร

“ใคร” จูนถามออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด รู้ตัวอีกทีก็เผลอถามอะไรที่ไม่เข้าท่าออกไป แถมยังเปิดทางให้คนเจ้าเล่ห์เอาเปรียบอีก“ที่ถามคือไม่รู้จริง ๆ” บูมถามชิดริมฝีปาก พยายามยั้งใจไม่ให้บดจูบกลีบปากบางที่เคยทำให้เขาแทบคลั่ง เขาอยากจะสัมผัสมันอีกครั้ง แต่เขาก็ต้องห้ามใจอย่างมากเพื่อให้คนตรงหน้าเปิดใจคุยกันก่อน“รู้แล้วยังไง จูนควรภูมิใจใช่ไหมที่เคยเป็นเด็กของพี่” จูนเอ่ยอย่างประชดประชัน นึกสมเพชตัวเองเหมือนกันที่จมปลักชอบเขา…บางทีมันอาจจะไม่ใช่แค่ชอบแต่อาจจะเป็น ‘รัก’ ตั้งนานแล้ว“พี่ไม่ได้อยากให้เราคิดแบบนั้น”“แล้วพี่จะเอายังไง” จูนไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเรื่องที่จบไปแล้ว“พี่อยากจะถามคำเดิม…เรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม” เขาถามเสียงจริงจัง แววตาเต็มไปด้วยความหวังว่าครั้งนี้เธอจะตอบรับ “พี่อยากให้จูนกลับมาอยู่ด้วยกัน”จูนยืนนิ่งเงียบ ดวงตาปริ่มน้ำตา ขณะลิฟต์ขึ้นมาถึงชั้นบนสุดแล้ว บานประตูเปิดออกและค่อย ๆ ปิดลงแต่ไม่มีใครคิดจะออกไปบูมจ้องมองเธอด้วยแววตาเว้าวอนขอให้เธอตอบรับ “พี่อยากเริ่มต้นใหม่กับจูน”ตอนนี้ทุกอย่างในชีวิตของเขาลงตัวแล้ว หลังจากกลับจีน เขาตั้งใจจะไปหาเธอ อยากจะขอคืนดี แต่เราก็

“กูก็มารับจูนไปทำงาน”“หืม คืนดีกันแล้ว” ไฟเลิกคิ้วถามอย่างแปลกใจ เธอหนีเที่ยวจีนแค่อาทิตย์เดียว กลับมาอีกทีก็คืนดีกับรุ่นพี่แล้วอย่างนั้นหรือ“ดีแล้ว” บูมตอบหน้าตาย แม้ว่าเด็กดื้อยังไม่ยอมกลับมาคบกัน แต่เขามั่นใจว่าตัวเองได้เปรียบกว่าอีกฝ่ายแน่นอน“ถามจริง ไม่น่ามั้ง” ไฟถามเสียงสูง สีหน้าและแววตาค่อนไปทางไม่เชื่อสุดใจ“ไม่น่ามั้งอะไร มึงเหอะมาทำอะไรที่นี่แต่เช้า”“ผมก็มาแบบนี้ตลอด” ไฟยืดอกนิด ๆ อย่างน้อยเข้าก็มีสามปีที่เหนียวแน่นกับจูน “เฮียคงไม่รู้ว่าตอนนี้ผมกับจูนสนิทกันมาก”“งั้นก็เลิกสนิทได้แล้ว” คนอายุมากกว่าเอ่ยอย่างเอาแต่ใจ“คนที่มีสิทธิ์บอก…คือจูน” ไฟเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ดวงตาคมแข็งกร้าวตวัดมองศัตรูหัวใจ “ถ้าจะมาทำทรงหวงก้าง ก็ไม่ควรทิ้งแต่แรก”“กูไม่ได้ทิ้ง” แค่ตอนนั้นเป้าหมายมันต่างกัน เขากับจูนคุยตกลงกันเข้าใจดีว่าจะหยุด “มึงไม่รู้อะไรก็อย่าพูดดีกว่า”“หึ” ไฟกลอกตามองบน ก็แค่เคยเป็นเจ้าของ ทำตัวอวดเบ่งคิดว่าคนอื่นไม่มีทางแทรกเลยว่างั้นบานประตูเปิดออกเป็นสัญญาณห้ามศึก ร่างเล็กยังอยู่ในชุดนอนเหมือนยังไม่พร้อมไปทำงาน ใบหน้าซีดเซียวเหมือนคนไม่สบายไฟรีบปรี่เข้าไปดูอาการทันที ย

คนถูกถามนิ่งงัน ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอทำอะไรที่แปลว่าตอบตกลง อาจเป็นแววตาที่สั่นไหว หรือลมหายใจที่อับจน แต่บูมก็ถือว่าเธออนุญาตแล้วริมฝีปากหนาทาบทับลงอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง จูบครั้งนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยความหิวกระหายเหมือนที่เคยสัมผัส แต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานานและความอ่อนโยนที่แฝงอยู่บูมประคองใบหน้าของเธอไว้ด้วยฝ่ามืออันอบอุ่น ก่อนจะค่อย ๆ ดูดซับความหวานจากกลีบปากนุ่มอย่างละเมียดละไม ราวกับเป็นการเริ่มต้นใหม่ที่เขาตั้งใจจะทำอย่างช้า ๆ และมั่นคงจูนหลับตาพริ้ม ตอบรับสัมผัสจากเขาอย่างเชื่องช้าเช่นกัน ความรู้สึกเก่า ๆ ที่เธอพยายามจะลืมเลือนกลับถูกปลุกขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยม ทั้งความคุ้นเคย ความผูกพัน และความรักที่เธอเคยปฏิเสธจูบรำลึกความหลังกินเวลานานหลายนาที กระทั่งเสียงคนเดินหน้าห้องดังเข้ามา ทั้งสองจึงผละออกจากกันช้า ๆ วินาทีต่อมาพยาบาลเคาะประตูแล้วเปิดเข้ามาด้านในคนป่วยรีบยกมือปิดปากตัวเอง ล้มตัวลงนอน ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอายพยาบาลเข้ามาเช็กความเรียบร้อยของอุปกรณ์ เปลี่ยนถุงน้ำเกลือ แล้วเดินออกไปพวกเขารอจนเสียงประตูปิดลง เสียงฝีเท้าเดินออกไปเรื่อย ๆ เมื่อมั่น

ใบหน้าหวานหลับตาพริ้ม พยักหน้าเป็นการตอบรับ ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในสัมผัสแห่งความสุขสม ทุกการเคลื่อนไหวของเขาตอกย้ำรุนแรงและหนักหน่วง รู้สึกเหมือนตัวเองปะทะคลื่นลูกใหญ่ที่สาดซัดเข้าหาครั้งแล้วครั้งเล่า วินาทีที่เขาถอดกายออกไปเกือบหลุด หัวใจวูบโหวงรีบไขว่คว้าหาอ้อมกอดเขา วินาทีที่เขาดันกายเข้ามาสุดลึกล้ำ ตัวเธอเหมือนจะจมดิ่งในน้ำทะเลลึก“เสร็จเลยนะ” เสียงทุ้มเอ่ยกระเส่า ร่างหนาโน้มตัวเข้ามาจูบลึกซึ้งแล้วผละออกไป เป็นจูบที่ร้อนแรงและสั้นกระชับ เพื่อเป็นการเร่งเร้าให้เธอพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดไปพร้อมกับเขาบูมเริ่มโหมกระหน่ำจังหวะรักอย่างบ้าคลั่งและรุนแรงที่สุดเท่าที่ทำได้ ทุกการกระทบกระเทือนหนักหน่วงและลึกซึ้งถึงแก่นกลาง เสียงครางของจูนประสานกับเสียงเนื้อกระทบกันดังระงมไปทั่วห้องจูนเกร็งตัวแอ่นอกรับสัมผัส มือเรียวจิกเข้าที่ไหล่กว้างของเขาด้วยความเสียวซ่านจนเจ็บไปหมด เธอรู้ว่าจุดสุดท้ายมาถึงแล้ว ดวงตาของเธอมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มตื้นด้วยอารมณ์อย่างเลือนรางไม่นานนัก ร่างหนาก็แข็งเกร็ง กระตุกถี่ ๆ ด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างท่วมท้น ตามมาด้วยร่างกายของจูนที่กระตุกเกร็งตามด้วยค