All Chapters of พันธะวิวาห์เถื่อน : Chapter 1 - Chapter 10

“สารเลว! คุณพูดแบบนี้ได้ยังไงคุณแทน นี่ลูกของคุณนะ คุณเป็นพ่อของลูกในท้องษรนะคะ อีกอย่างตอนที่คุณรู้ว่าฉันท้อง คุณก็ดีใจ แล้วทำไมวันนี้ถึงมาบอกให้ฉันไปเอาเด็กออก ฉันไม่เอาเด็กออกและไม่ ‘หย่า’ ด้วยค่ะ เพราะฉันไม่ได้ทำผิดอะไร”“เธอแน่ใจว่ามารหัวขนในท้องเธอเป็นลูกของฉัน?” แทนถามกลับเสียงห้วนแข็งพร้อมกับมองจ้องหน้าท้องของเธอที่ตอนนี้อายุครรภ์ได้สองเดือนแล้วนภษรกอดกุมท้องตัวเองเมื่อมองตามสายตาอำมหิตของสามีที่มองจ้องท้องตนเองราวกับว่าจะจ้องให้เธอตกเลือดด้วยสายตาของเขา“ทำไมคุณพูดแบบนั้นคุณแทน ษรมีแค่คุณคนเดียวนะคะ ทำไมลูกจะไม่ใช่ลูกของคุณ”แทนคือญาติผู้พี่ของเพื่อนสนิทอย่างเพ็ญนภา ที่เธอได้ฟังและตกหลุมรักเขาตั้งแต่ได้ยินเรื่องราวของเขาผ่านจากปากเพื่อน จนในที่สุดก็ได้มีโอกาสเจอกันจริงๆ และนั่นทำให้เธอตัดสินใจแต่งงานกับผู้ชายคนนี้โดยไม่สนคำพูดของคนอื่นว่าเธอหวังสมบัติของตระกูลคหการพาณิชย์ ซึ่งเธอไม่ได้หวังมันแม้แต่น้อย เพราะถึงพ่อกับแม่เธอจะไม่ได้รวย แต่ก็พอมีกินเหมือนข้าราชการครูทั่วไปมุมปากหนายกยิ้มเล็กน้อยแล้วก็แค่นขำจนเสียงลอดดังออกมาจากริมฝีปากหนาแล้วก็ตอบกลับ“ตอแหล! เธอทำอะไรอยู่ เธอเ

“ชูว์! ร้องออกมาให้พอ ร้องจนพอใจแล้วค่อยคุยกันว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก่อนอื่นลุกขึ้นไปนั่งบนเตียงก่อนไหม นั่งแบบนี้ไม่ดีต่อหลานของฉันนะษร” เพ็ญนภาดันเพื่อนออกจากอ้อมกอดแล้วยกมือขึ้นเช็ดซับน้ำตาให้เพื่อนแล้วประคองพาลุกขึ้นไปนั่งบนเตียงแล้วมองดูเอกสารที่ทิ้งอยู่ข้างๆ เป็น ‘ใบหย่า’ และข้างเอกสารก็เป็นโทรศัพท์ ฮือ! อึก! นภษรพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ร้องไห้ เพราะก่อนเพื่อนจะมา เธอได้ร้องไห้ไปอย่างหนักแล้ว เธอรับทิชชูจากมือเพื่อนมาซับน้ำตาเองแล้วก็ข่มเสียงสะอื้นไม่ให้ดังลอดออกมาและพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อจะให้ตัวเองหยุดร้องไห้ “ถ้ายังหยุดร้องไห้ไม่ได้ก็ร้องออกมาก่อนเถอะษร ปกติแกไม่เคยร้องไห้ ตอนนี้แกร้องไห้มันคงสะเทือนจิตใจแกจริงๆ และนั่นพี่ฉันเอามาให้ใช่ไหม” เพ็ญนภาลูบหลังเพื่อนที่สั่นไหวตามแรงสะอื้นไห้พร้อมกับมองไปทาง ‘ใบหย่า’ ที่ทิ้งกับพื้น “อือ...อึก! คุณแทนเขาอยากหย่ากับฉัน เพ็ญ” “ฮะ! พี่แทนบ้ารึเปล่า มาขอหย่าทั้งๆ ที่แกกำลังท้องลูกพี่เขาเนี่ยนะ” “เขาบอกว่าไม่ใช่ลูกของเขา เขาบอกว่าฉันมีชู้ สำส่อนด้วย อึก! ฮือๆ” เธอจำได้ทุกคำพูดของสามี

แทนตื่นแต่เช้ามาทำงานที่ไร่ ส่วนแผลนั้นก็ไม่ได้ล้าง เพราะล้างเองไม่สะดวก จึงจะให้ผู้จัดการไร่ วัยกลางคนอย่างปรีชาช่วยล้างแผลให้ “คุณแทนจะล้างแผลเหรอคะ” ยังไม่ทันได้ให้ปรีชาล้างแผลให้ เสียงเล็กของฉวีก็ดังขึ้น “ครับ คุณฉวี” “เดี๋ยวฉวีทำให้นะคะ” หล่อนเอ่ยอาสาแล้วมองไปทางผู้จัดการวัยกลางคนเพื่อส่งสายตาไล่ “ผมทำให้คุณแทนดีกว่าครับคุณฉวี” ปรีชาเอ่ยแทรกขึ้นจากที่เงียบอยู่ “ขอบคุณครับ ผมไม่รบกวนคุณฉวีดีกว่าครับ” เขาตอบปฏิเสธ เพราะมองออกมาตลอดว่านักวิชาการเกษตรสาวนั้นคิดเช่นไรกับตน “ค่ะ งั้นฉวีขอตัวไปดูปุ๋ยหมักก่อนนะคะ” “ครับ” แทนยิ้มแห้งๆ ให้หล่อนแล้วก็หันมาสนใจแผลตัวเอง ฉวีหมุนตัวเม้มปากแน่นเดินจากไปด้วยความไม่พอใจเจ้านายหนุ่ม หล่อนพยายามเข้าหา แต่แทนก็มีกำแพงกีดขวางหล่อนตลอด “ทำไมไม่ให้คุณษรทำให้ที่บ้านครับคุณแทน” ผู้จัดการวัยกลางคนแม้จะรู้ว่าตอนนี้เจ้านายกับนายหญิงมีปัญหากัน แต่ก็ยังอยากถาม “ผมไม่อยากรบกวนเธอ” “อ้อ...ครับ งั้นเข้าไปในห้องทำงานเถอะครับ ผมจะทำแผลให้ แล้วนี่ทานมื้อเช้ารึยังครับ” เขาถามเพราะว่าเจ้านายห

“อะ...อื้อ” ปากนุ่มนิ่มบดจูบดูดคลึงลิ้นกันอย่างคุ้นเคยและโหยหากันและกัน แทนจัดการเปลื้องผ้าของคนใต้ร่างอย่างชำนาญ ตอนนี้เพราะเมาหรือเพราะความปรารถนาของร่างกายหรือความต้องการของหัวใจที่ซ่อนลึกตลอดเวลาหลายเดือนที่ระหองระแหงกันมาก็ไม่รู้ ทำให้เขาควบคุมความต้องการและกลิ่นหอมยั่วยวนของคนท้องที่ตลบอบอวลให้ชวนลุ่มหลงอยู่ทุกวันที่เดินผ่านสวนกัน “อ่า...อื้อ” เสียงครางอู้อี้ดังลอดออกมาจากริมฝีปากทั้งสองพร้อมกับร่างกายเปลือยเปล่าเสียดสีเร่าร้อนกัน แม้ว่าท้องโตอุ้ยอ้าย แต่ก็ไม่ได้ทำให้สองกายเปลือยเปล่าสะดุดราคะร้อนในครั้งนี้ได้ ความปรารถนาที่กักเก็บมานานกำลังได้รับการปลดปล่อย ต่างฝ่ายต่างโหยหาต้องการกันและกัน แล้วแทนก็ไม่รอช้าที่จะสอดประสานแทรกเอ็นเนื้ออุ่นร้อนของตัวเองแหวกกลางโพรงน้อยของนภษรจนสุดโคนเนื้ออวบใหญ่ยาวของตนเอง “อ่า...อื้อ” เสียงครางกระเส่าดังลอดออกมาจากปากที่บดจูบดูดคลึงลิ้นกันจนแทบจะหลอมรวมเป็นปากเดียวกันแล้ว เพราะตั้งแต่แรกจนตอนนี้ยังไม่แยกห่างจากกัน แถมเอวสอบและเอวกลมของคุณแม่ก็เด้งเร่าเคลื่อนไหวตอบสนองกัน แม้ท้องกลมโตจะคั่นกลางระหว่างเขาทั้งสอง แต่เอวหนาของแทน

“คุณไปส่งผมในห้องด้วยไหม” เขาถามพร้อมเดินดูคนงานตัดแต่งกิ่งในสวนไปด้วย“ไม่ค่ะ ฉวีส่งถึงบ้านแล้วคุณแทนก็เดินเข้าบ้านเอง” หล่อนโกหก เพราะหากบอกไปว่านภษรเป็นคนพาเขาเข้าห้อง หล่อนก็ได้หน้าน่ะสิ“อ้อ...ขอบคุณนะครับ”“ไม่เป็นไรค่ะคุณแทน คุณแทนไปดูองุ่นแปลงนั้นกันไหมคะ อาทิตย์หน้าก็จะเก็บได้แล้วค่ะ” หล่อนชี้ชวนเขาไปทางสวนองุ่นอีกแปลงอือ!แล้วแทนก็เดินนำหน้านักวิชาการเกษตรไปทางแปลงองุ่นที่บอก แล้วระหว่างเดินก็ต้องรีบรับร่างเล็กของหล่อนเมื่อคนที่เดินมาด้วยกันเซเกือบล้มอุ๊ย!หล่อนแสร้งร้องตกใจทั้งๆ ที่ตนเองแสร้งเซไปหาคนที่เดินด้วยเองเพื่อให้เขารับตัวเอง“ขอบคุณนะคะคุณแทน” หล่อนแสร้งก้มหน้าเหนียมอายแล้วดันตัวเองทรงตัวยืนให้มั่นคง“ไม่เป็นไรครับ พอดีผมมีธุระด่วน ขอตัวก่อนนะครับคุณฉวี” เขารู้สึกอึดอัดทุกครั้งเวลาอยู่กับเจ้าหล่อนจึงรีบเอ่ยขอตัว“มีธุระอะไรคะคุณแทน” ฉวีเอ่ยถามด้วยความอยากรู้“เรื่องส่วนตัวครับ” แล้วเขาก็เดินจากไปทันทีฉวีได้แต่ยืนมองคนที่เดินจากไปแล้วกำสองมือเกร็งแน่นข้างลำตัวตัวเองมองคนที่จากไปด้วยความโมโหและก็รู้ด้วยว่าแทนนั้นตั้งใจจะหนีตัวเอง ไม่ได้มีธุระอะไรบุญส่งกับพิมพ์ภาเห