All Chapters of Ang Omega na Kanyang Pinalayas : Chapter 1 - Chapter 10

“Sabihin mo na ang gusto mo!” Umalingawngaw ang boses ng guwardiya sa gitna ng ambon habang papalapit ako sa gate ng Dark Moors Pack, at sa isang iglap, inakala kong nagbibiro lang siya. Nakatayo ako roon na tumutulo ang luha ko dahil sa anim na oras na biyahe, ang putik ay dumidikit sa laylayan ng aking amerikana habang ang aking medical bag ay nakasubsob sa aking balikat, at tinitigan siya nang hindi makapaniwala. Pagkatapos ay kinuha ko ang nakatuping summons mula sa bulsa ng aking amerikana at ikinumpas ito nang isang beses. “Pumunta ako para palamutian ang iyong gate. Ano ang hitsura nito?” Lumungkot ang kanyang ekspresyon. Huminga nang malalim ang pangalawang guwardiya, mabilis itong tinakpan ng ubo. “Ako si Reylap Stark,” sabi ko, sabay balik ng papel sa aking bulsa. “Humingi ang iyong Alpha ng manggagamot. Maliban na lang kung may biglang natutong mag-opera sa isang gabi, iminumungkahi kong papasukin mo ako.” Bahagyang tumigas ang panga ng unang guwardiya sa aking tono.

TATLO “Hindi." Bahagyang nabawasan ang ngiti ni Farida. “Sabi ko, lumuhod ka.” Dahan-dahan ko siyang tiningnan, ang pagod ay biglang bumalot sa akin nang labis na halos matawa na naman ako. “Ninakaw mo ang seremonya ko, ang aking kabiyak, ang aking titulo, at ngayon gusto mo rin ang aking dignidad?” Inihilig ko ang aking ulo. “Sakim.” Isang matalim na bulong ang kumalat sa buong silid. Tumigas ang mga mata ni Farida. “Mag-ingat ka sa iyong dila.” “Oh, ngayon mahalaga na ba natin ang kagandahang-asal?” mahina kong tanong. “Naglagay ako ng mga buto nang walang anesthesia,” masayang sabi ko. “Nanganak ako ng mga punggok sa hatinggabi. Naupo kasama ang mga naghihingalong lalaki para hindi sila tumawid nang mag-isa.” Inihilig ko ang aking ulo nang eksakto sa paraan ng kanyang pagyuko. “Hindi ako lumuluhod para sa mga taong hindi pa nagdugo para sa kahit ano sa kanilang buhay.” “Mga matatapang na salita,” mahinang sabi ni Farida, “para sa isang taong nakatayo sa isang puddle.” “Mat

Lima Pananaw ni Reylap Tumakbo ako. Nag-aalab ang aking mga baga sa bawat hindi pantay na hakbang, ang kagubatan ay parang malabong madilim na mga hugis at anino. Bawat sanga na humahampas sa aking mukha, bawat ugat na nagbabantang makatisod sa akin, ang nagpasigla sa aking pagtakas. Mahigpit kong hinawakan ang mga punit na labi ng aking tunika, ang tanging bagay na aking nailigtas. "Pakiusap," bulong ko, isang desperadong pakiusap sa kahit sino, "bitawan mo lang ako." Lumakas ang hangin, isang pamilyar na ugong ang umalingawngaw sa kaibuturan ng aking mga buto. Panahon na. Wala nang pagtatago. Wala nang takot. Hindi ganoon. Bumagal ako, ang aking paghinga ay parang mga gasgas na hingal, at nakakita ng isang maliit na clearing. Ang buwan, isang gasuklay na sumisilip sa canopy, ay naglabas ng isang mala-langit na liwanag. Pinikit ko ang aking mga mata, hinihimok ang pagbabago. Ang aking mga kalamnan ay bumubuhol, lumalawak at nagbabago. Ang balat ay nanigas, ang balahibo ay sumibol,

PitoPananaw ni Reylap“Maaari kang manatili,” sabi niya, ang boses ay mahinang dumagundong. “Dito, kasama ang aking bag. Hangga't kailangan mo.”Napatingin ako sa kanya. Ang alok ay nakasabit sa malamig na hangin sa pagitan namin, mabigat at hindi inaasahan. Mananatili? Kasama siya? Kilala ko siya sa loob ng ilang segundo lang, isang malabong amoy at biglaang init. Ang init na iyon, ang kakaibang pagkabigla na dumaloy sa akin nang hawakan niya ang kamay ko, ay nagpakaba sa akin. Isang ugnayan ng mag-asawa. Dito? Ngayon? Ang sansinukob ay may kakaibang sense of humor, na ginagawa ang stunt na ito ilang sandali matapos ang madurog na katapusan ng pagtanggi. Kumikirot ang aking tiyan, isang malamig na buhol ng takot ang lalong pumipiit.“Manatili?” nagawa ko, ang salitang isang bulong. “Hindi ko… Hindi ko kaya. Hindi ko nga alam kung nasaan ang ‘dito’.”Bahagyang kumurba ang kanyang mga labi, may bahid ng isang bagay na natuwa o marahil ay pagod lang. “Nasa loob ka na ng aking teritoryo

SiyamPananaw ni ElliottHinayaan kong mapuno ng mga bulong ang hangin, isang mahina at mapanganib na ugong na pumipiglas sa aking mga kaba.Napatigas ang aking panga nang husto kaya naramdaman ko ang sakit hanggang sa aking mga tainga. Nag-usap sila nang pabulong, sa mahina at malupit na tono, ngunit bawat salita ay tumatama sa akin. "Tanga." "Panganib." "Tagalabas." Lahat ay nakatutok sa kanya. Lahat ay nakatutok sa aking kaibigan.Sa wakas ay napatalon ako. Ang aking boses ay pumutok sa silid na parang latigo, agad na pinatahimik ang mapanirang ugong."Tama na."Ang bawat pares ng mga mata, matanda at matigas dahil sa mga panahon ng politika ng grupo, ay lumingon sa akin. Nakita nila ang Alpha, ngunit inakala nilang nakakita sila ng kahinaan. Akala nila nakakita sila ng isang tuta na naaakit ng isang magandang mukha. Nagkamali sila."Kalimutan ninyo ang inyong mga sarili," patuloy ko, ang aking boses ay mababa na ngayon, isang dagundong na nangangako ng mga kahihinatnan. "Ito ang a