All Chapters of ดอกไม้ร่วงโรยยากจะรั้งฤดูใบไม้ผลิไว้ได้: Chapter 1 - Chapter 10

หลังจากซ่งเจาหนิงกลับถึงบ้านได้ไม่นาน ลู่ซูฮั่นก็กลับมาเขาวางนมผงนำเข้าราคาแพงลิบลิ่วกับโสมตะวันตกไว้บนโต๊ะ ก่อนหยิบเงิน 300 หยวนจากกระเป๋าเสื้อยัดใส่มือซ่งเจาหนิงซ่งเจาหนิงเงยหน้ามองเขาอย่างสงบ “นี่หมายความว่ายังไง ค่าชดเชยเหรอ”ลู่ซูฮั่นเงียบไปครู่หนึ่ง “ใช่”“เรื่องลูก ผมผิดกับคุณ ที่ปิดบังฐานะของตัวเอง เพราะกลัวว่าถ้าคุณรู้ว่าหลิงหลิงได้รับสิทธิประโยชน์ของภรรยาหัวหน้าทีมแทนคุณ คุณจะเสียใจ แต่ผมจำเป็นต้องดูแลเธอ ต่อไปเงินเดือนทั้งหมดของผมจะยกให้คุณ ผมจะทำให้คุณเป็นภรรยาหัวหน้าทีมที่น่าอิจฉาที่สุด”ซ่งเจาหนิงยิ้มเยาะเบา ๆ ความเศร้าปกคลุมหัวใจต่อให้มีเงินมากแค่ไหน ก็ไม่มีวันแลกหัวใจที่ตายไปแล้วกับลูกของเธอกลับมาได้ยิ่งกว่านั้น ตลอดห้าปีของการแต่งงาน สิ่งที่เธอต้องการไม่เคยเป็นตำแหน่งหรือเงินของลู่ซูฮั่นเลยเธอยังจำพายุหิมะเมื่อห้าปีก่อนได้ ตอนที่เธอหนาวจนหมดสติอยู่กลางถนนในหมู่บ้าน ลู่ซูฮั่นถอดเสื้อโค้ตคลุมให้ แล้วแบกเธอออกมาจากความสิ้นหวัง ราวกับแสงสว่างที่ส่องเข้ามาในชีวิตของเธอตลอดหนึ่งเดือนที่ช่วยเหลือผู้ประสบภัย เธอเอาน้ำร้อนไปให้เขาทุกวัน พร้อมมอบผ้าพันคอและถุงมือท

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ซ่งเจาหนิงฟื้นขึ้นมาท่ามกลางความเจ็บปวดรุนแรง“น้ำ...ใครก็ได้...”ซ่งเจาหนิงพยายามสุดกำลัง แต่กลับทำได้เพียงส่งเสียงร้องแผ่วเบาราวกับลูกแมวในตอนนั้นเอง ด้านนอกประตูก็มีเสียงสะอื้นของเฉินหลิงดังขึ้น“ขอโทษ...พี่ซูฮั่น เป็นความผิดของฉันเอง...”“เป็นเพราะฉันจำกรุ๊ปเลือดตัวเองผิด ทำให้พี่สะใภ้เกือบต้องตาย...คุณลงโทษฉันเถอะ ไม่ว่าจะเป็นการลงโทษแบบไหน ฉันยอมรับทั้งหมด”ผ่านช่องประตู ซ่งเจาหนิงเห็นความอ่อนโยนบนใบหน้าของลู่ซูฮั่นที่แทบสามารถละลายทุกสิ่งได้เขาลูบศีรษะของเฉินหลิงเบา ๆ น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนจนซ่งเจาหนิงไม่เคยได้ยินมาก่อน“ไม่เป็นไร อย่าโทษตัวเองเลย หนิงหนิงก็ไม่ได้ตายไม่ใช่หรือ คุณเองก็แค่หวังดี ผมจะลงโทษคุณได้ยังไง”หัวใจของซ่งเจาหนิงเจ็บปวดจนแทบหยุดเต้นเป็นอย่างที่คิดต่อให้เธอเกือบตาย ลู่ซูฮั่นก็ไม่มีวันทำร้ายเฉินหลิงแม้แต่น้อยเพราะเธอไม่รู้ว่านึกถึงอะไรขึ้นมา ลู่ซูฮั่นก็อดหัวเราะไม่ได้ “ถ้าจะลงโทษ ก็ลงโทษให้คุณเป็นคนอุ้มหย่งหย่งไปฉีดวัคซีนตลอดทางแล้วกัน”เฉินหลิงหัวเราะออกมาเบา ๆ“พี่ซูฮั่น คุณนี่ร้ายจริง ๆ ทั้งที่รู้ว่าหย่งหย่งติดคุณมา

หัวใจของซ่งเจาหนิงที่เต็มไปด้วยบาดแผลมานาน ได้ด้านชาจนไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกแม้แต่น้อยจู่ ๆ เธอก็นึกถึงเมื่อห้าปีก่อน ตอนที่ลู่ซูฮั่นพาเธอเข้าเมืองไปแต่งงาน เขาเคยคุกเข่าต่อหน้าพ่อแม่ของเธอและให้คำมั่น“พ่อ แม่ พวกท่านวางใจเถอะ ถึงตำแหน่งของผมจะไม่ได้สูง แต่ผมจะใช้ทุกอย่างที่มีปกป้องหนิงหนิง ผมจะพยายามสร้างตัวให้ดีขึ้น และกตัญญูต่อพวกท่าน”พ่อแม่ของเธอไม่เคยรังเกียจเขาแม้แต่น้อย กลับทั้งซาบซึ้งและดีใจพ่อหยิบแป้งสาลีขาวละเอียดที่เก็บสะสมมานานออกมา ส่วนแม่ยัดรองเท้าผ้าพื้นหนาที่เย็บขึ้นมาด้วยความอดหลับอดนอนใส่มือเขาพวกเขามอบความจริงใจให้ลู่ซูฮั่นอย่างเต็มที่ แต่ตลอดห้าปีที่ผ่านมา พวกเขาไม่เคยได้รับความกตัญญูจากลู่ซูฮั่นแม้แต่น้อยตรงกันข้าม ตอนนี้ชีวิตของพ่อเธอกลับถูกลู่ซูฮั่นใช้เป็นข้อแลกเปลี่ยน เพื่อบีบบังคับให้เธอยอมก้มหัวเธอน่าจะเข้าใจตั้งนานแล้วต่อหน้าเฉินหลิง ไม่ว่าเธอจะทำผิดหรือไม่ ต่อให้เธออธิบายและโต้แย้งมากแค่ไหน ความจริงจะเป็นอย่างไร ลู่ซูฮั่นไม่เคยสนใจเลยเพื่อผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจ เขาทำได้ทุกอย่างซ่งเจาหนิงมองเฉินหลิงนิ่ง ๆ ก่อนก้มตัวโค้งคำนับลึก“ขอโทษ”“ฉ

คนร้ายโหดเหี้ยมเกินไป ซ่งเจาหนิงหันกลับมาด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังแต่ลู่ซูฮั่นกลับไม่เห็นน้ำตาของเธอเลยแม้แต่น้อยเขาร้อนใจจนแทบบ้า “จะชักช้าอะไร รีบไปสิ คุณไม่เห็นหรือว่าหลิงหลิงบาดเจ็บแล้ว”เขากดเสียงต่ำ “หนิงหนิง คุณเป็นคนในครอบครัวของผม การเห็นใจประชาชนเป็นหน้าที่ของคุณ ผมเตรียมแผนช่วยเหลือไว้แล้ว คุณวางใจ ผมจะไม่ปล่อยให้คุณบาดเจ็บแน่นอน เชื่อผม ผมเป็นหัวหน้าทีม ผมจะรับประกันความปลอดภัยของชีวิตทุกคน”ใช่แล้วถึงเขาจะไม่รักซ่งเจาหนิง อย่างน้อยเขาก็...คงไม่ต้องการชีวิตของเธอสถานการณ์เหมือนถูกบีบให้เดินต่อซ่งเจาหนิงกัดฟัน หลับตาลง แล้วเดินตรงไปหาหวังไห่แต่ใครจะคิดว่า ตอนที่หวังไห่จับตัวซ่งเจาหนิงไว้และปล่อยเฉินหลิง ลู่ซูฮั่นกลับเปลี่ยนคำพูดกะทันหัน “หวังไห่ ผมบอกคุณไว้เลย คำขอที่ไร้เหตุผลของคุณ ผมไม่มีวันยอมรับ ถ้าตอนนี้คุณกลับตัว ยังมีโอกาสได้รับการช่วยเหลือ”ซ่งเจาหนิงเหมือนถูกฟ้าผ่าลู่ซูฮั่น...หลอกเธออีกครั้งอย่างนั้นเหรอสีหน้าของหวังไห่เปลี่ยนไปทันที “บ้าเอ๊ย ลู่ซูฮั่น แกกล้าหลอกฉันหรือ ผู้หญิงเมื่อกี้คือภรรยาแกใช่ไหม ถึงได้ร้อนรนขนาดนั้น”เขาชูมีดขึ้นสูง เตรีย

ระหว่างทางไปชนบท ลู่ซูฮั่นอ้อมเส้นทางไปยังบ้านในเขตบ้านชั้นเดียวที่เขาเคยอาศัยอยู่กับซ่งเจาหนิงซ่งเจาหนิงไม่อยู่ที่นี่เขาเคาะประตูบ้านเพื่อนบ้านอีกครั้ง โดยไม่สนใจสีหน้าตกใจของน้องสาวข้างบ้าน เขาพุ่งเข้าไปตรวจดูอย่างละเอียดซ่งเจาหนิงก็ไม่อยู่ที่นี่จากนั้น เขารีบกลับเข้าเมืองไปยังบ้านของเพื่อนสนิทที่สุดของซ่งเจาหนิง เกาะขอบหน้าต่าง มองซ้ำแล้วซ้ำเล่าซ่งเจาหนิง ยังคงไม่อยู่ที่นี่ความหวังพังทลายลงทีละอย่าง ลู่ซูฮั่นข่มใจด้วยความหวังสุดท้าย ขับรถมุ่งหน้าไปชนบทเมื่อไปถึงบ้านพ่อตาแม่ยาย พ่อของซ่งกำลังแบกอุปกรณ์ทำการเกษตรเดินมาถึงหน้าบ้าน“ซูฮั่น”พ่อซ่งชะงักไป “ทำไมจู่ ๆ ถึงมาที่นี่ ซ่งเจาหนิงไม่ได้มาด้วยเหรอ”ตอนนี้ลู่ซูฮั่นมีเหงื่อเย็นเต็มศีรษะ สีหน้าแข็งค้าง ในหัวเต็มไปด้วยเรื่องราวเกี่ยวกับซ่งเจาหนิงแม้แต่คำพูดของพ่อตาเขาก็ฟังไม่ชัด เขาพุ่งเข้าไปในบ้านทันที ราวกับปลาที่เกยตื้นและกำลังตามหาน้ำทะเล เขาค้นหาทั่วบ้านอย่างแทบคลุ้มคลั่ง“หนิงหนิง”“ซ่งเจาหนิง คุณออกมา”“ซ่อนอยู่ที่นี่จะมีประโยชน์อะไร ออกมาคุยกับผมให้รู้เรื่อง”เขาค้นทุกซอกทุกมุมในบ้านจนหมด แม้แต่ถังข้าวก็