Lahat ng Kabanata ng Ang Omega na Kanyang Pinalayas : Kabanata 11 - Kabanata 17

Pananaw ni ElliottNakadikit pa rin sa akin ang maruming hangin sa silid ng konseho, isang mabigat na amoy ng lumang kahoy at mga lumang hindi pagkakasundo. Ginugol ko ang huling tatlong oras sa pag-iwas sa mga mausisang tanong, matalas ang kanilang mga mata, ang kanilang mga bibig ay pumipilipit sa salitang "rogue" na parang isang sumpa. *Bakit ko siya pinatira? Bakit ako nag-alok ng kanlungan?* Na para bang mahalaga ang aking mga dahilan sa sinuman maliban sa akin. Lumayo ako sa kanila, ang walang humpay na pag-aalangan nila ay umaalingawngaw sa aking bungo, at dumiretso sa aking silid. Sumara ang pinto nang may mahinang pag-click, ngunit hindi nito napapatahimik ang kaguluhan sa loob ko. Ang tanging nakita ko ay si Reylap, ang kanyang mukha ay namumutla, ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa takot na hindi kunwari, kahit kaunti. Hindi ako makapaniwala na kaya niya ang inaakusahan nila sa kanya. Ang pagpatay sa isa sa aming mga kasama? Hindi. Umiling ako, ang pagkabigo ay nag-aalab s

Ang Pananaw ni ElliottPinanood ko ang pagbagsak ng mga balikat ni Tilda nang sumara ang pinto sa likuran niya. Si Reylap, na nakaupo sa gilid ng aking mesa, ang pumukaw sa aking atensyon. "Magiging maayos din siya, Elliott," sabi niya, mahina ang boses, ngunit may bahid ng bakal na palaging ikinagugulat ko. "Medyo nanginginig lang."Umungol ako, isang walang emosyong tunog na halos hindi nakapagtago ng buhol sa aking tiyan. Medyo nanginginig? Ang babae ay mukhang multo, ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa takot na bihirang makita ko sa kahit sino, lalo na sa isang Omega. Mahirap siyang makita nang ganoon. Nagdikit ang aking mga ngipin. "Siguraduhin mong magpapahinga siya. Nagkaroon siya ng mahirap na araw.""Magpapahinga siya." Sandali akong tinitigan ni Reylap, isang hindi mabasang ekspresyon sa kanyang mukha bago siya tuluyang tumango. "Ako mismo ang susuri sa kanya."Tumango ako pabalik, isang maikling pagpapaalam, at wala na siya, ang kanyang mga yabag ay marahang umalingawngaw

Ang pananaw ni Reylap Napakaningning ng mga mata ni Syrn. Mga tusok ng lagnat, ngunit hindi lamang pisikal na init ang naramdaman ko na nagmumula sa kanya. Iba pa, isang malamig na panginginig sa ilalim ng ibabaw, parang yelong nababasag sa isang madilim na lawa. Ang kanyang balat ay maputlang kulay abo, halos malinaw laban sa lumalalim na mga anino ng kanyang silid. Ang hangin ay makapal sa isang amoy na alam ko, isang metal na amoy ng isang bagay na ipinagbabawal, na may halong maasim, kemikal na tamis na nagpapasikip sa aking mga kalamnan kahit na nasa anyong tao. Hindi ito basta sakit.“Syrn,” sabi ko, ang aking boses ay mas mahina kaysa sa aking inaasahan, isang maingat na pagsisiyasat. “Mukhang hindi ka maganda. Ikaw… ikaw ay nakikialam sa mga bagay-bagay, hindi ba?”Biglang umangat ang kanyang ulo, isang kislap ng isang mabangis na bagay sa kanyang mga titig na nagpalamig sa aking sarili. “Anong pinagsasabi mo?” Ang kanyang boses ay manipis, parang baliw, ngunit matalas na may

Ang Pananaw ni Reylap“Naku, susmaryosep,” bulong ko, habang hinihila ang aking kamay pabalik habang ang baso mula sa nataob na kopita ay nabasag sa sahig na bato. Ang alak ay tumalsik sa makintab na ibabaw na parang mga patak ng dugo. Yumuko ako nang biglaan, handa nang saluhin ang kalat, ngunit isang kamay ang humawak sa aking pulso, matatag at mainit.“Huwag mong hawakan,” mababa ang boses ni Eliott, may bahid ng pagmamadali na nagpanginig sa aking braso. Hinila niya ako pabalik, ang kanyang mahigpit na pagkakahawak ay nakakagulat na banayad.Si Camille, na nakasandal sa pintuan, pinapanood ang aming nakaraang pag-uusap nang may hindi mabasang ekspresyon, ay itinulak ang frame. Ang kanyang mga labi ay kumurba sa isang mabagal at may kaalamang ngiti. “Aba, aba, Alpha Eliott, na nagpapakita ng pagmamalasakit sa ibang tao maliban sa kanyang sarili? Ito ay isang bihirang tanawin.” Lumapit siya, ang kanyang tingin ay lumilipat sa pagitan namin ni Eliott. “Sigurado ba kaming walang nangy