แผนแค้นซ่อนปมรัก

ฉันยื่นใบสมัครเรียนที่โรงเรียนแห่งหนึ่งในลอนดอน และจัดการเรื่องวีซ่าเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่สี่วันก่อนที่ฉันจะไปจากคฤหาสน์โมเรตติอย่างถาวร

'แม่คะ จดหมายตอบรับเข้าเรียนส่งมาแล้วค่ะ อพาร์ตเมนต์ที่ลอนดอนก็ยืนยันเรียบร้อยแล้วด้วย ตั๋วเครื่องบินของหนูออกอีกสี่วันค่ะ' ฉันวางแฟ้มเอกสารลงตรงหน้าแม่เกรซในขณะที่เธอกำลังเล็มกิ่งกุหลาบอยู่ในเรือนกระจก

กรรไกรในมือของเธอชะงักไปกลางอากาศ 'เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?'

'ค่ะ ทางโรงเรียนอยากให้ไปรายงานตัวล่วงหน้า'

เธอวางกรรไกรลง คว้ามือฉันไปกุมไว้แล้วลดเสียงลงกระซิบว่า 'แล้วแฟนคนที่ลูกพูดถึงก่อนหน้านี้ล่ะ? เลิกกันแล้วเหรอ?'

ปลายนิ้วของฉันเกร็งขึ้นมาทันที

คุณอาวินเซนต์เดินเข้ามาจากทางโถงทางเดินพอดี เมื่อได้ยินคำถามนั้น สีหน้าของเขาก็ขมึงทึงลง 'แฟนอะไรกัน? หมอนั่นไม่เคยมาเหยียบที่คฤหาสน์เพื่อพบพวกเราเลยด้วยซ้ำ นั่นหมายความว่าเขาไม่เคยจริงจังกับเอเลน่าของเราเลยสักนิด ไปได้ซะก็ดี'

ก่อนที่ฉันจะได้ตอบอะไร ประตูหน้าก็เปิดออก ไอเย็นพัดกรูเข้ามา และเหล่าบอดี้การ์ดที่ทางเข้าก็โค้งคำนับทันที

'แฟนงั้นเหรอ?' น้ำเสียงนั้นทั้งเกียจคร้านและอันตราย ลูก้า โมเรตติกำลังถอดถุงมือหนังสีดำออก เขาเพิ่งกลับมาจากท่าเรือ เสื้อสูทพาดไว้ที่แขนข้างหนึ่งและมีคราบสีเข้มเปื้อนอยู่ตรงข้อมือเสื้อ ดวงตาของเขาตกลงมามองที่ฉัน แฝงไว้ด้วยการประเมินที่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่จะเข้าใจ

หน้าอกของฉันกระตุกวูบ แต่ก็ยังฝืนลุกขึ้นยืนแล้วเรียกเขาด้วยคำที่ใช้มาตลอดห้าปี 'พี่ค่ะ'

ลูก้าจ้องมองฉันอยู่ครึ่งอึดใจ ก่อนจะหลุดหัวเราะต่ำๆ ในลำคอแบบที่เดาอารมณ์ไม่ได้ เขาโยนกุญแจรถให้พ่อบ้านแล้วเดินขึ้นชั้นบนไป

มื้อค่ำคืนนั้น แม่เกรซเปิดไวน์แดงวินเทจและยกแก้วขึ้นด้วยความสุขที่ฉายชัดบนใบหน้า 'คืนนี้เราต้องฉลองกันหน่อยแล้วล่ะ เอเลน่ากำลังจะไปลอ...'

หัวใจของฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ฉันรีบพูดแทรกขึ้นทันที 'แม่คะ ไวน์นี่รสชาติฝาดไปหน่อย หรือว่ายังไม่ได้เปิดให้นานพอคะ?'

แม่เกรซชะงักไป 'จริงเหรอเนี่ย? แม่บอกให้พ่อบ้านเปิดไว้ตั้งนานแล้วนะ'

ฉันลุกขึ้นยืนพร้อมกับขวดไวน์ในมือทันที 'เดี๋ยวหนูไปเอาขวดใหม่มาให้ค่ะ'

วินาทีที่ประตูห้องครัวปิดลง ฉันก็ลดเสียงลงกระซิบ 'แม่คะ ได้โปรดอย่าเพิ่งบอกเรื่องที่หนูจะไปให้ลูก้าฟังเลยนะคะ'

แม่เกรซทำหน้าแปลกใจ 'ทำไมล่ะ? เขาคอยดูแลและห่วงใยลูกที่สุดเลยนะ ถ้าลูกจะไป เขาก็ควรจะรู้นะ'

'หนูกลัวว่าเขาจะกังวลค่ะ แล้วก็กลัวว่าเขาจะไม่ยอมด้วย เดี๋ยวหนูค่อยบอกเขาหลังจากไปถึงลอนดอนแล้วดีกว่าค่ะ'

'ก็ได้จ้ะ แม่จะไม่บอกเขาก็ได้ แต่พอไปถึงแล้วต้องส่งข้อความหาแม่ทุกวันนะ'

คืนนั้นฉันแทบกินอะไรไม่ลงเลย หลังจากกลับมาที่ห้อง ฉันก็ลากกระเป๋าเดินทางออกจากซอกด้านในสุดของห้องแต่งตัว ซ่อนเอกสารสำคัญ บัตรธนาคาร และใบตอบรับเข้าเรียนไว้ในซับในกระเป๋า

ตอนเที่ยงคืน พอดีกับที่นาฬิกาโบราณตีบอกเวลาเที่ยงคืนเปง ประตูระเบียงก็ถูกผลเปิดจากด้านนอก ฉันไม่ได้หลับ แต่แกล้งหลับตาและทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

ฟูกเตียงยวบลง กลิ่นหอมคุ้นเคยของไม้ซีดาร์และควันบุหรี่ขยับเข้ามาใกล้ และในวินาทีต่อมา ลูก้าก็ตวัดแขนโอบเอวฉันจากด้านข้าง ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างใบหู 'คนที่ทางบ้านพูดถึงวันนี้คือใครกัน?'

ฉันลืมตาขึ้น ร่างกายเกร็งขึ้นมาตามสัญชาตญาณ

เขาก้มศีรษะลงจูบซอกคอของฉัน เสียงของเขามีแววขบขันระคนหยอกเย้า 'ทางบ้านอยากจะแนะนำคนให้รู้จัก เธอก็เลยหนีหน้าฉันงั้นเหรอ? เอเลน่า ฉันเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอว่าเธอเป็นของฉัน เป็นของฉันคนเดียว'

หากเป็นเมื่อก่อน คำพูดนี้คงทำให้ใจฉันอ่อนยวบไปแล้ว แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเพียงความเย็นยะเยือก

ฉันดันมือเขาออก 'ลูก้า หยุดก่อนเถอะค่ะ หนูไม่ค่อยสบาย'

เขาสะดุดและชะงักไป ดวงตาคมกริมเข้มขึ้น 'เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ?'

เวลาอยู่กันตามลำพัง ฉันไม่เคยเรียกเขาว่าลูก้าเลยสักครั้ง ฉันจะเรียกเขาว่าพี่ หรือเวลาที่เขาบีบคั้นฉันมากๆ ฉันถึงจะหน้าแดงแล้วเอ่ยชื่อเขาออกมาแบบที่เขาชอบ

ฉันเบือนสายตาหนี 'ฉัน... เป็นประจำเดือนค่ะ'

เขาจ้องตาจองมองฉัน ราวกับกำลังพิจารณาว่าฉันกำลังโกหกอยู่หรือเปล่า สุดท้ายเขาก็รั้งฉันกลับเข้าไปสู่อ้อมแขน น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย 'ก็ได้คืนนี้ฉันจะไม่แตะต้องเธอ นอนซะ'

เขาพูดราวกับว่านั่นคือความเมตตาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกแล้ว

ฉันนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขา ฟังเสียงลมหายใจที่เริ่มสม่ำเสมอ แต่กลับข่มตาหลับไม่ลงเลยแม้แต่น้อย

ตอนอายุสิบสอง ฉันก้าวเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้ ตอนอายุสิบสี่ ฉันเรียกเขาว่าพี่ชาย และพออายุสิบแปด เขาก็พบสมุดบันทึกของฉันแล้วจูบฉันเป็นครั้งแรก หลังจากอายุย่างเข้ายี่สิบ เราเป็นพี่น้องที่ไร้เดียงสากันในยามกลางวัน แต่เป็นความฝันต้องห้ามในยามค่ำคืน

ตอนนี้ ความฝันนั้นต้องจบลงเสียที

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองตัวเลขเวลาที่กำลังนับถอยหลัง

[อีกสี่วัน]

ฉันค่อยๆ ขยับมือของเขาออกจากเอวอย่างระมัดระวัง อีกเสี้ยววินาทีต่อมาเขาก็คว้าตัวฉันเข้าไปกอดอีกครั้งในยามหลับใหล ฉันผลักเขาออกไปอีกครั้ง หลังจากพยายามอยู่หลายรอบ ฉันจึงคว้าหมอนจากริมเตียงมาวางคั่นกลางระหว่างเราไว้

คราวนี้ ลูก้าไม่ได้ขยับเข้ามาใกล้เร่งเร้าอีก

ฉันลืมตากว้างในความมืด พร้อมกับความคิดหนึ่งที่กระจ่างชัดอยู่ในใจ

อีกไม่นาน ฉันจะไม่ใช่ความลับของเขาอีกต่อไป จะไม่ใช่สิ่งของในกำมือ และจะไม่ใช่เครื่องมือที่เขาใช้ทำร้ายใครอีกแล้ว