บททั้งหมดของ สาววิศวะสุดฮอต กับ พี่หมอเนิร์ดสุดหล่อ: บทที่ 1 - บทที่ 10

สองวัน...หลังจากเหตุการณ์เพลิงไหม้ อิงดาวเดินสะพายกระเป๋าเป้ใบโต พร้อมลากกระเป๋าเดินทางอีกหนึ่งใบมาหยุดยืนอยู่หน้าบ้านเดี่ยวสองชั้นทรงเรโทร-ร่วมสมัย บรรยากาศรอบบ้านร่มรื่นด้วยต้นไม้ใหญ่และสวนหน้าบ้านที่ถูกตัดแต่งไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย “หลังนี้หรือเปล่า บ้านเพื่อนอาอุษา...” อิงดาวพึมพำกับตัวเอง พลางนึกถึงบทสนทนากับอาอุษาเมื่อเช้าก่อนที่เธอจะเช็กเอาต์ออกจากโรงแรม คุณอรพิน...คือเพื่อนสนิทของอาอุษา ตอบรับคำขอของผู้เป็นเพื่อนด้วยความยินดีทันทีที่คุณอาโทรเล่าเรื่องเหตุการณ์เพลิงไหม้ให้ฟัง แถมยังย้ำนักย้ำหนาว่า‘อิงดาวมาอยู่ได้เลยลูก ถือว่าช่วยดูแลบ้าน แล้วอาฝากดูแลพี่เขาด้วยนะ วันๆ เอาแต่เรียนหนังสือ หน้าตาคร่ำเคร่งไปหมดแล้ว’หญิงสาวยิ้มกริ่มทีเดียวเมื่อนึกถึงคำพูดที่มารดาพูดถึงลูกตนเอง เธอสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะยื่นมือไปกดกริ่งหน้าประตูบ้านผ่านไปไม่ถึงสิบวินาที ประตู้ไม้หน้าบ้านก็เปิดออก...ร่างสูงโปร่งอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวแขนยาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก กับกางเกงขายาวสีเข้มก้าวออกมา ภาพตรงหน้าทำให้อิงดาวถึงกับชะงักไปชั่วครู่ ชายหนุ่มผิวขาวสะอาด ใบหน้าคมคายไร้ที่ติภาย

อิงดาววิ่งลงมาจากบันได ในหัวก็คิดหาคำแก้ตัวสารพัดเพราะไม่แน่ใจว่าหนุ่มเจ้าของบ้านจะได้ยินที่เธอคุยโทรศัพท์กับเพื่อนแค่ไหน เมื่อวิ่งมาถึงชานพักกำลังหมุนตัวเลี้ยวลงบันไดสู่ชั้นหนึ่ง เธอกลับต้องเบรกตัวโก่งเพราะร่างสูงโปร่งขวางอยู่กลางบันไดรุ่นพี่หนุ่มกำลังก้าวลงบันไดด้วยท่วงท่าสบายๆ ไม่รีบร้อน ขณะที่อิงดาววิ่งหน้าตั้งตามเขาลงมา และไม่ทันได้มอง จึงชนโครมเข้ากับร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่ ธีรัชหน้าคะมำไปข้างหน้าตามแรงปะทะจากด้านหลัง ทว่าเขายังตั้งหลักได้ดีกว่าอิงดาวที่ทำท่าจะกลิ้งหลุนๆ ลงบันไดไปล่วงหน้า ดีว่าคว้าแขนหญิงสาวไว้ได้ทัน รวบร่างเล็กบอบบางเข้าไว้ในอ้อมแขนแล้วเบี่ยงตัวเล็กน้อย เพื่อให้ตัวเองเป็นเบาะโครม!เสียงกระแทกดังสนั่นนั้นดังขึ้นวินาทีทั้งคู่ตกลงสู่พื้นเบื้องล่าง อิงดาวหลับตาปี๋ นึกแปลกใจที่ไม่รู้สึกเจ็บสักนิด แถมพื้นก็แน่นๆ ไม่นุ่มแต่ก็ไม่แข็ง หญิงสาวคิดขณะที่ใช้สองแขนยันกายขึ้นเพื่อจะลุกยืน แต่พอมองชัดๆ ว่าอะไรเป็นอะไร อิงดาวก็ตาเหลือกด้วยความตกใจที่นอนทับอยู่ไม่ใช่พื้นบ้านอย่างที่เข้าใจ แต่เป็นตัวรุ่นพี่ต่างหาก! เขาเอาตัวเป็นเบาะรองรับตัวเธอไว้ เธอถึงไม่เจ็บ“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ”

รถของธีรัชจอดหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์พอดี อิงดาวรีบยกมือไหว้ขอบคุณก่อนจะก้าวลงจากรถพร้อมวิ่งสี่คูณร้อยเมตรเข้าตึกไปได้อย่างทันท่วงที ทำให้การควิซไฮโดรไลซิสยามเช้าผ่านพ้นไปด้วยดีตกช่วงบ่าย...บริเวณลานเกียร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์“ยัยดาว...ทางนี้แก!”เสียงปลายฟ้าตะโกนเรียกมาแต่ไกล อิงดาวถอนหายใจยาวพลางเดินลากแตะคู่ยากที่เธอยัดใส่ล็อคเกอร์ไว้สับเปลี่ยนระหว่างวัน แต่วันนี้เห็นทีคงได้ใส่มันกลับบ้านด้วยแล้วล่ะ เพราะผ้าใบคู่เก่งลากลับบ้านเก่าไปเสียแล้ว แผ่นรองที่ทำท่าจะหลุดเมื่อเช้า ในที่สุดก็ตัดสินใจสละชีพตนเองระหว่างที่เธอกำลังจะเดินไปหาข้าวกินที่โรงอาหารเพื่อนๆ นั่งกันอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ที่ร่มรื่นและมีลมพัดเย็นสบาย พออิงดาวลงนั่งปุ๊บ ปลายฟ้าก็ยิงคำถามใส่ทันที“ยัยดาว...แกมีอะไรจะเล่าให้พวกฉันฟังป่าววะ?” สายตามีเลศนัยแปลกๆ ทำให้อิงดาวหรี่ตามองเพื่อนๆ ด้วยความแปลกใจ“อะไรของแกวะ!”“อย่ามาเฉไฉ!”“เฉไฉอะไร!” ปลายฟ้าจ้องหน้าสบตาเธอนิ่งอยู่ครู่ก่อนจะหันไปหาเพื่อนอีกคน แล้วทำท่าพยักพเยิดใส่กัน“มีดีแล้วอุบเหรอ?” นลินี…เพื่อนสาวอีกคนถาม แล้วก็หันไปหัวเราะคิกคักกันสนุกสนาน จนอิงดาวเริ่มหมดความอดทนเธ

แดดยามเย็นทอประกายผ่านยอดไม้บริเวณหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ส่องเข้าหน้าคนที่เดินกะเผลกลงบันได้มารอธีรัชตรงจุดนัดพบ แม้แผลที่เท้าจะได้รับการปฐมพยาบาลอย่างประณีตจากฝีมือนักศึกษาแพทย์ปีหกจนเริ่มหายระบมแล้ว แต่อิงดาวก็ยังเดินลงน้ำหนักเต็มเท้าไม่ได้ ได้แต่เดินโหย่งๆ เหมือนแมวเจ็บขาไม่มีผิดเสียงแตรสั้นๆ ดังขึ้นสองครั้งติดกัน พร้อมกับที่รถยนต์คันคุ้นเคยขับเข้ามาจอดชิดฟุตบาท อิงดาวรีบเปิดประตูแล้วขึ้นไปนั่งฝั่งข้างคนขับทันที“เป็นไงบ้าง ยังเจ็บอยู่ไหม?” ธีรัชถามทันทีที่เธอปิดประตูรถ เขาตวัดมองเท้าที่พันแผลไว้ด้วยความห่วงใย“ดีขึ้นเยอะแล้วค่ะพี่ธีร์ เดินได้สบายมาก ดาวบอกแล้วไง…ขาเจ็บแค่นี้ ไกลหัวใจตั้งเยอะ” หญิงสาวยิ้มร่าขณะตอบด้วยน้ำเสียงสดใสตามนิสัยคนอารมณ์ดี“ไม่ต้องมาทำเป็นปากดีเลย…พี่ยังเห็นเราเดินกะเผลกๆ อยู่เลยนะเมื่อกี้น่ะ” ธีรัชดักคอ“แหม…มันก็เดินกะเผลกๆ คนเป็นแผลที่เท้านะคะ ไม่ใช่ที่มือ มันก็ต้องเดินกะเผลกถูกแล้วสิพี่ธีร์”ธีรัชละสายตาจากถนนแวบหนึ่ง หันมามองหญิงสาวที่นั่งข้างด้วยสายตาระอานิดๆ …เรื่องเถียงนี่ก็เก่งที่หนึ่งเลยเหมือนกัน… เขาคิดในใจแต่ไม่ได้พูดออกมา“วันนี้พี่จะแวะซูเป

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว อิงดาวมาอาศัยอยู่ใต้ชายคาบ้านเดียวกับธีรัชครบหนึ่งสัปดาห์แล้ว แม้จะยังมีเรื่องต้องปรับจูนกันหลายเรื่อง เพราะนิสัยที่แตกต่างชนิดคนละขั้ว แต่ทั้งคู่ก็ค่อยๆ เข้ากันได้อย่างน่าประหลาด อิงดาวพยายามตื่นเช้าขึ้นเพื่อจะได้มีเวลาลงมารับประทานอาหารเช้าที่รุ่นพี่ทำเผื่อทุกเช้า ส่วนธีรัชก็ทำสิ่งมหัศจรรย์ด้วยการยืดหยุ่นตารางเวลาที่เคยเป๊ะมาตลอด จนทำให้อิงดาวไม่ได้รู้สึกอึดอัดเหมือนแต่ก่อน วันนี้ชายหนุ่มกลับมาถึงบ้านก่อน...ตอนที่เปิดประตูเข้าบ้าน หางตาเหลือบไปเห็นถุงก๊อปแก๊ปที่อิงดาววางทิ้งไว้ตรงชั้นวางรองเท้า จำได้ว่ามันคือถุงใส่รองเท้าผ้าใบที่เจ้าตัวบอกว่า ‘มันลาโลก’ นั่นเอง เขาส่ายหน้าน้อยๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงหงุดหงิดน่าดูที่เห็นแบบนี้ แต่ตอนนี้พอเริ่มชิน...เริ่มทำใจยอมรับว่านิสัยของอิงดาวเป็นแบบนี้ ก็เลยมองข้ามไปได้ และพอมองข้ามไปได้...ก็มองเห็นความจริงข้อหนึ่ง เรื่องเล็กน้อยทั้งนั้น...ทำไมถึงได้หยิบจับมาเป็นอารมณ์แล้วทำให้ตัวเอง ‘ขุ่น’ ล่ะ แล้วจู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้...พอขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองเพื่อจะออกไปซื้อของมาทำมื้อเย็น เขาหยิบถุงนั้นติดมือไปด้วย จำไ