All Chapters of แผนแค้นซ่อนปมรัก: Chapter 1 - Chapter 8

เมื่อฉันตื่นขึ้นมาในเช้าวันถัดมา พื้นที่ข้างกายก็ว่างเปล่าเสียแล้วมีเพียงกลิ่นหอมจางๆ และความเย็นของไม้ซีดาร์ที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนผ้าปูที่นอน ตามกฎเหล็กที่เราไม่เคยเอ่ยปากตกลงกันตลอดห้าปี ลูก้าจะออกจากห้องก่อนรุ่งสางเสมอราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อฉันจัดการตัวเองเสร็จและเดินลงมาชั้นล่าง ก็พบผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้องรับแขกเธอสวมสูทสีงาช้าง ผมสีบลอนด์รวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อย ข้างตัวมีกระเป๋าถือหนังและเพชรที่ส่องประกายระยิบระยับบนข้อมือแม่เกรซกวักมือเรียกฉันด้วยรอยยิ้มอบอุ่น 'เอเลน่า มานี่สิ นี่โซเฟีย เบลลินี แฟนของพี่ชายน้องไงจ๊ะ'คำว่า 'แฟน' ยังคงทำให้หัวใจของฉันกระตุกวูบอย่างเจ็บแปลบโซเฟียลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้มหวานหยด 'เธอคือเอเลน่านี่เอง ลูก้าพูดถึงเธอให้ฟังบ่อยๆ เลยนะ เขาบอกว่าเธอน่ารักแล้วก็เลี้ยงง่ายสุดๆ'ฉันแตะมือทักทายเธอเบาๆ ปลายนิ้วเย็นเฉียบ 'ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ'ลูก้านั่งอยู่ที่โซฟาอีกด้านหนึ่ง เขารับรู้ทุกคำพูดแต่กลับไม่คิดจะอธิบายอะไรเลยสักนิด เขาเพียงแค่เหลือบมองฉัน ราวกับกำลังรอให้ฉันเกิดอาการหึงหวง ซักไซ้ไล่เลียง หรือแสดงอาการสติแตกออกมาฉันไม่ไ

ฉันเงยหน้ามองเขา แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกราวกับว่าผู้ชายตรงหน้ากลายเป็นคนแปลกหน้าไปในทันทีฉันเคยคิดว่าตัวเองเข้าใจลูก้า ทั้งความอ่อนโยนที่หาได้ยาก บาดแผลในอดีต และความเกลียดชังที่เขามีต่อความใจดีของแม่เกรซ แต่ตอนนี้ฉันเพิ่งตระหนักได้ว่า ฉันเข้าใจเพียงแค่ส่วนที่เขาอยากให้ฉันเห็นเท่านั้นฉันวางโทรศัพท์กลับลงบนโต๊ะข้างเตียง น้ำเสียงแหบพร่าจากพิษไข้ 'มีอะไรที่ฉันไม่ควรเห็นงั้นเหรอ?'ลูก้าเดินเข้ามา กวาดสายตาดูหน้าจอ แล้วกุมมือที่ถือแก้วน้ำแน่นจนน้ำกระฉอกเลอะมือ แต่เขาตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว นั่งลงบนเตียงแล้วดึงตัวฉันเข้าไปในอ้อมแขน 'ก็แค่พวกปากเสียพูดจาเหลวไหลไปเรื่อย เธอยังไม่สบายอย่านิดคิดมากเลย''เรื่องงานหมั้น... ก็เป็นแค่เรื่องล้อเล่นด้วยเหรอ?'ลูก้าจูบลงบนลุ่มผมของฉัน น้ำเสียงอ่อนโยนเสียจนเกือบจะกลายเป็นคำโกหก 'เอเลน่า ฉันแค่กะว่าจะเซอร์ไพรส์ต่างหาก ทั้งเดนมาร์กและมอลตาอนุญาตให้พี่น้องบุญธรรมที่ไม่มีสายเลือดเดียวกันสามารถจดทะเบียนสมรสกันได้ ฉันให้ทนายเตรียมเอกสารไว้หมดแล้ว พอสถานการณ์ที่บ้านเริ่มนิ่ง เราจะออกจากชิคาโกไปอยู่ที่อื่นที่ไม่มีใครรู้จักเราสองคน'ฉันเคยได้ยินคำพูดทำนองนี้มาห

ตอนตีห้า ลูก้าตื่นขึ้นมาด้วยความเคยชินสิ่งแรกที่เขาทำคือเอื้อมมือไปควานหาความอบอุ่นในพื้นที่ข้างกายยังคงว่างเปล่า เธอดำดิ่งหายไปทั้งคืนและไม่กลับมาเลยหัวใจของลูก้าหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม เขากลับมาที่ห้องนอนของตัวเอง กำลังจะต่อสายโทรศัพท์ให้คนช่วยตรวจสอบพิกัดของเอเลน่า แต่นิ้วของเขากลับไปสัมผัสโดนสิ่งของสองชิ้นที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนจดหมายหนึ่งฉบับ และบัตรธนาคารหนึ่งใบการเคลื่อนไหวของเขาชะงักกึกในอดีต เวลาที่เอเลน่าต้องการง้อหรือสร้างความประหลาดใจให้เขา เธอแอบซ่อนของขวัญชิ้นเล็กๆ ไว้ใต้หมอนเสมอ ทั้งการ์ดเขียนมือ กระดุมข้อมือ หนังสือรวมบทกวีหายาก แม้กระทั่งลูกอมที่ปิดผนึกไว้ในขวดแก้ว นั่นคือพิธีกรรมเล็กๆ อันไร้เดียงสาของพวกเราลูก้าจ้องมองจดหมายฉบับนั้น ความมืดมนที่กัดกินจิตใจเขามาตลอดทั้งคืนพลันอ่อนยวบลงเธอยังจำวันเกิดของเขาได้ เธอคงแค่กำลังงอนและดื้อรั้นไปตามประสาเขาไม่ได้เปิดจดหมายอ่าน ทำเพียงหยิบบัตรธนาคารเดินไปที่ห้องทำงานแล้วสั่งให้เลขาช่วยตรวจสอบยอดเงินในบัญชีครึ่งชั่วโมงต่อมา เลขารายงานด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง 'ท่านประธานค่ะ ในบัตรมีเงินอยู่เก้าสิบเก้าล้านบาทค่ะ'มือที่

สองปีต่อมา ฉันเรียนจบจากมหาวิทยาลัยแห่งลอนดอนในวันนั้น ลอนดอนมีแดดออกอย่างหาได้ยาก สนามหญ้าเต็มไปด้วยบัณฑิตที่กำลังสวมชุดครุย แสงแดดอุ่นๆ ทาบทาลงบนกำแพงหินเก่าแก่แม่เกรซบินตรงมาจากชิคาโก เธอยืนปะปนอยู่ในฝูงชนพร้อมช่อดอกกุหลาบสีขาวในมือ เพื่อรอคอยฉันอยู่ตรงนั้นวินาทีที่ฉันเห็นเธอ ฉันก็วิ่งเข้าไปสวมกอดเธอทันที แม่หัวเราะเบาๆ พลางตบหลังฉันเบาๆ ในขณะที่ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ 'เอเลน่าของเราเรียนจบสักทีนะลูก''แม่คะ อย่าร้องไห้สิคะ''แม่ไม่ได้ร้องเสียหน่อย' เธอยรีบปฏิเสธทันควัน ก่อนจะก้มหน้าลงซับหางตา 'ลมมันพัดเข้าตาต่างหากล่ะ'แคสปาร์ยืนถือกล้องถ่ายรูปอยู่ใกล้ๆ หลังจากผ่านการฝึกฝนมาสองปี ฝีมือการถ่ายรูปของเขาก็ดีขึ้นบ้างแล้ว ถึงจะยังมีภาพหลุดโฟกัสอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ถ่ายจนคนหลุดขอบเฟรมไปอีกแล้วล่ะฉันกุมมือแม่เกรซไว้แล้วก้าวขึ้นไปยืนบนขั้นบันได ชูสองนิ้วส่งยิ้มกว้างให้กล้องตอนที่ชัตเตอร์กดดังขึ้น แหวนบนนิ้วของฉันก็สะท้อนกับแสงแดดเป็นประกายแม่เกรซสังเกตเห็นเข้าทันที รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอฉายชัดจนปิดไม่มิด 'แคสปาร์นี่รสนิยมใช้ได้เลยนะเนี่ย'ฉันก้มลงมองแหวนที่นิ้ว ไม่มีเ