ดอกไม้ร่วงโรยยากจะรั้งฤดูใบไม้ผลิไว้ได้

หลังคลอดยากและสูญเสียลูก คนในชุมชนบ้านแถวต่างพูดกันว่า ซ่งเจาหนิงเปลี่ยนไปแล้ว

วันแรก เธอผัดไข่กินเองสามฟอง

ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เก็บแป้งสาลีและไข่ไว้ให้ลู่ซูฮั่น ส่วนตัวเองกินมันเทศกับขนมปังข้าวโพด

วันที่สอง เธอไปห้างสรรพสินค้าซื้อเสื้อกันหนาวผ้าลายดอกตัวใหม่

ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เสื้อกันหนาวยัดนุ่นขาดก็เย็บแล้วเย็บอีก เก็บสะสมคูปองผ้าอยู่ครึ่งปี เพียงเพื่อทำสนับเข่าให้ลู่ซูฮั่นเพิ่มอีกสองคู่

วันที่สาม เธอไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนน้องสาวข้างบ้าน ใช้เงินเพียงน้อยนิดซื้อยาบำรุงหลังคลอดให้ตัวเอง แต่กลับถูกลูกน้องคนสนิทของหัวหน้าทีมขวางไว้ที่โถงโรงพยาบาล

“พี่สะใภ้ครับ หัวหน้าลู่บาดเจ็บระหว่างปฏิบัติภารกิจ เขาเอาแต่เรียกชื่อพี่ ไปหาเขาหน่อยเถอะครับ”

ซ่งเจาหนิงมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ สีหน้าไม่มีแม้แต่แววกังวล

“แน่ใจหรือว่าเขาเรียกหนิงหนิง ไม่ใช่หลิงหลิง”

เธอยิ้มอย่างเห็นใจ “ไปหาเฉินหลิงเถอะ หัวหน้าลู่ของพวกคุณอยากเจอแค่เธอเท่านั้น เธออยู่บ้านเดี่ยวท้ายสุดทางฝั่งตะวันตกของบ้านพักครอบครัวในกอง หาง่ายมาก”

พูดจบ เธอก็ดึงมือน้องสาวข้างบ้านเตรียมเดินออกไป

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง แม้อ่อนแรงแต่ยังหนักแน่น “หนิงหนิง”

ลูกน้องคนสนิทสูดลมหายใจเฮือก “หัวหน้าลู่ ทำไมออกมาเองล่ะครับ”

ลู่ซูฮั่นทำเหมือนไม่ได้ยิน เดินตรงมาหยุดต่อหน้าซ่งเจาหนิง

ใบหน้าของเขาซีดเซียว แต่ยังฝืนยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนยกมือแตะแก้มของเธอ

“คนที่ผมอยากเจอคือคุณ หนิงหนิง จะมีสามีที่บาดเจ็บแล้วไม่เจอภรรยา แต่ไปหาผู้หญิงคนอื่นได้ยังไง ที่คุณพูดแบบนี้ ยังโกรธเรื่องวันคลอดอยู่ใช่ไหม”

ซ่งเจาหนิงเบี่ยงหน้าหลบมือของเขา ก่อนตอบเบา ๆ “ฉันไม่ได้โกรธ”

“เฉินหลิงเป็นภรรยาหม้ายของพี่น้องร่วมทีมคุณ คุณเป็นหัวหน้าทีม การดูแลเธอเป็นหน้าที่ของคุณ ยิ่งเธอกำลังตั้งครรภ์ ส่วนฉันในฐานะคนในครอบครัว ก็ควรเข้าใจและยอมรับทุกอย่าง ฉันรู้”

เมื่อมองฝ่ามือที่แตะเธอไม่ถึง กับแววตาเฉยชาของเธอ ความไม่สบายใจก็ผุดขึ้นในใจลู่ซูฮั่น

ซ่งเจาหนิงคนเดิม จะเจ็บปวดแทนทุกบาดแผลบนตัวเขา จะทะนุถนอมทุกวินาทีที่ได้อยู่ด้วยกัน

ไม่มีทางเย็นชาราวกับคนแปลกหน้าเหมือนตอนนี้

เขายังอยากพูดอะไรต่อ แต่ซ่งเจาหนิงก็จับมือน้องสาวข้างบ้าน เดินออกจากโรงพยาบาลไปทันที

น้องสาวข้างบ้านที่เห็นทุกอย่าง ลดเสียงลงด้วยความตกใจ

“พี่เจาหนิง หนูตาฝาดหรือเปล่า พี่ซูฮั่นไม่ใช่พนักงานรับสายของกองหรือ ทำไมกลายเป็นหัวหน้าทีมไปได้ ยินดีด้วยนะพี่ ในที่สุดก็ได้ลืมตาอ้าปากเสียที”

หัวใจของซ่งเจาหนิงขมฝาด เธอยิ้มขื่น ๆ

ลู่ซูฮั่นไม่เคยเป็นพนักงานรับสาย

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาเป็นหัวหน้าลู่ผู้มีอำนาจมาตลอด

เมื่อครึ่งเดือนก่อน ซ่งเจาหนิงน้ำเดินกะทันหันและถูกส่งเข้าโรงพยาบาล แต่เพราะคลอดยาก จึงต้องผ่าคลอด

เธอมีเงินติดตัวเพียง 8 หยวนจะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายค่าผ่าตัด 35 หยวนได้ล่ะ

ในยามที่สิ้นหวัง ลูกน้องของหัวหน้าทีมก็พาเธอเข้าไปในห้องผู้ป่วย

“สหายครับ หัวหน้าทีมของเรายินดีออกค่าผ่าตัดให้ แถมเงินบำรุงร่างกายอีก 50 หยวน แต่หัวหน้าทีมมีข้อแม้ เด็กที่คุณคลอดออกมาต้องยกให้สหายเฉินหลิงเป็นคนเลี้ยง”

เลือดทั้งร่างของซ่งเจาหนิงแข็งค้างในพริบตา

หัวหน้าลู่ที่อยู่ตรงหน้า ไม่ใช่สามีที่เป็นพนักงานรับสายของเธอหรอกหรือ

สายตาของทั้งสองประสานกัน ลู่ซูฮั่นขมวดคิ้ว “หนิงหนิง ทำไมเป็นคุณ”

เขาไม่มีท่าทีตื่นตกใจเลย ตรงกันข้ามกลับเหมือนโล่งอก

“ถ้าเป็นคุณก็คุยกันง่าย รีบไปผ่าคลอดเถอะ เฉินหลิงเป็นเพื่อนสมัยเด็กของผม เด็กในท้องก็เป็นลูกกำพร้าของจื้อหย่วน พี่น้องของผม เป็นความหวังเดียวของเธอ ถ้าเธอฟื้นขึ้นมาแล้วรู้ว่าเด็กตายตั้งแต่คลอด เธอรับไม่ไหวแน่”

ซ่งเจาหนิงไม่อยากเชื่อ

“เพราะผู้หญิงคนนี้ คุณถึงใช้สถานะพนักงานรับสายหลอกฉันมาตั้งห้าปี เพราะลูกของเธอตาย คุณเลยจะมาแย่งลูกของฉัน คุณยังเป็นคนอยู่ไหม”

ใบหน้าลู่ซูฮั่นเต็มไปด้วยความรำคาญ “เลิกสร้างเรื่องได้แล้ว ก็แค่เด็กคนหนึ่ง ต่อไปก็มีใหม่ได้ คุณเลิกใจแคบสักทีได้ไหม ในฐานะคนในครอบครัว การเห็นอกเห็นใจผมเป็นสิ่งที่คุณควรทำ”

ซ่งเจาหนิงถูกจับกดขึ้นเตียงผ่าตัด

ยิ่งไปกว่านั้น เพราะเฉินหลิงฟื้นขึ้นมากะทันหันและยืนกรานจะเห็นเด็ก ลู่ซูฮั่นถึงกับสั่งหมอให้ผ่าท้องเธอทันที ทั้งที่ฤทธิ์ยาชายังไม่ออก

ซ่งเจาหนิงหมดสติไปท่ามกลางความเจ็บปวดแสนสาหัส พอฟื้นขึ้นมา สิ่งแรกที่เธอทำคือจะไปเอาลูกคืน

ลู่ซูฮั่นขังเธอไว้ในห้องผู้ป่วย

วันแรก เขาโทรศัพท์เพียงสายเดียว เพื่อนสนิทที่สุดของซ่งเจาหนิงก็ถูกไล่ออกจากภัตตาคารของรัฐ

วันที่สอง เขาติดต่อสหกรณ์ประชาชนในชนบท ทำให้พ่อชราของซ่งเจาหนิงหมดสิทธิ์ทำงานเฝ้าโกดังที่เบาแรง ต้องไปทำงานในไร่นาที่หนักที่สุด

วันที่สาม เพียงเพราะคำพูดของเขาคำเดียว ลุงของซ่งเจาหนิงที่ป่วยเป็นโรคเรื้อรังก็ซื้อยาไม่ได้อีกเลย

ญาติและเพื่อนนับไม่ถ้วนฝากคนมาขอร้อง วิงวอนให้ซ่งเจาหนิงไว้ชีวิตพวกเขา

ลู่ซูฮั่นเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย “ขอแค่คุณเลิกคิดจะแย่งเด็กกลับไป ผมจะปล่อยพวกเขา”

หัวใจของซ่งเจาหนิงตายสนิท

เธอไม่ได้ถามว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทำไมลู่ซูฮั่นถึงหลอกเธอ และไม่ได้ร้องไห้เรียกร้องให้เขาชดเชยอะไร

หลังพักฟื้นจนร่างกายแข็งแรง เธอไปสมัครสอบเข้าคณะการแสดงของคณะศิลปะต่างถิ่นที่พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมเพียงลำพัง ใช้หนังสือรายงานตัวและหนังสือแนะนำตัวที่คณะออกให้ ยื่นคำร้องขอหย่าบังคับต่อสำนักงานกิจการพลเรือน

เมื่อการอนุมัติการหย่าเสร็จสิ้น เธอจะขึ้นรถไฟสายใต้ ยุติชีวิตแต่งงานที่เต็มไปด้วยคำโกหกนี้

จากลู่ซูฮั่นไปตลอดกาล