“ถึงเวลาแล้วครับ ยังติดต่อพ่อของเด็กไม่ได้อีกเหรอ?”ท่ามกลางเสียงดนตรีงานศพอันแผ่วเบา เจ้าหน้าที่ในชุดดำเอ่ยเตือนขึ้นกู้ซิงเหยาเงยหน้าขึ้นอย่างเหม่อลอย ดวงตาที่บวมแดงมองไปยังลูกสาวซึ่งนอนอยู่ท่ามกลางพวงหรีด ร่างเล็ก ๆ ซีดขาวและเย็นเฉียบโทรซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังได้ยินเพียงข้อความว่าปลายทางปิดเครื่องเธอเดินเข้าไปอย่างไร้ความรู้สึก ยกมือขึ้นลูบแก้มลูกเบา ๆ“ซีซี... เราไม่รอแล้วนะ ดีไหมลูก?”แม้เจ้าหน้าที่จะเห็นความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน แต่ก็อดสะเทือนใจไม่ได้“ถ้าพ่อของเด็กไม่ได้เจอหน้าลูกเป็นครั้งสุดท้าย เขาคงติดค้างในใจไปตลอดชีวิต ไม่อย่างนั้น... รออีกสักหน่อยเถอะครับ”เสียใจไปตลอดชีวิตงั้นเหรอ?จู่ ๆ กู้ซิงเหยาก็หัวเราะขึ้นมา“ตอนที่ลูกสาวฉันนอนรอไขกระดูกจากเขาเพื่อยื้อชีวิตอยู่ในห้องผ่าตัด เขากลับอุ้มลูกสาวของผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจไปจุดดอกไม้ไฟที่สวนสนุก คุณคิดว่าเขาจะเสียใจงั้นเหรอ?”น้ำตาไหลร่วงลงมา หยดลงบนแก้มที่แข็งทื่อของลูกกู้ซิงเหยารีบยกมือเช็ดออกจนเกลี้ยงซีซีของเธอทนทุกข์มามากพอแล้วในชาตินี้ เธอจะปล่อยให้ลูกจากไปพร้อมน้ำตาของเธอไม่ได้“เผาเถอะ... เราไม่ร
Read More
Se connecter
