جميع فصول : الفصل -الفصل 10

เช้าวันรุ่งขึ้น เธอตื่นมาช่วยแม่ครัวของบ้านเตรียมของใส่บาตรทำบุญเพื่อรอสามีแต่ง แต่รอแล้วรอเล่าเขาก็ไม่มา เธอได้ใส่บาตรคนเดียว ยอมรับว่าเสียใจเมื่อตื่นเช้ามาพ่อกับแม่ถามหาพรรธน์ยศ จะให้ตอบยังไงว่าเขาออกไปจากบ้านตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว เขาไม่ได้ค้างที่บ้านด้วย ไม่ได้นอนที่ห้องหอ เขาไปค้างที่ไหนเธอยังไม่รู้ รู้แต่ว่าคอนโด แต่คอนโดไหนล่ะ เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสามีป้ายแดงตัวเองเลยสักอย่าง“จอมโอเคไหมลูก” ทิพย์มณีเอ่ยถามลูกสาวหลังจากทานมื้อเช้าอิ่ม“มีตรงไหนที่จอมบอกไม่โอเคบ้างคะแม่ทิพย์ แล้วตอนนี้พ่อภูกับแม่ทิพย์ได้ข่าวของพี่ขวัญรึยังคะ” เธอตอบและถามถึงเรื่องของพี่สาวไปด้วยในท้ายประโยค“อย่าถามถึงนังลูกไม่รักดีเลยจอม พ่อไม่อยากได้ยินชื่อของพี่สาวเรา” เป็นภูธิปเอ่ยตอบ เขาเจ็บใจและโกรธลูกสาวคนโตมากที่หนีงานแต่งงานไปกับผู้ชาย ซึ่งเขาเองก็เพิ่งรู้วันที่ขวัญใจหนีไปว่าเธอแอบมีแฟนอยู่ก่อนที่จะรับหมั้นกับพรรธน์ยศแล้ว“ใจเย็นๆ สิคะคุณภู ยังไงตอนนี้เราก็ต้องตามหายัยขวัญให้เจอ” คนเป็นภรรยาเอ่ยพร้อมลูบต้นแขนสามีเบาๆ เพื่อให้สามีอารมณ์เย็นลง“มันอยากไปก็ไป ไม่ต้องไปตามหามัน ดูซิ...มันจะไปได้กี่น้ำกัน นังล

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูแวะมาไหว้ทักทายคุณแม่ตอนเช้าแค่นั้นเอง เพราะหนูต้องรีบไปที่ร้านอาหารค่ะวันนี้ หนูขอตัวนะคะคุณแม่” เธอเอ่ยจบพร้อมยกมือไหว้ลาทั้งๆ ที่เพิ่งมาถึง และก็เอ่ยลาคนเป็นสามีด้วยในประโยคถัดมา “จอมไปนะคะพี่แทค” “ตอนเย็นมาทานข้าวด้วยกันนะลูก พี่เขากินอิ่มพอดี ไปพร้อมกันสิ พ่อแทคไปส่งน้องที่ร้านก่อนค่อยแวะไปทำงานนะ เพราะยังไงก็ทางผ่านบริษัทเราอยู่แล้วนี่” “ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ หนูขับรถมา ไม่รบกวนพี่แทคหรอกค่ะ” เธอเอ่ยแย้งปฏิเสธ “เห็นไหมครับ ลูกสะใภ้แม่ฐาขับรถมาเอง เธอไม่ต้องการให้ผมไปส่ง อีกอย่างผมยังไม่อิ่มด้วยตอนนี้” เขาตอบเสียงห้วนไม่พอใจที่จอมใจปฏิเสธคำสั่งของแม่เขา “พ่อแทค!” “ครับ ผมอิ่มแล้วก็ได้ อย่าเล่นตัวหน่อยเลย ฉันจะไปส่งเอง ไหนๆ ทางผ่านอยู่แล้วนี่” เขาเอ่ยจบคว้าแก้วน้ำขึ้นมากระดกดื่มรวดเดียวหมดแก้วแล้วลุกขึ้นเดินออกไปทันที “ตามพี่เขาไปสิลูก พี่เขาจะไปส่ง อดทนหน่อยนะหนูจอม” นางบอกลูกสะใภ้ “ค่ะ จอมจะทนเท่าที่ตัวเองทนได้ค่ะ” แล้วเธอก็เดินตามเขาออกไป ส่วนนิษฐาก็ทานข้าวไม่ลงแล้ว นางคว้าหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มแล้วก็ถอนหายใจออกมาด้ว

พรรธน์ยศปรายตามองกับข้าวสองอย่างในจานกับถ้วยตรงหน้าของตนเองที่โต๊ะกลางชุดโซฟาของห้องทำงาน มีแกงเขียวหวานปลากรายกับผัดผักรวมมิตรใส่กุ้งสด แค่เห็นก็น้ำลายไหลแล้ว ใช่...เขาเริ่มหิว เพราะตอนนี้มันเที่ยงกว่าแล้วตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด!“ทานเลยนะคะ เดี๋ยวจอมจะมาเก็บให้ค่ะ” เธอบอกเขาแล้วก็ลุกเดินไปยังมุมห้องเพื่อหยิบโทรศัพท์ที่สั่นเตือนอยู่ออกมารับสาย พอเห็นว่าเป็นรเณศก็รีบรับสายทันที“พี่เป๊ก จอมขอโทษนะคะ วันนี้คงกลับไปทานข้าวเที่ยงกับพี่เป๊กไม่ได้แล้วค่ะ” เธอบอกปลายสายอย่างรู้สึกผิดที่ผิดนัดรุ่นพี่หนุ่ม“ฉันไม่ชอบกินข้าวคนเดียว” พรรธน์ยศเอ่ยเสียงดังพร้อมกับผลักจานข้าวตรงหน้าออกห่างแล้วมองไปทางคนที่สนใจโทรศัพท์มากกว่าตัวเองตอนนี้ ‘คงสำคัญมากสินะ คนที่โทรมาถึงได้โทรจี้กันขนาดนี้’ เขาพึมพำกับตัวเองด้วยความไม่พอใจจอมใจได้ยินที่เขาพูดจึงรีบคุยกับรุ่นพี่แล้วรีบตัดวางสายและเดินกลับมานั่งที่โซฟาตัวที่ว่างใกล้ๆ เขา“ต้องให้จอมป้อนไหมคะ ถึงจะทานได้” เธอจับจานข้าวของเขามาตรงหน้าตัวเองพร้อมกับหยิบช้อนส้อมมาตักกับข้าวและข้าวใส่ช้อนให้พอดีคำแล้วยกขึ้นไปใกล้กับปากหนาที่เม้มเป็นเส้นตรง“ทานสิคะ ไหนบอกไม่ชอบกิน

แม้จะเจ็บกับคำพูดเมื่อตอนกลางวันมากแค่ไหน แต่เธอก็ต้องปัดทิ้งออกจากหัว เพราะยังไงก็ต้องเจอกับพรรธน์ยศอยู่ดี และตอนนี้เธอก็มาบ้านกรีฑาเพื่อมาช่วยที่บ้านเตรียมมื้อเย็น นี่คือครั้งแรกที่จะได้ทานข้าวกับแม่ของสามีด้วย และเมนูกับข้าวทุกอย่างล้วนเป็นอาหารที่พรรธน์ยศชอบทั้งนั้น เธอถามแม่ของเขาว่าเขาชอบทานอะไรและรสชาติแบบไหน เธอก็ทำทุกอย่างเพื่อเอาใจเขา แม้จะรู้ดีว่าผลตอบแทนที่จะได้รับกลับมามีแต่คำพูดจาถากถางทำร้ายจิตใจ แต่ก็อยากทำให้เขาทาน“เสร็จแล้วเหรอลูก” นิษฐาถามลูกสะใภ้ที่เพิ่งจัดจานข้าวกับเด็กรับใช้เสร็จพร้อมมองไปยังหมูผัดกะปิ แกงป่าไก่บ้าน น้ำพริกปลาย่างผักสด และหมูผัดขิงอ่อน“ค่ะ คุณแม่ หนูทำเสร็จแล้วค่ะ ของหวานก็เสร็จแล้วนะคะ เป็นกระท้อนลอยแก้ว”“ดูสิ หนูจอมสะใภ้แม่เก่งขนาดนี้แล้วพ่อแทคยังไม่สนใจอีก มันน่าตีนัก หนูจอมอดทนหน่อยนะลูก แม่เชื่อว่าวันข้างหน้าพ่อแทคต้องเห็นความดีในตัวหนูบ้างแหละ” นางเอ่ยให้กำลังใจลูกสะใภ้“หนูก็หวังแบบนั้นค่ะ หวังว่าพี่แทคจะรักหนูบ้าง หรือไม่รักก็ได้ แต่ขอให้มองหนูแบบที่มองคนอื่นบ้างไม่ใช่มองด้วยสายตาจะกินเลือดกินเนื้อเหมือนทุกวันนี้”“ไม่คิดมากนะลูก อย่าส

เวลาผ่านไปนานเกือบครึ่งชั่วโมงที่จอมใจหายเข้าไปในห้องน้ำ เธอลังเลอยู่นานจะออกมาดีไหม เพราะอาบน้ำเสร็จไปตั้งแต่สิบนาทีแรกแล้ว แต่ที่ยังไม่ออกมาเพราะรู้สึกกังวลและเขินอาย ก็เสื้อของเขาตัวใหญ่ กางเกงแม้จะเอวยางยืดแต่ก็ยังใหญ่ แถมไม่มียกทรงใส่ กางเกงในก็ไม่มีเลยรู้สึกโหวงๆ ยังไงไม่รู้จึงเดินวนไปวนมาในห้องน้ำเพื่อรอให้คนข้างนอกหลับก่อน แต่ก็นานแล้วจึงคิดว่าเขาจะหลับจึงเปิดประตูห้องน้ำออกมา พอก้าวขาเดินออกมาก็เห็นว่าเขานั่งพิงอยู่บนเตียงอ่านหนังสืออยู่ และตอนนี้เขาผงะเงยหน้าจากหน้าหนังสือมองมาทางเธอที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำ “พี่แทคยังไม่นอนเหรอคะ?” เธอถามเขาเสียงแผ่วเบา “ยัง” เขาตอบสั้นๆ แล้วปิดหนังสือในมือพร้อมมองสำรวจเรือนร่างเล็กในชุดของตัวเอง ‘แม่งเซ็กซี่เป็นบ้า’ พรรธน์ยศพึมพำกับตัวเองในใจพร้อมกับมองไปยังหน้าตักตัวเองที่ครึ่งตัวซุกอยู่ใต้ผ้าห่ม เขารู้ว่าตอนนี้แท่งเหล็กร้อนมันกำลังผงาดตัวชูคออยู่ใต้ผ้าห่ม ‘ให้ตายสิ ยัยบ้านี่ยั่วเซ็กซ์เป็นบ้า อ่า...ปวดเป็นบ้า’ เขาพึมพำกับตัวเองในใจต่อพร้อมกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอมองคนตัวเล็กที่ใส่เสื้อผ้าของตัวเองเดินมายังเตียง พอเธอมาถึงเตีย