Todos los capítulos de พันธะวิวาห์เถื่อน : Capítulo 121 - Capítulo 130

เดชอยู่กับลูกสาวมาหลายปีแล้ว ภรรยาจากไปตอนลูกสาวอายุได้สิบขวบ ตอนนี้ลูกสาวอายุยี่สิบสองปีและเพิ่งเรียนจบบริหารมา ยังไม่ได้เริ่มทำงานที่ไหนและยังไม่ได้เข้ามาช่วยงานในโรงงานเย็บผ้าของครอบครัว            “กลับมาแล้วเหรอคะพ่อ?” พรีม ทองเพชร ที่เพิ่งตัดดอกไม้จากสวนหลังบ้านเห็นพ่อเดินเข้าบ้านก็เอ่ยถาม            “กลับมาแล้วลูกรัก”แม้จะมีเรื่องเครียดปวดสมองมากแค่ไหน แต่เดชก็ยังแย้มยิ้มทำเหมือนว่าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น            “สวยไหมคะพ่อ?” เธอยื่นตะกร้าดอกกุหลาบที่ตนปลูกเองให้พ่อดู            “สวย สวยมาก ตัดมาจัดแจกันเหรอลูก”            “ค่ะพ่อ พรีมว่าจะจัดใส่แจกันไปไว้ในห

เวลา 08.40 น.            เจ้าสาวเดินควงแขนพ่อเข้ามาในโบสถ์ เธอมองดูหน้าแท่นพิธีที่ตอนนี้มีเจ้าบ่าวกับบาทหลวงยืนอยู่หน้าแท่นพิธีกลางห้องโถงของโบสถ์ และข้างเจ้าบ่าวก็มีคนถือแหวน งานแต่งงานครั้งนี้ไม่มีแขก มีแค่เจ้าบ่าวกับเธอและพ่อของเธอกับบาทหลวงเท่านั้น            ครามมองเจ้าสาวของตนเองที่มีผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวบางๆ ปิดคลุมหน้าเดินมาทางตนด้วยใจที่สั่นระรัว โดยที่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง เขาเคยเห็นพรีมแต่ในรูปถ่าย แต่วันนี้เขาได้เห็นตัวจริงและก็กำลังจะเป็นภรรยาของเขาเช่นกัน            “ใจเย็นหน่อยคราม”ฟอยก้มกระซิบข้างหูเพื่อนสนิทเมื่อเห็นอาการตื่นเต้นของเพื่อนแสดงออกมาชัดเจน            อืม!       &nbs

            และแล้วเวลาตื่นเต้นและน่าหวาดกลัวก็มาถึงเมื่อประตูห้องน้ำเปิดออกพร้อมกับร่างเปลือยเปล่าเปียกหมาดเดินออกมาจากห้องน้ำมีผ้าเช็ดตัวผืนเล็กคล้องคอเดินมายังเตียง ครามยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อเห็นพรีมกรีดร้องตกใจยกมือปิดตาไม่กล้ามองร่างเปลือยสมบูรณ์แบบของตนเอง มุมปากหนายกยิ้มเล็กน้อยแล้วโยนผ้าขนหนูผืนเล็กคล้องคอทิ้งลงพื้นแล้วคลานขึ้นมาบนเตียงกระชากดึงมือน้อยปิดตาออก            “มองฉันสิ ร่างกายของฉันมันเป็นของเธอทั้งคืนคืนนี้” เขาบอกเธอเมื่อดึงกระชากมือเล็กเปิดออก แต่เธอก็ยังหลับตาไม่ลืมตามองอกแกร่งกำยำคร้ามแดดของเขา            “ลืมตาสิ!” เสียงเข้มดังขึ้นข้างแก้มจนเธอรับรู้ได้ถึงลมหายใจของเขาที่เป่ารดข้างแก้มของตนเองจนต้องลืมตาตามเขาบอก แต่พรีมก็ไม่ได้มองต่ำ เธอเงยหน้ามองจ้องสบตาสีเข้มดุดันบุรุษตรงหน้า แล้วก็ต้องตาเหลือกตาโตเมื่อเขาเคลื่อนหน้าที่อยู่ข้างแก้มมา

“ไม่ไหวแล้ว พรีมร้อน อื้อ...” ทุกอย่างเป็นไปโดยอัตโนมัติ เธอเอ่ยกับเขาด้วยชื่อตัวเองอย่างสนิทสนมโดยที่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ตัวเช่นกัน จะว่าเธอฝันละเมอก็ได้ตอนนี้            “อ่า...เรียกฉันพี่ครามสิพรีม เรียกสิ แล้วพรีมจะไม่ร้อน”เขาจูบหน้าผากชื้นเหงื่อของเธอแผ่วเบาแล้วเคลื่อนปลายจมูกโด่งมาคลอเคลียกับแก้มนวลเนียนชื้นเหงื่อของสาวเจ้า            “อือ...พะ...พี่คราม พรีมร้อน อ่า...ชะ...ช่วยด้วยค่ะ”หากตอนเธอมีสติอยู่กับร่องกับรอย คำพูดพวกนี้ไม่มีทางหลุดออกมาจากปากเธอแน่ แต่ตอนนี้เธอโดนไฟราคะที่ครามปลุกซัดใส่ทำให้เคลิ้มไปกับเขา            “อ่า...น่ารักมาก เป็นเมียพี่ครามนะพรีม อะ...อื้อ แน่น”แล้วครามก็กระแทกลึกกดกายนำเอ็นเนื้ออวบใหญ่ดุดันตนเองฝากฝังในกายสาวครั้งเดียวสุดโคนเนื้อ         

ครามอาบน้ำเดินตัวเปลือยออกมาพร้อมผ้าขนหนูแล้วก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าดึงลิ้นชักออกมาหยิบกางเกงใส่นอนของตัวเองออกมาแล้วก็เช็ดผมที่เปียกหมาดแล้วโยนผ้าขนหนูลงตะกร้าแล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงที่ตนถอดโยนลงตะกร้าก่อนหน้านี้ออกมากดรับสาย            “ว่าไงฟอย?”            ‘เป็นไง ขาแกะย่างอร่อยไหม?’            “ขาแกะย่างอะไรของนาย?” ครามขมวดคิ้วด้วยความงุนงง            ‘เมียนายไม่ได้ทำขาแกะย่างให้นายกินเหรอเย็นนี้ เมื่อตอนเที่ยงเธอโทรถามฉันว่านายชอบกินอะไร ฉันก็บอกว่าขาแกะย่าง ก็คิดว่าจะทำให้นายกิน’ ฟอยเอ่ยร่ายยาวส่งกลับมา            “บ้าเอ๊ย! แค่นี้แ