All Chapters of ดอกไม้ร่วงโรยยากจะรั้งฤดูใบไม้ผลิไว้ได้: Chapter 11 - Chapter 20

หัวใจของเฉินหลิงว้าวุ่นจนแทบเสียสติไปแล้วเธอยอมให้ลู่ซูฮั่นตั้งคำถาม ตำหนิเธอ หรือดุด่าเธอเสียยังดีกว่า ไม่อยากให้เขาเป็นเหมือนตอนนี้ ที่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สงบนิ่งจนเธอไม่อาจคาดเดาได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่หลังจากพิธีศพจบลง ลู่ซูฮั่นก็กลับบ้านโดยไม่พูดอะไรสักคำเฉินหลิงเดินตามหลังเขาอย่างระมัดระวัง “พี่ซูฮั่น...พี่ให้โอกาสฉันอธิบายได้ไหม”หลังจากปิดประตู ลู่ซูฮั่นก็ถอดหน้ากากที่เสแสร้งออกไปเขาทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง ความเย็นชาที่ฝังลึกอยู่ในดวงตาไม่อาจปกปิดได้อีกต่อไปเขามองไปที่เฉินหลิง น้ำเสียงแข็งกระด้าง“พูดมา”เฉินหลิงฝืนยิ้มออกมา“พี่ซูฮั่น ฉันไม่ได้ตั้งใจ...”“ฉันรู้ว่าการเล่นไพ่นกกระจอกเป็นพฤติกรรมไม่ดี ฉันไม่กล้าให้ใครรู้ ฉันกลัวว่าจะทำให้พี่เดือดร้อน ทำให้พี่สาวเจาหนิงเดือดร้อน ทำให้ลูกของจื้อหย่วนต้องเดือดร้อน เพราะอย่างนั้น เพราะอย่างนั้นฉันถึงได้พูดโดยไม่คิด โยนเรื่องทั้งหมดไปให้พี่สาวเจาหนิง ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าผลลัพธ์จะร้ายแรงขนาดนี้ แต่ว่า...”เธอเปลี่ยนเรื่องทันที “เรื่องนี้พูดถึงที่สุดแล้ว ก็เกิดจากที่พี่ซูฮั่นอยากแก้แค้นแทนฉันจนกลายเป็นโศกนา

ลู่ซูฮั่นสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ“นี่มันคืออะไร”เฉินหลิงเบิกตากว้าง รีบพุ่งเข้ามาห้าม แต่ก็ช้าไปแล้วลู่ซูฮั่นดึงกางเกงของเด็กออกทันที รอยฟกช้ำสีเขียวม่วงขนาดใหญ่บนขาเล็ก ๆ ขาวเนียนของเด็กปรากฏออกมาต่อหน้า!เขามองรอยแผลเหล่านั้นอย่างเหม่อลอย รู้สึกเพียงว่าหน้าอกเหมือนถูกก้อนหินกดทับ จนหายใจไม่ออกความเดือดดาลพุ่งขึ้นสมอง เลือดทั่วร่างของลู่ซูฮั่นเดือดพล่านเขามองเฉินหลิงด้วยสายตาเย็นเยียบราวกับมีด“นี่มันเกิดอะไรขึ้น”เฉินหลิงกระตุกมุมปาก “นี่เป็นเพราะหย่งหย่งไม่ระวัง เลย……”ลู่ซูฮั่นคำรามขัดเธอทันที “พูดเหลวไหล!”“หย่งหย่งอายุแค่นี้ ยังเดินไม่ได้ด้วยซ้ำ เขาจะทำร้ายตัวเองจนเป็นแบบนี้ได้อย่างไร เฉินหลิง นี่เป็นฝีมือของเธอใช่ไหม ฉันจะให้โอกาสเธอเป็นครั้งสุดท้าย พูดความจริงมา!”ลู่ซูฮั่นตวาดเสียงดัง น้ำเสียงเต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจโต้แย้งเฉินหลิงตัวสั่นด้วยความตกใจ ดวงตาร้อนผ่าว ก่อนจะร้องไห้ออกมา“ใช่ ฉันเป็นคนหยิกเขา แต่ที่ฉันทำแบบนี้……ก็เพราะพี่!”“พี่ซูฮั่น ฉันไม่เข้าใจ พี่ก็ชอบฉันอยู่แล้ว ทำไมพวกเราถึงอยู่ด้วยกันไม่ได้ พี่ไม่เพียงปฏิเสธฉัน ยังใจร้ายจะไล่ฉันออกไปอีก ตึก

เฉินหลิงถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉิน รักษาชีวิตเอาไว้ได้แต่เมื่อเธอฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็เสียสติไปแล้วทุกวันเธอกอดหมอนไว้ในอ้อมแขน ลูบมันเบา ๆ “เด็กดี นอนนะ ลูกนอนนะ มีแม่อยู่ ไม่มีใครแย่งลูกไปจากแม่ได้”ด้านนอกห้องผู้ป่วย พยาบาลถอนหายใจอย่างจนใจ“หลังจากผู้ป่วยได้รับแรงกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงและมีอารมณ์แปรปรวน อีกทั้งยังหมดสติจากภาวะสมองกระทบกระเทือน อาการบาดเจ็บจากความเครียดไม่ได้รับการบรรเทา และยังส่งผลต่อระบบประสาทส่วนกลางอย่างต่อเนื่อง ดังนั้น หลังจากฟื้นขึ้นมา จึงเกิดความผิดปกติทางจิตอย่างรุนแรง”“หากรักษา ก็ให้อยู่โรงพยาบาล ใช้ยาและพักฟื้น บางทีอาจดีขึ้นได้ แต่หากยอมแพ้ต่อการรักษา ก็ทำได้เพียงย้ายไปโรงพยาบาลจิตเวชเพื่อดูแลอย่างเป็นระบบ ชีวิตนี้ ก็คงเป็นแบบนี้ไปแล้ว”ลู่ซูฮั่นมองเฉินหลิงด้วยสายตาเย็นชา แทบไม่ต้องลังเล“ส่งไปโรงพยาบาลจิตเวช ค่าใช้จ่ายผมออกเอง”พวกเขาต่างก็เป็นฆาตกรที่ทำให้ซ่งเจาหนิงต้องตายชีวิตนี้ของเขาถูกกำหนดให้ต้องอยู่กับความเสียใจไปตลอดส่วนการสูญเสียลูก และต้องใช้ชีวิตอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชไปตลอดชีวิต ก็คือบทลงโทษสุดท้ายที่เขามอบให้เฉินหลิงแทนดวงวิญญา

ซ่งเจาหนิงเงียบไปครู่หนึ่งที่แท้ ลู่ซูฮั่นยังไม่รู้เรื่องที่พวกเขาหย่ากันก็จริงเพราะเขาไม่เคยรักเธอ ดังนั้นทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเธอ เขาจึงไม่เคยใส่ใจแต่ซ่งเจาหนิงในตอนนี้ จะไม่เสียใจจนร้องไห้เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วเธอพูดต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น“เหตุผลที่ฉันหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ก็เพราะฉันสอบเข้าคณะศิลปะการแสดงต่างถิ่นผ่านตั้งนานแล้ว และใช้หนังสือรับรองจากคณะไปยื่นขอหย่าโดยคำสั่งกับสำนักงานกิจการพลเรือน ใบหย่าของฉันได้มาตั้งนานแล้ว”“ส่วนใบหย่าของคุณ อาจจะถูกหนีบอยู่ในกองเอกสารบนโต๊ะทำงาน หรือไม่ก็ทางสำนักงานกิจการพลเรือนยังไม่ได้ส่งไปที่หน่วย แต่ไม่ว่าคุณจะรู้หรือไม่ ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาของเราสิ้นสุดลงแล้ว”“ยินดีด้วย ในที่สุดคุณก็ได้อยู่กับเฉินหลิง แล้วก็ลูกของพวกเรา...ไม่สิ ลูกของพวกคุณ อย่างเปิดเผยเสียที”เมื่อพูดถึงเด็กคนนั้นที่ไม่เคยเป็นของเธอ ซ่งเจาหนิงก็ยังอดปวดใจไม่ได้“ไม่”ดวงตาของลู่ซูฮั่นว่างเปล่า เขาพึมพำอย่างเลื่อนลอย “ไม่...เป็นไปไม่ได้”เพียงไม่กี่ประโยคที่ซ่งเจาหนิงพูดอย่างเรียบเฉย ก็เป็นการตัดสินความคิดถึงทั้งหมดของเข

พอเข้ามาในห้องและปิดประตู ซ่งเจาหนิงก็รู้สึกว่าหัวใจเต้นรัวเพื่อนร่วมห้องเห็นแก้มของเธอแดงระเรื่อ ก็รีบเข้ามาถามด้วยความอยากรู้“เจาหนิง เกิดอะไรขึ้นกันแน่ คุยอะไรกับคุณหมอเฉิงหรือเปล่า หรือเป็นเพราะผู้ชายที่จู่ ๆ พุ่งขึ้นเวทีวันนี้ เขาเป็นใคร”ซ่งเจาหนิงมุดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม “อย่าถามเลย ยังไงก็ไม่ใช่เพราะผู้ชายคนนั้น”เพื่อนสาวพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “งั้นก็เพราะคุณหมอเฉิงสินะ”ซ่งเจาหนิงซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม พลันรู้สึกเหมือนกำลังฝันซ่งเจาหนิงคนที่เคยหาบน้ำ แบกถ่าน ห่วงเงินเพียงหนึ่งเฟิน และใช้ชีวิตรอคอยสามีราวกับศิลาที่เฝ้ามองผัวกลับบ้าน คงไม่มีวันคิดว่าตัวเองจะได้มีชีวิตที่สดใส เปล่งประกาย และเต็มไปด้วยสีสันราวกับหญิงสาวเช่นนี้วันนั้น เธอลากร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลหนีออกมาจากสุสานร้าง แล้วรีบไปที่สถานีรถไฟยังไม่ทันที่ผู้กำกับจะเรียกชื่อเธอ ร่างกายก็หมดแรงจนสลบลงในความทรงจำอันเลือนรางของเธอ เหมือนจะมีชายหนุ่มคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา ทำแผลและพันผ้าให้เธอการเคลื่อนไหวของเขาอ่อนโยนและระมัดระวังอย่างยิ่งแม้ตอนที่เธอเจ็บจนเผลอกัดแขนของเขา ชายคนนั้นก็ไม่ผลักเธอออกหลายวันต่อมา เ