LOGINShare
บทที่ 4
Latest chapter
แผนแค้นซ่อนปมรัก บทที่ 8
สองปีต่อมา ฉันเรียนจบจากมหาวิทยาลัยแห่งลอนดอนในวันนั้น ลอนดอนมีแดดออกอย่างหาได้ยาก สนามหญ้าเต็มไปด้วยบัณฑิตที่กำลังสวมชุดครุย แสงแดดอุ่นๆ ทาบทาลงบนกำแพงหินเก่าแก่แม่เกรซบินตรงมาจากชิคาโก เธอยืนปะปนอยู่ในฝูงชนพร้อมช่อดอกกุหลาบสีขาวในมือ เพื่อรอคอยฉันอยู่ตรงนั้นวินาทีที่ฉันเห็นเธอ ฉันก็วิ่งเข้าไปสวมกอดเธอทันที แม่หัวเราะเบาๆ พลางตบหลังฉันเบาๆ ในขณะที่ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ 'เอเลน่าของเราเรียนจบสักทีนะลูก''แม่คะ อย่าร้องไห้สิคะ''แม่ไม่ได้ร้องเสียหน่อย' เธอยรีบปฏิเสธทันควัน ก่อนจะก้มหน้าลงซับหางตา 'ลมมันพัดเข้าตาต่างหากล่ะ'แคสปาร์ยืนถือกล้องถ่ายรูปอยู่ใกล้ๆ หลังจากผ่านการฝึกฝนมาสองปี ฝีมือการถ่ายรูปของเขาก็ดีขึ้นบ้างแล้ว ถึงจะยังมีภาพหลุดโฟกัสอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ถ่ายจนคนหลุดขอบเฟรมไปอีกแล้วล่ะฉันกุมมือแม่เกรซไว้แล้วก้าวขึ้นไปยืนบนขั้นบันได ชูสองนิ้วส่งยิ้มกว้างให้กล้องตอนที่ชัตเตอร์กดดังขึ้น แหวนบนนิ้วของฉันก็สะท้อนกับแสงแดดเป็นประกายแม่เกรซสังเกตเห็นเข้าทันที รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอฉายชัดจนปิดไม่มิด 'แคสปาร์นี่รสนิยมใช้ได้เลยนะเนี่ย'ฉันก้มลงมองแหวนที่นิ้ว ไม่มีเ
แผนแค้นซ่อนปมรัก บทที่ 7
เป็นครั้งแรกที่ลูก้าสูญเสียการควบคุมต่อหน้าทุกคนเขาทำลายข้าวของทุกอย่างในห้องทำงานจนแหลกละเอียด สั่งปิดตายสนามบิน ท่าเรือ และรันเวย์ส่วนตัวทั้งหมด พร้อมทั้งส่งคนบินไปลอนดอนเพื่อตามหาที่อยู่ของเอเลน่าแต่ทุกเบาะแสกลับจมดิ่งลงสู่ก้นทะเลราวกับก้อนหินร่องรอยการเดินทางของเธอหายสาบสูญไปทันทีที่เครื่องบินแลนดิ้ง หาตัวอพาร์ตเมนต์ไม่พบ และระบบของมหาวิทยาลัยก็แสดงข้อมูลเพียงสถานะพื้นฐานเท่านั้น เครือข่ายรักษาความปลอดภัยของตระกูลรอสส์ปิดกั้นทุกเส้นทางราวกับกำแพงเหล็กเมื่อโซเฟียได้ยินข่าวสิ่งที่เกิดขึ้น เธอก็เดินทางมาที่คฤหาสน์ด้วยตัวเอง เธอยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานที่พังเสียหาย ความไม่พอใจฉายชัดในน้ำเสียง 'ลูก้า นายเสียสติไปแล้วเหรอ? การที่เธอยัยเด็กนั่นไปซะมันไม่ดีตรงไหน? ไหนตกลงกันว่าถ้าเธอเจ็บ เกรซก็จะเจ็บปวดเจียนตายไงล่ะ?'ลูก้าเงยหน้าขึ้นมอง เพียงแค่สายตาคู่เดียวนั้นก็เยือกเย็นเสียจนหลังของโซเฟียเยือกแข็ง 'ออกไป''ลูก้า...''ฉันบอกว่าให้ออกไป'ลูก้าไม่ได้ปรายตามองเธออีกเลยเขาซุกซองจดหมายของเอเลน่าไว้แนบอก ราวกับนั่นคือเส้นด้ายเส้นสุดท้ายที่กำลังจะขาดสะบั้นจากนั้นเขาก็เริ่มย
แผนแค้นซ่อนปมรัก บทที่ 6
ตอนตีห้า ลูก้าตื่นขึ้นมาด้วยความเคยชินสิ่งแรกที่เขาทำคือเอื้อมมือไปควานหาความอบอุ่นในพื้นที่ข้างกายยังคงว่างเปล่า เธอดำดิ่งหายไปทั้งคืนและไม่กลับมาเลยหัวใจของลูก้าหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม เขากลับมาที่ห้องนอนของตัวเอง กำลังจะต่อสายโทรศัพท์ให้คนช่วยตรวจสอบพิกัดของเอเลน่า แต่นิ้วของเขากลับไปสัมผัสโดนสิ่งของสองชิ้นที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนจดหมายหนึ่งฉบับ และบัตรธนาคารหนึ่งใบการเคลื่อนไหวของเขาชะงักกึกในอดีต เวลาที่เอเลน่าต้องการง้อหรือสร้างความประหลาดใจให้เขา เธอแอบซ่อนของขวัญชิ้นเล็กๆ ไว้ใต้หมอนเสมอ ทั้งการ์ดเขียนมือ กระดุมข้อมือ หนังสือรวมบทกวีหายาก แม้กระทั่งลูกอมที่ปิดผนึกไว้ในขวดแก้ว นั่นคือพิธีกรรมเล็กๆ อันไร้เดียงสาของพวกเราลูก้าจ้องมองจดหมายฉบับนั้น ความมืดมนที่กัดกินจิตใจเขามาตลอดทั้งคืนพลันอ่อนยวบลงเธอยังจำวันเกิดของเขาได้ เธอคงแค่กำลังงอนและดื้อรั้นไปตามประสาเขาไม่ได้เปิดจดหมายอ่าน ทำเพียงหยิบบัตรธนาคารเดินไปที่ห้องทำงานแล้วสั่งให้เลขาช่วยตรวจสอบยอดเงินในบัญชีครึ่งชั่วโมงต่อมา เลขารายงานด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง 'ท่านประธานค่ะ ในบัตรมีเงินอยู่เก้าสิบเก้าล้านบาทค่ะ'มือที่
แผนแค้นซ่อนปมรัก บทที่ 5
เที่ยวบินมุ่งหน้าสู่ลอนดอนออกเดินทางตรงเวลาเมื่อตัวเครื่องบินทะยานผ่านก้อนเมฆ ฉันกำที่วางแขนแน่นจนฝ่ามือชุ่มเหงื่อ มีเพียงแสงไฟของเมืองชิคาโกเลือนหายไปภายใต้สายหมอกนั่นแหละ ฉันถึงค่อยๆ คลายมือออกทีละน้อยฉันไปแล้วจริงๆ หลุดพ้นจากคฤหาสน์ หลุดพ้นจากลูก้า และหลุดพ้นจากเอเลน่าผู้คอยแต่จะขังตัวเองไว้ระหว่างความรักและคำโกหกเมื่อเครื่องบินลงจอดที่สนามบินฮีทโธรว์ ฝนปรอยๆ กำลังโปรยปรายลงมาทั่วกรุงลอนดอนฉันเข็นกระเป๋าเดินทางสามใบออกมาจากผู้โดยสารขาเข้า และสะดุดตากับป้ายกระดาษที่มีชื่อของตัวเองทันทีผู้หญิงหน้าตานอบน้อมคนหนึ่งถือป้ายนั้นอยู่ มีสามีของเธอยืนอยู่เคียงข้าง และอีกด้านหนึ่งคือชายหนุ่มร่างสูงในโค้ตสีดำ โครงหน้าของเขาคมชัดสะอาดสะอ้าน แต่ในดวงตากลับไม่มีความก้าวร้าวใดๆ แบบลูก้าเลยแม้แต่น้อยคุณนายมาร์กาเร็ตสังเกตเห็นฉันแล้วโบกมือเรียกทันที 'เอเลน่า! ทางนี้จ๊ะ!'เธอคือมาร์กาเร็ต รอสส์ เพื่อนสนิทในวัยเด็กของแม่เกรซ ซึ่งปัจจุบันทำธุรกิจบริษัทรักษาความปลอดภัยในลอนดอนร่วมกับสามีฉันเข็นกระเป๋าเข้าไปหาพวกเขา ผู้คนหนาแน่นมากจนกระเป๋าใบหนึ่งของฉันถูกเบียดกระเด็นออกไป ก่อนที่ฉันจะทันได
แผนแค้นซ่อนปมรัก บทที่ 4
ฉันเงยหน้ามองเขา แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกราวกับว่าผู้ชายตรงหน้ากลายเป็นคนแปลกหน้าไปในทันทีฉันเคยคิดว่าตัวเองเข้าใจลูก้า ทั้งความอ่อนโยนที่หาได้ยาก บาดแผลในอดีต และความเกลียดชังที่เขามีต่อความใจดีของแม่เกรซ แต่ตอนนี้ฉันเพิ่งตระหนักได้ว่า ฉันเข้าใจเพียงแค่ส่วนที่เขาอยากให้ฉันเห็นเท่านั้นฉันวางโทรศัพท์กลับลงบนโต๊ะข้างเตียง น้ำเสียงแหบพร่าจากพิษไข้ 'มีอะไรที่ฉันไม่ควรเห็นงั้นเหรอ?'ลูก้าเดินเข้ามา กวาดสายตาดูหน้าจอ แล้วกุมมือที่ถือแก้วน้ำแน่นจนน้ำกระฉอกเลอะมือ แต่เขาตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว นั่งลงบนเตียงแล้วดึงตัวฉันเข้าไปในอ้อมแขน 'ก็แค่พวกปากเสียพูดจาเหลวไหลไปเรื่อย เธอยังไม่สบายอย่านิดคิดมากเลย''เรื่องงานหมั้น... ก็เป็นแค่เรื่องล้อเล่นด้วยเหรอ?'ลูก้าจูบลงบนลุ่มผมของฉัน น้ำเสียงอ่อนโยนเสียจนเกือบจะกลายเป็นคำโกหก 'เอเลน่า ฉันแค่กะว่าจะเซอร์ไพรส์ต่างหาก ทั้งเดนมาร์กและมอลตาอนุญาตให้พี่น้องบุญธรรมที่ไม่มีสายเลือดเดียวกันสามารถจดทะเบียนสมรสกันได้ ฉันให้ทนายเตรียมเอกสารไว้หมดแล้ว พอสถานการณ์ที่บ้านเริ่มนิ่ง เราจะออกจากชิคาโกไปอยู่ที่อื่นที่ไม่มีใครรู้จักเราสองคน'ฉันเคยได้ยินคำพูดทำนองนี้มาห
แผนแค้นซ่อนปมรัก บทที่ 3
ฉันเดินฝ่าสายฝนเกือบสี่สิบนาทีกว่าจะถึงศูนย์ยื่นวีซ่าผมของฉันเปียกโชก กระโปรงแนบติดเรียวขา เอกสารในมือเกือบจะเปื่อยยุ่ยจนเสียหาย เจ้าหน้าที่คนหนึ่งยื่นน้ำอุ่นให้ฉันแก้วหนึ่งและเอ่ยถามด้วยความห่วงใยว่าต้องการพักผ่อนก่อนไหมฉันส่ายหน้าแล้วยื่นเอกสารทีละฉบับส่งมอบให้ประทับตรา ยืนยัน เซ็นชื่อเมื่อแบบฟอร์มใบสุดท้ายถูกเก็บไป ฉันจ้องมองตราประทับสีฟ้าดวงเล็กๆ นั้นแล้วรู้สึกว่าหัวใจสงบนิ่งอย่างประหลาด ตอนนี้เหลือแค่ตั๋วเครื่องบินอีกใบเดียวที่คั่นระหว่างฉันกับคฤหาสน์โมเรตติด้านนอกฝนยังคงตกลงมาไม่ขาดสาย ฉันเรียกแท็กซี่ไม่ได้เลยจำต้องเดินลัดเลาะกลับมาตามถนน หยาดน้ำฝนหยดจากเส้นผมลงสู่คอเสื้อ เย็นเยียบจนทำให้ฟันกระทบกันกึกๆกว่าจะกลับมาถึงคฤหาสน์ ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้วฉันไม่ได้ไปที่ห้องอาหารและไม่ได้บอกกล่าวให้ใครรู้ ทำเพียงเดินกลับเข้าห้องแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเปียกชุ่มออก แต่แม้กระทั่งน้ำอุ่นจัดก็ไม่อาจขับไล่ความหนาวเหน็บออกไปได้ และไม่นานนักฉันก็เริ่มมีไข้ขึ้นสูงจนตัวร้อนรุมยามที่สติเลือนรางที่สุด ฉันฝันถึงเรื่องราวมากมายเหลือเกิน ฉันฝันถึงอุบัติเหตุรถชน แสงไฟหน้ารถที่สว่างจ้าบาดตา และเส
