บททั้งหมดของ ลูกสาวตาย ฉันขอหย่า ผัวเลวคุกเข่ารั้ง: บทที่ 11 - บทที่ 20

เขาหยิบเสื้อขึ้นมา ก่อนเดินออกไปก็หันมองซูอวี้หว่านแวบหนึ่ง“ผมออกไปข้างนอกหน่อย ดูแลรั่วรั่วดี ๆ”ซูอวี้หว่านมองลูกสาวที่ไร้เดียงสา จู่ ๆ ก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา เธอย่อตัวลง วางมือทั้งสองข้างบนไหล่ของซูรั่วรั่วเบา ๆ“รั่วรั่วจ๊ะ น้ากู้กับลูกสาวของเธอ ซีซี ก็ต้องการความรักจากพ่อเหมือนกัน เดิมทีพ่อคงได้อยู่เล่นกับรั่วรั่วอย่างมีความสุข คอยเล่านิทานให้รั่วรั่วฟัง แต่ตอนนี้กลับต้องไปหาเธอ เลยอยู่กับรั่วรั่วคนเก่งของแม่ตลอดไม่ได้แล้ว”เธอจงใจเว้นจังหวะ ก่อนพูดต่อ “รั่วรั่ว ต่อไปอย่าคอยติดพ่ออยู่ตลอดเลยนะ ได้ไหม?”เมื่อได้ยินคำพูดของแม่ ซูรั่วรั่วก็ทำปากยื่นด้วยความน้อยใจ “แม่ หนูไม่อยากให้พ่อถูกเธอแย่งไป”ซูอวี้หว่านอาศัยจังหวะนั้นดึงซูรั่วรั่วเข้ามากอด พลางลูบหลังเบา ๆ “รั่วรั่ว ลูกสาวคนดีของแม่ ถ้าไม่อยากให้พ่อถูกแย่งไป ต่อไปหนูต้องพยายามรั้งพ่อเอาไว้นะ ไม่อย่างนั้นพ่อจะถูกน้ากู้แย่งไป แล้วจะไม่กลับมาอีก”ร่างเล็ก ๆ ของเด็กน้อยสั่นเทา ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา เพียงแค่คิดว่าอาจต้องเสียพ่อไป เธอก็ลนลานจนทำอะไรไม่ถูกเธอกำชายเสื้อของซูอวี้หว่านแน่น ก่อนพูดด้วยเสียงสะอื้น “แม่ หนูไม

คุณย่าฮั่วยิ้มอย่างอารมณ์ดี สีหน้าที่เคยกังวลก็ผ่อนคลายลงไม่น้อยเธอกระแอมเบา ๆ ก่อนเอ่ยว่า “ดูสองคนนี้สิ สามีภรรยากันจะมีเรื่องบาดหมางข้ามคืนได้ยังไง ก็ดึกแล้ว เลิกวุ่นวายกันได้แล้ว รีบเข้าห้องไปนอนเถอะ”ทั้งคู่แทบจะเบิกตากว้างพร้อมกัน ก่อนโพล่งคัดค้านเป็นเสียงเดียว“ไม่ได้!” ทั้งคู่ปฏิเสธพร้อมกัน ต่างฝ่ายต่างคาดไม่ถึง โดยเฉพาะฮั่วฉางหลินที่ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจนี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ผู้หญิงคนนี้ปฏิเสธเขาเรื่องแบบนี้ไม่มีครั้งที่สามหรอก จะเล่นเกมแกล้งถอยก็ต้องมีขอบเขตสีหน้าของคุณย่าฮั่วพลันบึ้งตึงลงทันที มือยกขึ้นกุมหน้าอกอีกครั้ง คิ้วขมวดแน่น ลมหายใจเริ่มถี่ขึ้น ก่อนเอ่ยอย่างอ่อนแรง“เด็กสองคนนี้ จะทำให้ย่าโมโหจนตายให้ได้ใช่ไหม หัวใจย่าทนให้พวกแกทำแบบนี้ไม่ไหวแล้ว”เพื่อไม่ให้อาการของคุณย่าฮั่วแย่ลง ทั้งสองจึงได้แต่ฝืนใจเดินเข้าห้องทันทีที่เข้ามาในห้อง กู้ซิงเหยาก็รักษาระยะห่างจากฮั่วฉางหลินอย่างระแวดระวัง ทั้งตัวเต็มไปด้วยความระแวดระวังราวกับฮั่วฉางหลินเป็นคนแปลกหน้าที่อันตรายเธอกอดอก ก่อนพูดเสียงเย็นว่า “ฮั่วฉางหลิน คุณอยู่ห่างฉันไว้จะดีที่สุด อย่ามาแตะต้องฉั

พูดจบ คุณย่าฮั่วก็สะบัดมือ ก่อนตวาดสั่งคนรับใช้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ“พวกเธอ ไปแย่งตัวเด็กคนนั้นมา! รีบพาไปโรงพยาบาล อย่าให้ผู้หญิงคนนี้ถ่วงเวลารักษาอีก!”บรรดาคนรับใช้ต่างมองหน้ากัน ก่อนลังเลอยู่ชั่วครู่“ทำไม? แม้แต่คำสั่งของฉันก็คิดจะขัดขืนงั้นเหรอ?”เสียงตวาดนั้นทำให้เหล่าคนรับใช้สะดุ้งไปทั้งตัว สุดท้ายก็ได้แต่ฝืนใจเดินเข้าไปพวกเธอยื่นมือเข้าไป แย่งตัวซูรั่วรั่วออกจากอ้อมแขนของซูอวี้หว่านเดิมทีซูรั่วรั่วก็ไม่สบายเพราะกำลังป่วยอยู่แล้ว พอถูกแย่งตัวก็ตกใจจนร้องไห้โฮ มือเล็ก ๆ โบกสะเปะสะปะกลางอากาศ พร้อมร้องตะโกนจนสุดเสียง"แม่! แม่!"ซูอวี้หว่านดิ้นรนจะชิงตัวรั่วรั่วกลับมา แต่กลับถูกคนรับใช้หลายคนช่วยกันจับไว้แน่นเล็บของเธอถึงกับข่วนแขนคนรับใช้จนเป็นรอยเลือด“พวกเธอห้ามแย่งลูกฉันไป! คืนลูกให้ฉัน! คืนลูกให้ฉัน!”เธอทั้งร้องไห้ทั้งตะโกนจนเสียงแหบพร่า แทบเปล่งเสียงไม่ออกคุณย่าฮั่วมองภาพตรงหน้าโดยไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ซูอวี้หว่าน ฟังฉันให้ดี ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ห้ามเธอเหยียบเข้ามาในบ้านตระกูลฮั่วอีกแม้แต่ก้าวเดียว! ถ้ายังกล้าเล่นลูกไม้อะไรอีก ก็

“ลูกรัก พ่อจะไม่ต้องการหนูได้ยังไงกัน พ่อก็มาเยี่ยมหนูแล้วนี่ไง”พูดจบ ราวกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ เขาก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา“คุณถอยห่างจากรั่วรั่วหน่อย”“พ่อ อย่าโทษน้ากู้นะคะ น้ากู้ดีกับหนูมากเลยค่ะ”เพราะปกติซูอวี้หว่านมักเรียกกู้ซิงเหยาว่า “น้ากู้” พร้อมคอยใส่ร้ายเธอต่อหน้ารั่วรั่วอยู่เสมอตอนนี้พอได้ยินรั่วรั่วเรียกเธอว่า "น้ากู้" ฮั่วฉางหลินก็อดแค่นหัวเราะออกมาไม่ได้กู้ซิงเหยายักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ตอนที่เธอเพิ่งเข้ามาในห้องผู้ป่วย เด็กหญิงยังมีท่าทีระแวงเธออยู่ซูอวี้หว่านคงพูดใส่ร้ายเธอไว้ไม่น้อย รั่วรั่วจะหวาดกลัวเธอก็เป็นเรื่องปกติแต่เธอยึดหลักมาตลอดว่าจะไม่เอาเรื่องของผู้ใหญ่มาโยงถึงเด็ก ซูรั่วรั่วเองก็เป็นผู้บริสุทธิ์เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องเมื่อครู่อีก ก่อนเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“ลูกรัก รอหนูหายดีแล้ว พ่อจะพาหนูไปซื้อของเล่นที่หนูชอบที่สุด ดีไหม?”เมื่อซูรั่วรั่วได้ยินเช่นนั้น ก็เปลี่ยนจากร้องไห้เป็นยิ้มทันที ก่อนพยักหน้าอย่างมีความสุขเมื่อกู้ซิงเหยาฟังบทสนทนาอันอบอุ่นระหว่างพ่อลูก หัวใจของเธอก็เจ็บหน่วงขึ้นมาเธอไม่อาจอยู่ที่นี่ต่อไปได้อีก จึงไม่ได้พูดอะไร ก่อนหัน

ฮั่วฉางหลินสูดหายใจเข้าลึก ๆ ปรับอารมณ์เล็กน้อย ก่อนรับสาย “คุณย่า มีอะไรครับ?”“ฉางหลิน ย่าได้ยินมาว่าแกกับซื่อชิงมีปัญหากันในบริษัท พวกแกก็เป็นลูกหลานตระกูลฮั่วเหมือนกัน มีเรื่องอะไรก็ค่อย ๆ คุยกันดี ๆ อย่าให้คนนอกเห็นแล้วเอาไปนินทา”ฟ้องคุณย่าเร็วดีนี่“คุณย่า เข้าใจผิดแล้วครับ เขากำลังคิดจะแย่งอำนาจ ผมจะปล่อยให้เขาทำบริษัทพังต่อหน้าต่อตาไม่ได้”คุณย่าฮั่วเงียบไปครู่หนึ่ง“ฉางหลิน ย่ารู้ว่าแกทุ่มเทให้บริษัทมาก หาเวลาคุยกับซื่อชิงดี ๆ แล้วแก้ปัญหาให้เรียบร้อย ตระกูลฮั่วจะมาแตกแยกกันเพราะความขัดแย้งภายในไม่ได้”ฮั่วฉางหลินยกมือนวดขมับ “ครับคุณย่า ผมจะหาเวลาคุยกับเขา”นับตั้งแต่ซูอวี้หว่านถูกคุณย่าฮั่วลงโทษจนบาดเจ็บในครั้งก่อน เธอก็พักรักษาตัวอยู่ที่วิลล่าปั้นซานมาตลอดหลังจากซูรั่วรั่วหายไข้ ฮั่วฉางหลินก็ส่งเธอกลับไปอยู่กับซูอวี้หว่านหลังเกิดเรื่องครั้งนั้น ฮั่วฉางหลินก็แทบไม่ได้ไปที่วิลล่าปั้นซานอีกทั้งที่ฉินเป่ยอยู่ใกล้วิลล่าแค่นั้น ทั้งที่มีทางเลือกที่ใกล้กว่า แต่เธอกลับยอมไปก่อเรื่องถึงคฤหาสน์ตระกูลฮั่ว ฮั่วฉางหลินย่อมเข้าใจดีว่าเธอทำไปเพื่ออะไรแต่เธอกลับเอาชีวิตของร