INICIAR SESIÓNAng Pananaw ni Reylap“Naku, susmaryosep,” bulong ko, habang hinihila ang aking kamay pabalik habang ang baso mula sa nataob na kopita ay nabasag sa sahig na bato. Ang alak ay tumalsik sa makintab na ibabaw na parang mga patak ng dugo. Yumuko ako nang biglaan, handa nang saluhin ang kalat, ngunit isang kamay ang humawak sa aking pulso, matatag at mainit.“Huwag mong hawakan,” mababa ang boses ni Eliott, may bahid ng pagmamadali na nagpanginig sa aking braso. Hinila niya ako pabalik, ang kanyang mahigpit na pagkakahawak ay nakakagulat na banayad.Si Camille, na nakasandal sa pintuan, pinapanood ang aming nakaraang pag-uusap nang may hindi mabasang ekspresyon, ay itinulak ang frame. Ang kanyang mga labi ay kumurba sa isang mabagal at may kaalamang ngiti. “Aba, aba, Alpha Eliott, na nagpapakita ng pagmamalasakit sa ibang tao maliban sa kanyang sarili? Ito ay isang bihirang tanawin.” Lumapit siya, ang kanyang tingin ay lumilipat sa pagitan namin ni Eliott. “Sigurado ba kaming walang nangy
Ang pananaw ni Reylap “Hindi.”Bulong lang ang salita, halos hindi marinig, pero parang nasa ere kami, makapal at mabigat. Hindi ko na ipaliwanag pa. Hindi ko kaya. Parang nangalay ang lalamunan ko, garalgal ang boses ko, at kinurot ako ng mga alaala, nagbabantang hilahin ako pabalik sa dilim.Buti na lang at hindi namilit si Camille. Lumambot ang mga mata niya, mainit at nakakapagpakalmang kayumanggi, habang pinagmamasdan ang mukha ko. May kislap ng pag-aalala. “Mukha kang… masusuka,” bulong niya, habang nakatitig sa maputla kong balat.“Paano kung sabaw ng manok? Resipe ni mama. Nakakagamot ito ng lahat.” Hindi na siya naghintay ng sagot, at lumingon na sa simpleng kalan, at ang amoy ng kumukulong mga pampalasa ay nagsisimula nang pumuno sa maliit at simpleng kusina.Habang gumagalaw siya, ipinakilala niya ang sarili, magaan at malambing ang boses. “Ako nga pala si Camille. Ang nakababatang kapatid ni Beta ni Eliott. At ikaw nga?”“Reylap,” nagawa kong sabihin, parang banyaga sa di
Ang pananaw ni Reylap Napakaningning ng mga mata ni Syrn. Mga tusok ng lagnat, ngunit hindi lamang pisikal na init ang naramdaman ko na nagmumula sa kanya. Iba pa, isang malamig na panginginig sa ilalim ng ibabaw, parang yelong nababasag sa isang madilim na lawa. Ang kanyang balat ay maputlang kulay abo, halos malinaw laban sa lumalalim na mga anino ng kanyang silid. Ang hangin ay makapal sa isang amoy na alam ko, isang metal na amoy ng isang bagay na ipinagbabawal, na may halong maasim, kemikal na tamis na nagpapasikip sa aking mga kalamnan kahit na nasa anyong tao. Hindi ito basta sakit.“Syrn,” sabi ko, ang aking boses ay mas mahina kaysa sa aking inaasahan, isang maingat na pagsisiyasat. “Mukhang hindi ka maganda. Ikaw… ikaw ay nakikialam sa mga bagay-bagay, hindi ba?”Biglang umangat ang kanyang ulo, isang kislap ng isang mabangis na bagay sa kanyang mga titig na nagpalamig sa aking sarili. “Anong pinagsasabi mo?” Ang kanyang boses ay manipis, parang baliw, ngunit matalas na may
Syrn's POVKumapit sa aking balat ang seda ng gown sa gabi, isang malambot na bilangguan na gustong-gusto kong takasan. Sa sandaling pumikit ang kandado sa aking likuran, kumupas ang mundo sa labas, napalitan ng tahimik na karangyaan ng aking mga silid. Dumako ang aking mga kamay sa zipper, hinila ito pababa nang may matinding pagmamadali. Dumulas ang tela, naipon sa aking paanan, at ako ay malaya. Malayang makita sila, madama sila.Madilim at pumipintig na mga linya ang gumapang sa aking balat, isang matingkad na tapiserya sa ilalim ng ibabaw. Pumipintig ang mga ito na may sariling buhay, isang hindi maikakailang kapangyarihan na umuugong sa aking mga ugat, isang patuloy na panginginig sa ilalim ng aking laman. Mas malakas sila kaysa dati, malapit nang makawala. Ang bawat pintig ng aking puso ay nagpapadala ng isang malakas na enerhiya sa akin, isang masarap na paghihirap na nangangako ng napakaraming bagay. Pinupuksa ako nito, oo, ngunit binubuo rin ako nito muli. Ano ang kaunting s
Ang Pananaw ni ElliottPinanood ko ang pagbagsak ng mga balikat ni Tilda nang sumara ang pinto sa likuran niya. Si Reylap, na nakaupo sa gilid ng aking mesa, ang pumukaw sa aking atensyon. "Magiging maayos din siya, Elliott," sabi niya, mahina ang boses, ngunit may bahid ng bakal na palaging ikinagugulat ko. "Medyo nanginginig lang."Umungol ako, isang walang emosyong tunog na halos hindi nakapagtago ng buhol sa aking tiyan. Medyo nanginginig? Ang babae ay mukhang multo, ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa takot na bihirang makita ko sa kahit sino, lalo na sa isang Omega. Mahirap siyang makita nang ganoon. Nagdikit ang aking mga ngipin. "Siguraduhin mong magpapahinga siya. Nagkaroon siya ng mahirap na araw.""Magpapahinga siya." Sandali akong tinitigan ni Reylap, isang hindi mabasang ekspresyon sa kanyang mukha bago siya tuluyang tumango. "Ako mismo ang susuri sa kanya."Tumango ako pabalik, isang maikling pagpapaalam, at wala na siya, ang kanyang mga yabag ay marahang umalingawngaw
LabindalawaPananaw ni ReylapBumalik ako sa malawak na kusina, ang aking tiyan ay kumakalampag na parang isang matalim at masakit na pagtutol. Binalaan ako ng manggagamot na kumain muna bago inumin ang mapait na inumin, at bahagyang nanginginig ang aking mga kamay habang inaabangan ko ang init ng isang sariwang pagkain. Sinuyod ng aking mga mata ang malaki at oak na mesa, na karaniwang puno ng piging pagkatapos ng pangangaso sa umaga. Wala itong laman. Buo. Wala kahit isang tinapay na natira.Si Tilda, na nakatalikod sa akin, ay humuhuni ng isang masigla at walang tonong himig habang kinukuskos niya ang isang palayok nang may halos agresibong lakas. Nanigas ang kanyang malapad na balikat habang ako ay tumikhim. Dahan-dahan siyang lumingon, ang kanyang mga mata, na karaniwang naniningkit sa paghihinala kapag napunta ito sa akin, ngayon ay may kislap ng… tagumpay.“May hinahanap ka, rogue?” Ang kanyang boses ay may bahid ng pamilyar na pang-iinis, na tumutulo sa isang mapanghamak na ta







