บททั้งหมดของ สาววิศวะสุดฮอต กับ พี่หมอเนิร์ดสุดหล่อ: บทที่ 21 - บทที่ 27

หนึ่งสัปดาห์ของการสอบกลางภาคผ่านไปในที่สุด ความรู้สึกของนักศึกษาแต่ละคนคงเหมือนกับการเผชิญคลื่นลมพายุที่โหมกระหน่ำ ครั้นทุกอย่างผ่านพ้นไป...ท้องฟ้าอันสงบแจ่มใสก็กลับคืนมาทว่า...มิใช่สำหรับอิงดาวหญิงสาวออกจากห้องสอบวิชาสุดท้ายในเย็นวันศุกร์ด้วยสภาพร่างกายที่เหนื่อยล้า และจิตใจที่บอบช้ำจนแทบไม่เหลือชิ้นดี นับแต่วันที่เธอหลุดปากสารภาพความในใจไป อิงดาวก็หลบหน้าธีรัชเรื่อยมา ถ้าเขาอยู่บ้าน...เธอก็ออกไปติวหนังสือข้างนอก บางวันก็ไม่กลับไปนอนด้วยซ้ำ แต่ถ้าวันไหนเขาขึ้นเวร...เธอก็จะอยู่บ้าน ไม่ไปไหน แต่...บ้านหลังนั้นไม่เหมือนเดิมเสียแล้วบ้านหลังเดิม...ที่ไม่มีวันเหมือนเดิมเธอเองแหละ...ที่ทำให้มันไม่เหมือนเดิมและเธอเอง...ที่ควรต้องไปจากบ้านหลังนั้นเสียทีอิงดาวหมดข้ออ้างในการจะอยู่ที่นั่นต่อแล้ว“เฮ้ย...ดาว สอบเสร็จไปฉลองกันเหอะ ไม่ไหวแล้ว...ขอปลดปล่อยสักวัน” ปลายฟ้าชวน“เอาสิ ฉันก็อยากปลดปล่อยเหมือนกัน” และอิงดาวก็ตอบรับได้ไม่คิดมาก เธอทั้งเครียดเรื่องสอบ เครียดเรื่องธีรัชสี่สาวจึงชวนกันไปดื่มที่ร้านเหล้าใกล้มหาวิทยาลัย“หมดสักทีเว้ย! วิชามหาโหด!” เสียงใจใสตะโกนชนแก้วอย่างร่าเริงเสียงด

ธีรัชลืมตาตื่นตอนตีห้าครึ่งตามเวลาที่เคยชิน แต่แล้วเขากลับต้องกุมขมับเมื่อรู้สึกปวดหัวอย่างหนัก ทว่านั่นไม่น่าตกใจเท่ากับพบว่าตนเองนอนหลับอยู่บนเตียงในห้องนอนที่ไม่ใช่ห้องนอนตัวเอง ชายหนุ่มผวาจะลุกจากเตียง ตอนนั้นเองถึงได้รู้ว่ามีร่างเล็กบางนอนซุกอกอยู่ และทั้งเขาและเธออยู่ในสภาพ…เปลือยเปล่า!‘ฉิบหาย!’ ธีรัชคิดออกเพียงคำเดียวเท่านั้นเวลานี้แล้วภาพต่างๆ ก็เวียนเข้ามาในความทรงจำ เมื่อคืนอิงดาวเมากลับมา แล้วมาชวนเขาดื่มเหล้าต่อ จากนั้น…ธีรัชหลับตา กุมชมับ แม้ตอนนั้นสติจะไม่เต็มร้อย แต่เขากลับจำทุกฉากทุกตอนได้อย่างชัดเจนจากที่ยุ่งเหยิงอยู่แล้ว…ตอนนี้ทุกอย่างยิ่งยุ่งกว่าเดิมเข้าไปอีกร่างเล็กที่ยังนอนคุดคู้บนเตียงขยับนอนหงาย ทรวงอกเปลือยเปล่าจึงปรากฎเต็มสายตา ลมหายใจชายหนุ่มสะดุดเมื่อหันไปเห็น อะไรบางอย่างตื่นตัวขึ้นมาทันที เขารีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลี่แล้วคลุมร่างบางไว้ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ลุกจากเตียงแล้วกลับห้องนอนตัวเองเมื่ออยู่ในห้องส่วนตัว ธีรัชลงนั่งกับพื้นแล้วพิงหลังกับเตียงพลางถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้มเขาไล่เรียงลำดับความคิด ความสำคัญ ว่าตัวเองควรจะทำอะไรเป็นสิ่งแรก ตอนนั้นเอง…ที่เขานึ

หลังจากธีรัชออกไปแล้ว อิงดาวก็เผลอหลับไปอีกกระทั่งสิบเอ็ดนาฬิกาเศษๆ จึงตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหิว หญิงสาวเดินลงไปข้างล่าง ก่อนจะเลี้ยวเข้าครัวสายตาก็เผลอไปมองที่ห้องรับแขก…ภาพบางภาพที่ควรจะนึกไม่ออก…จำไม่ได้ จู่ๆ ก็กลับชัดเจนขึ้นมาจน ตัวหน้าเห่อร้อนไปหมด นึกดีใจที่อยู่คนเดียว ไม่อย่างนั้นคงเจอคำถามที่เธอไม่รู้จะตอบว่าอย่างไรแน่ๆอิงดาวพรูลมหายใจออกจากปาก เดินไปเปิดตู้เย็นดูว่าจะทำอะไรง่ายๆ กินได้บ้าง แต่สายตากลับเจอกับแซนด์วิชไส้แน่นน่ากินสองคู่อ้วนๆ ห่อพลาสติกแร็ปวางใส่จานไว้บนชั้น มีโพสต์อิตแปะกำกับ เธอหยิบกระดาษแผ่นเล็กนั้นออกมาแล้วอ่าน…‘ทำแซนด์วิชไว้ให้ หิวก็กินซะนะ’หญิงสาวเผลอยิ้มออกมาตรงมุมปาก …พี่ธีร์คนดีของเธอนี่ช่างน่ารักจริง…เธอหยิบจานแซนด์วิชออกมานั่งกินที่โต๊ะกินข้าวด้วยท่าทางเอร็ดอร่อย สองคู่ใหญ่ๆ ไม่เป็นปัญหาสำหรับอิงดาว เธอกินหมดภายในชั่วพริบตา อิ่มแล้วก็นั่งท้องตึงอยู่กับที่ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า ตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาเธอยังไม่ได้หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูสักครั้ง“แล้วโทรศัพท์อยู่ไหนล่ะ…” เธอรำพึงออกมาเหมือนถามตัวเอง พยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออกครั้งสุดท

เสียงประตูหน้าบ้านดังขึ้นขณะที่อิงดาวยังนอนกุมขมับอยู่บนโซฟาด้วยความกลัดกลุ้มสุดขีด เธอสะดุ้งโหยงรีบยันกายขึ้นนั่งตัวตรงในทันทีร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนของธีรัชก้าวเข้ามาในบ้าน ในมือของเขาหิ้วถุงใส่อาหารและขนมหวานเต็มทั้งสองมือ“อ้าว…ตื่นแล้วเหรอเรา?” ธีรัชยิ้มบางพลางทักหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟา สายตาหลังแว่นที่มองนั้นมีแววเอ็นดู แต่กลับทำให้อิงดาวทำตัวไม่ถูก จนต้องหลบสายตาเขา“พี่…พี่ธีร์ กลับมาแล้วเหรอคะ? ไหนบอกว่ามีเคสถึงดึกไง?”“เขาเลื่อนน่ะ” ธีรัชตอบพลางเดินเข้าไปในครัวแล้ววางถุงอาหารลงบนโต๊ะกินข้าว ก่อนจะเดินกลับมาหาเธอ ชายหนุ่มสังเกตเห็นท่าทางแปลกๆ ดูเลิ่กลั่กชอบกลของหญิงสาวตั้งแต่เขาเดินเข้าบ้านมาแล้ว “เป็นอะไรไป? ทำไมหน้าแดงขนาดนั้น ไม่สบายหรือเปล่า?” ชายหนุ่มถามพลางโน้มตัวลงมา ยื่นมือใหญ่อบอุ่นมาแตะที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน กลิ่นหอมสะอาดประจำตัวเขาและสัมผัสใกล้ชิด ยิ่งทำให้ภาพเหตุการณ์บนโซฟาเมื่อคืนนี้และเสียงครางในไฟล์เสียงเด้งขึ้นมาในหัวอิงดาวอย่างรวดเร็ว! “ปะ…เปล่าค่ะ! ดาวสบายดี!” อิงดาวเผลอขยับตัวถอยหลังจนตัวชิดกับโซฟาอีกด้าน ธีรัชมองท่าทีแปลกๆ ของแฟนส