บททั้งหมดของ ลูกสาวตาย ฉันขอหย่า ผัวเลวคุกเข่ารั้ง: บทที่ 21 - บทที่ 30

30

บทที่ 21

พอได้ยินมีคนพูดให้ร้ายผู้ชายในอุดมคติของตัวเอง พี่หรานก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที ก่อนเบะปาก“กู้ซิงเหยา วางใจเถอะ ปากร้ายอย่างเธอ ต่อให้สวยราวกับนางฟ้า ฮั่วฉางหลินก็ไม่มีวันชอบเธอหรอก”คำพูดของพี่หรานไม่ผิด ฮั่วฉางหลินไม่เคยชอบเธออยู่แล้วตามที่ฉินเป่ยจัดการไว้ กู้ซิงเหยาก็มาถึงวิลล่าปั้นซานมองจากไกล ๆ ก็เห็นซูอวี้หว่านกำลังแขวนของตกแต่งทั่วทั้งวิลล่า บรรยากาศคึกคัก เห็นได้ชัดว่ากำลังจัดงานฉลองอะไรบางอย่างเธอรู้ว่านี่คืองานฉลองการออกจากโรงพยาบาลของซูรั่วรั่วช่างบังเอิญจริง ๆฮั่วฉางหลินยืนอยู่หน้าทางเข้าวิลล่า กำลังทักทายแขกที่มาร่วมงานเมื่อเห็นกู้ซิงเหยา เขากลับทำเหมือนไม่เห็นเธอ ก่อนจะหันไปพูดคุยกับคนข้าง ๆ ต่อกู้ซิงเหยาก็คร้านจะสนใจฮั่วฉางหลินเช่นกัน เธอเดินตรงไปที่บ้านของฉินเป่ยเมื่อมาถึงบ้านของฉินเป่ย เขาก็ต้อนรับกู้ซิงเหยาเข้าบ้านอย่างอบอุ่น“คุณกู้ ขอบคุณจริง ๆ ที่คุณมา คุณย่าของผมเฝ้ารอเพลงที่แต่งขึ้นเพื่อท่านโดยเฉพาะมาตลอด ผมเชื่อว่าพรสวรรค์ของคุณจะต้องทำให้ท่านพอใจแน่นอน”กู้ซิงเหยาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนตอบอย่างสุภาพ “คุณฉินเกรงใจเกินไปค่ะ ในเมื่อฉันรับปากแล้ว ก็จะพยา
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 22

“ได้ค่ะ”เมื่อเห็นกู้ซิงเหยาตอบตกลง ฉินเป่ยก็ไม่พูดอะไรต่อ ได้แต่ตอบว่า “งั้นก็ต้องขอบคุณคุณซูที่เชิญนะครับ”ซูอวี้หว่านแอบยินดีอยู่ในใจ แต่ภายนอกยังคงพูดอย่างสุภาพ“ไม่รบกวนเลยค่ะ เป็นเกียรติของพวกเราที่ได้เชิญทั้งสองท่าน งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มแล้ว เชิญตามฉันมาเลยค่ะ”เธอขยับหลบไปด้านข้างเล็กน้อย พลางผายมือเชิญภายใต้แสงไฟเจิดจ้า แขกทุกคนแต่งกายหรูหรา เสียงแก้วไวน์กระทบกันดังกังวานเป็นระยะสายตาของแขกจำนวนไม่น้อยต่างถูกกู้ซิงเหยาดึงดูด เพราะเธองดงามราวกับนางฟ้าชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบคนหนึ่งยิ้มมองฮั่วฉางหลิน พลางแซวว่า “คุณฮั่ว สาวสวยหน้าใหม่คนนี้ ไม่แนะนำให้รู้จักหน่อยเหรอ?”ฮั่วฉางหลินยังไม่ทันเอ่ยปาก กู้ซิงเหยาก็ชิงตอบก่อน “สวัสดีค่ะ ฉันเป็นลูกค้าของคุณฉินเป่ย ครั้งนี้ได้อาศัยคุณฉินเป่ย เลยมีโอกาสมาร่วมงานเลี้ยงนี้ค่ะ”เธอจงใจเน้นคำว่า "อาศัยบารมีของคุณฉินเป่ย" เพื่อย้ำให้ชัดว่าการมางานครั้งนี้ไม่เกี่ยวข้องกับฮั่วฉางหลินแม้แต่น้อยสีหน้าเย็นชาของฮั่วฉางหลินแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจนิ้วมือของเขากำแก้วไวน์แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว จนข้อนิ้วซีดขาวเล็กน้อยท
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 23

“คุณฮั่ว ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ”“ความสัมพันธ์ระหว่างเราก็เป็นแค่ละครที่เล่นให้คุณย่าดูเท่านั้น หวังว่าคุณจะไม่ลืมเรื่องนี้”คำพูดของเธอทำเอาฮั่วฉางหลินเถียงไม่ออกไปชั่วขณะผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน ถึงได้ใจเด็ดขนาดนี้ ถึงกับตัดความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเสียจนหมดจดซูรั่วรั่วไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเขา แต่เป็นลูกที่ซูอวี้หว่านให้กำเนิดหลังจากถูกคุณย่าบังคับให้จากไปและต้องเผชิญกับการย่ำยีตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฮั่วฉางหลินเชื่อมาโดยตลอดว่า คนที่ทำร้ายซูอวี้หว่านจนต้องตกอยู่ในสภาพนี้ก็คือเขากับกู้ซิงเหยาและต้นเหตุสำคัญก็คือกู้ซิงเหยาทั้งหมดเป็นเพราะเธอวางยา จนทำให้เขากับซูอวี้หว่านไม่ได้แต่งงานกันเขาไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใคร เพราะมันจะส่งผลเสียต่อทั้งรั่วรั่วและซูอวี้หว่าน“กู้ซิงเหยา ผมจะบอกอะไรคุณให้ รั่วรั่วที่จริงแล้ว...”แต่ไม่รู้ทำไม เขากลับอยากให้กู้ซิงเหยารู้สึกผิดขณะที่ไม่รู้อะไรดลใจให้เขากำลังจะพูดความจริงออกมา เสียงตะโกนแหลมก็ดังขึ้น“รั่วรั่ว! รั่วรั่ว หนูอยู่ไหน!”“ฉางหลิน รั่วรั่วหายไปแล้ว... รั่วรั่วของฉัน...”เสียงของซูอวี้หว่านสั่นเครือปนสะอื้น ฟังด
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 24

ฮั่วฉางหลินเป็นแบบนี้มาตลอด ขอแค่เป็นเรื่องของซูอวี้หว่าน เขาก็สูญเสียความมีเหตุผลไปทันทีไม่เคยแยกแยะผิดถูก เอาแต่เชื่อคำพูดฝ่ายเดียวของซูอวี้หว่านแม้จะรู้อยู่แล้วว่าจะลงเอยแบบนี้ แต่กู้ซิงเหยาก็ยังโกรธจนอกกระเพื่อมแรงเธอพยายามควบคุมอารมณ์ ก่อนพูดออกมาทีละคำ“ฮั่วฉางหลิน ฉันจะพูดอีกครั้งนะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย! ฉันไม่เคยเห็นรั่วรั่ว แล้วก็ไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้!”“ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่มากล่าวหาฉันอย่างไม่มีเหตุผล แต่คือรีบไปหารั่วรั่ว! คุณเป็นพ่อของซูรั่วรั่ว ฉันคิดว่าคุณยิ่งควรจะเข้าใจเรื่องนี้ดี”สำหรับกู้ซิงเหยา ไม่ว่าผู้ใหญ่จะมีความบาดหมางกันมากแค่ไหน ก็ไม่ควรดึงเด็กที่ไร้เดียงสาเข้ามาเกี่ยวข้อง ถ้าเธอทำกับซูรั่วรั่วอย่างโหดเหี้ยมเหมือนซูอวี้หว่าน แล้วเธอจะแตกต่างจากซูอวี้หว่านตรงไหนกัน?กู้ซิงเหยาไม่ได้เกลียดซูรั่วรั่วสายตาของฮั่วฉางหลินเย็นเยียบ เขาพยายามสะกดกลั้นความโกรธไว้ “กู้ซิงเหยา คุณควรภาวนาให้รั่วรั่วปลอดภัยก็แล้วกัน ถ้าเธอเป็นอะไรไป ผมไม่มีวันปล่อยคุณไว้แน่!”เขาฟังที่เธอพูดไม่เข้าใจหรือไง?แต่เธอก็คร้านจะถือสาเขาแล้ว“ฮั่วฉางหลิน คุณเคย
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 25

“อย่าเสียเวลาอยู่ตรงนี้เลย แยกกันไปตามหารั่วรั่วเถอะ”ฮั่วซื่อชิงกับซูอวี้หว่านสบตากัน ก่อนส่งสายตาให้กันอย่างรู้กันโดยไม่ต้องเอ่ยปากทั้งสองดูเหมือนจะเลือกเดินไปทางหนึ่งอย่างส่ง ๆ แต่ความจริงวางแผนกันไว้ล่วงหน้าแล้วในสวนของวิลล่า พวกเขาวางเบาะแสไว้ล่วงหน้า เป็นกับดักที่เตรียมไว้สำหรับกู้ซิงเหยาโดยเฉพาะที่นั่นต้องให้กู้ซิงเหยาเป็นคนไปเท่านั้นแต่โชคไม่ดีที่ฮั่วฉางหลินกลับเดินตรงไปทางสวนเล็กพอดีซูอวี้หว่านวางแผนเรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว จู่ ๆ ร่างของเธอก็โงนเงน ก่อนหลับตาลงจากนั้นก็ล้มลงกับพื้นทันที “ซูอวี้หว่าน!” ฮั่วซื่อชิงตอบสนองอย่างรวดเร็ว รีบประคองซูอวี้หว่านไว้ พลางตะโกนเสียงดัง “พี่ อวี้หว่านเป็นลม!”ฮั่วฉางหลินได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ก่อนรีบไปหาซูอวี้หว่าน “เร็ว ฉินเป่ย รีบมาดูหน่อยว่าอวี้หว่านเป็นอะไร!”ฉินเป่ยอยู่ข้าง ๆ พอดี จึงรีบย่อตัวลงตรวจอาการของซูอวี้หว่านเธอไม่ได้เป็นอะไรมาก เพียงแค่กังวลมากเกินไปจนเป็นลมกู้ซิงเหยาเดินมาถึงสวน ก่อนจะเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งวางเด่นสะดุดตาอยู่บนก้อนหินบนกระดาษเขียนว่า “ให้มาคนเดียวเท่านั้น ไม่อย่างนั้นจะฆ่
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 26

ท่ามกลางสติที่เลือนราง กู้ซิงเหยาเหมือนได้ยินคนพวกนั้นเริ่มตะโกนเสียงดัง"คุณกู้ คุณฮั่วกำลังจะมาแล้ว แค่นี้พอไหมครับ พวกเราแทบจะลงมือกับคุณต่อไม่ลงแล้ว ถ้าเขาเห็นสภาพคุณ ต้องปวดใจแน่" แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ...คนที่ควรจะมาคือเจ้าหน้าที่ตำรวจไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมฮั่วฉางหลินถึงมา?เขาไม่เชื่อเธอไม่ใช่เหรอ?ความเจ็บปวดทั่วร่างทำให้ความคิดของเธอเชื่องช้า ยังไม่ทันจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังเข้ามาฮั่วฉางหลินถีบประตูเหล็กเปิดออก เมื่อเห็นรั่วรั่วที่บอบช้ำไปทั้งตัว เต็มไปด้วยบาดแผล ดวงตาของเขาก็แดงก่ำขึ้นในทันที คำพูดที่คนพวกนั้นพูดกับกู้ซิงเหยาเมื่อครู่ เขาได้ยินทั้งหมด หากไม่ได้ยินเสียก่อนเขาคงถูกกู้ซิงเหยาหลอกเข้าแล้วจริง ๆ เพราะตอนนี้เธอเองก็นอนขดตัว เจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออกแสดงละครเก่งจริง ๆและคำพูดเมื่อครู่ ในสายตาของเขา นั่นคือหลักฐานมัดตัวชัดเจนว่ากู้ซิงเหยาจัดฉากทุกอย่างขึ้นมาเองเธอใจร้ายได้ยังไง ถึงกับทำร้ายรั่วรั่วได้ลงคอแม้แต่กับตัวเองก็ยังใจร้าย เหมือนตอนวางยาเมื่อหลายปีก่อน“กู้ซิงเหยา คุณมันใจคออำมหิตจริง ๆ” ฮั่วฉางหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเย
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 27

“แผนพังก็ช่างมันสิ อย่างมากพวกเราก็แค่หาวิธีอื่น อีกอย่าง กู้ซิงเหยาก็ไม่ใช่ภัยคุกคามอะไร ต่อให้เธอยังมีชีวิตอยู่ ก็สร้างเรื่องใหญ่โตอะไรไม่ได้หรอก คุณอย่าโกรธเรื่องนี้อีกเลย เดี๋ยวโกรธจนเสียสุขภาพเปล่า ๆ”ซูอวี้หว่านโกรธจนแทบปาโทรศัพท์ทิ้ง “ฮั่วซื่อชิง ฟังฉันให้ดีนะ! ถ้าคราวหน้าคุณยังทำแผนของฉันพังอีก ฉันไม่ปล่อยคุณไว้แน่!”พูดจบ เธอก็กดวางสายอย่างแรงด้วยความโมโห ก่อนเหวี่ยงโทรศัพท์ลงบนโซฟาเต็มแรงแต่ฮั่วซื่อชิงยังคงทำท่าไม่ใส่ใจ เขาโยนไฟแช็กในมือไปไว้ด้านข้างจากนั้นก็ลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจพลางพึมพำกับตัวเอง“ผู้หญิงนี่ช่างยุ่งยากจริง ๆ”พูดจบ มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนสายตาจะเหลือบมองไปทางห้องนอนเมื่อกู้ซิงเหยาตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงใหญ่แสนนุ่มที่นี่ที่ไหน? เธอพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผล จนแทบขยับตัวไม่ไหวตอนนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกเบา ๆฮั่วซื่อชิงยังคงสวมสูทชุดเดิม ผมหวีเรียบร้อย ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มยียวนแบบคนเห็นโลกเป็นเรื่องเล่น ๆในมือยังถือแก้วน้ำอุ่นที่มีไอลอยกรุ่นอยู่ด้วยเมื่อกู้ซิงเหยาเห็นฮั่วซื่
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 28

“ขอบคุณมากที่ช่วยฉันไว้ แต่ฉันอยากกลับบ้านจริง ๆ อาการบาดเจ็บของตัวเอง ฉันรู้ดีที่สุด”ฮั่วซื่อชิงกลับไม่คิดว่าผู้หญิงตรงหน้าจะรู้สภาพอาการบาดเจ็บของตัวเองดีนักเขารู้นิสัยลูกน้องของตัวเองดีที่สุด พวกนั้นลงมือทีไรไม่เคยรู้จักหนักเบาอีกอย่าง ตอนนั้นเขาเองก็เปลี่ยนคำสั่งช้าเกินไป หากช้ากว่านั้นอีกนิด กู้ซิงเหยาคงถูกซ้อมจนตายไปแล้วเขาทนเห็นสาวงามที่น่าเอ็นดูแบบนี้ถูกซ้อมตายไม่ได้จริง ๆมุมปากของฮั่วซื่อชิงยกขึ้นเล็กน้อย เขาขยับเข้าใกล้กู้ซิงเหยา ทำให้ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ยิ่งใกล้กันใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกันกู้ซิงเหยาพยายามจะหลบตามสัญชาตญาณ แต่เพราะบาดแผลทั่วร่าง จึงแทบขยับตัวไม่ได้ฮั่วซื่อชิงเอ่ยเสียงเบา “คุณกู้ ผมว่าคุณเชื่อฟังผมจะดีกว่า ขอแค่พักรักษาตัวอยู่ที่นี่ดี ๆ ผมรับรองว่าจะไม่ทำอะไรคุณ...”แต่แล้วน้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไปทันที“แต่ถ้าคุณไม่เชื่อฟัง ยังยืนกรานจะไปให้ได้ ผมก็รับรองไม่ได้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น~”กู้ซิงเหยารู้สึกจนใจขึ้นมาทันที แต่ในตอนนี้เธอไม่มีเรี่ยวแรงมากพอจะโต้เถียงกับฮั่วซื่อชิงเธอทั้งเหนื่อยใจและทรมาน จึงทำได้เพียงยอมประนีประนอม
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 29

แต่ทันใดนั้น แววตาของเขาก็กลับมาเย็นชาอย่างน่าหวาดหวั่นกู้ซิงเหยาช่างใจร้ายจริง ๆ นี่คิดจะซ้อมรั่วรั่วให้ตายเลยหรือไง“ฉางหลิน ฉันรู้ว่าซิงเหยาเกลียดฉันกับรั่วรั่ว คิดว่ารั่วรั่วแย่งความรักที่คุณมีให้ซีซีไป”“แต่เธอทำกับรั่วรั่วโหดร้ายขนาดนี้ พวกเราไม่กล้าเข้าใกล้คุณอีกแล้วจริง ๆ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา พวกเราคงรับผลที่ตามมาไม่ไหว”ซูอวี้หว่านร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหล พลางกอดขาฮั่วฉางหลินไว้แน่นชายหนุ่มค่อย ๆ ย่อตัวลง ก่อนพยุงเธอให้ลุกขึ้น“เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณ ทั้งหมดเป็นเพราะกู้ซิงเหยาใจโหดอำมหิต ถึงได้ลงมือกับรั่วรั่วอย่างโหดเหี้ยม!”ฮั่วฉางหลินกัดฟันแน่น ก่อนเอ่ยด่าเสียงต่ำจากนั้นเขาหันไปมองลูกน้องที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ตอนนี้กู้ซิงเหยาอยู่ที่ไหน”ลูกน้องก้มหน้าลง ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง“คุณฮั่วครับ คุณกู้หายตัวไปแล้ว ตอนนั้นในที่เกิดเหตุชุลมุนมาก พอพวกเรารู้ตัวอีกที ก็หาเธอไม่เจอแล้วครับ”“หายตัวไป?”ฮั่วฉางหลินขมวดคิ้วแน่น เธอบาดเจ็บหนักขนาดนั้น จะหายตัวไปเฉย ๆ ได้ยังไงด้วยสภาพร่างกายของเธอ หากไม่ได้รับการรักษา คงทนต่อไปได้อีกไม่นาน สมกับเป็นผู้
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 30

สองวันต่อมาฮั่วซื่อชิงเล่นโทรศัพท์แก้เบื่อ พลางรู้สึกว่าถึงเวลาที่เหมาะสมแล้วเขาหยิบโทรศัพท์เครื่องหนึ่งที่ไม่เคยใช้มาก่อนขึ้นมา มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนส่งข้อความหาฮั่วฉางหลิน“ฮั่วฉางหลิน กู้ซิงเหยาอยู่ที่บ้านของฮั่วซื่อชิง”ส่งข้อความเสร็จ เขาก็มองกู้ซิงเหยาที่ยังคงหลับสนิทอย่างพึงพอใจ ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าราวกับกำลังรอดูเรื่องสนุกรอดูเรื่องสนุกกำลังจะเริ่มขึ้นเวลานั้นฮั่วฉางหลินกำลังเฝ้าซูรั่วรั่วอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นเมื่อเห็นข้อความจากหมายเลขแปลก เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนสีหน้าจะมืดครึ้มลงอย่างน่ากลัวกู้ซิงเหยาอยู่กับฮั่วซื่อชิงงั้นเหรอ?พวกเขาเป็นพวกเดียวกันจริง ๆ ต้องสมคบกันลักพาตัวรั่วรั่วแน่!ฮั่วฉางหลินเดือดดาลจนสุดจะทน เขาลุกพรวดขึ้น ก่อนเตะเก้าอี้ข้าง ๆ จนล้มคว่ำเขาว่าแล้ว กู้ซิงเหยาพูดเรื่องหย่ามาตลอด ที่แท้ก็มีชู้ตั้งนานแล้วตอนนี้ยังสมคบกับชายชู้ของตัวเอง คิดจะฆ่ารั่วรั่วของเขาอีกแค่นั้นยังไม่พอ ยังคิดแสร้งทำเป็นน่าสงสาร แถมยังเสแสร้งเป็นคนเข้าไปช่วยรั่วรั่วอีกเธอกล้าดียังไง!……กู้ซิงเหยาสะดุ้งตื่นเพราะเสี
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status