บททั้งหมดของ ไม่ไหวจะรอ: บทที่ 21 - บทที่ 30

ตอนที่ 21อดีตสามีก่อนออกจากคอนโดมิเนียมในเช้าวันนั้น...เจ้าเอยจัดการแต่งตัว และปั๊มนมเก็บไว้เรียบร้อย เธอฝากฝังน้องเพลงไว้กับพี่นวล พี่เลี้ยงเด็กวัยกลางคนมืออาชีพที่เธอจ้างมาช่วยดูแลลูกสาวโดยเฉพาะ ทำให้หญิงสาวสามารถออกไปลุยงานได้อย่างเต็มที่ และไร้กังวลเวลาสิบนาฬิกาตรง ณ สถานที่ก่อสร้างโครงการคฤหาสน์หรูแกรนด์ เอ็มไพร์ แสงแดดช่วงสายเริ่มสาดส่องลงมาปะทะฝุ่นดินบริเวณไซต์งาน พศินในชุดเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมสีเข้มปลดกระดุมบน และสวมแว่นกันแดดสีดำยืนโดดเด่นอยู่ท่ามกลางทีมวิศวกรและผู้รับเหมา ท่วงท่าของเขาสง่างาม ดูทรงอำนาจสมกับเป็นเจ้าของโปรเจกต์หมื่นล้าน มุมปากของซีอีโอหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นรถตู้ของเซนิทเอเจนซี่ขับเข้ามาจอดเทียบเขาเตรียมแผนการเอาไว้ในหัวหมดแล้ว วันนี้เขาจะใช้ข้ออ้างเรื่องงานต้อนเธอให้จนมุม จะลากเธอไปตรวจดูโครงสร้างในจุดที่ลึกที่สุด จะบังคับให้เธอต้องเดินตามหลัง และตอบคำถามเขาสองต่อสองให้ได้ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาก็มีอันต้องชะงักค้างอยู่เพียงนั้น ก่อนค่อยเลือนหายไปจนกลายเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทดแทน เมื่อประตูรถตู้เลื่อนเปิดออกภาพเบื้องหน้าของเขา แทนที่จะเป็นร่

ตอนที่ 23คนนี้แหละคือผัวของเธอความหึงหวงที่ตีรวนอยู่ในอกทำให้พศินขาดสติ เขาคว้าร่างบางเข้ามากอดรัดแน่นจนเรือนกายแนบชิดกันทุกสัดส่วน กลิ่นหอมละมุนของแป้งเด็กที่ติดตัวเธอมาผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงที่เขาคุ้นเคย ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อน และความปรารถนาที่ถูกเก็บกดมาตลอดหลายสัปดาห์ให้ลุกฮือขึ้น"ปล่อยฉันนะ คนเลว คุณมันเห็นแก่ตัว คิดจะขังฉันไว้ในกรงของตัวเองไปถึงเมื่อไหร่"เจ้าเอยดิ้นรนสุดแรง สองมือทุบตีไปบนแผงอกกว้างไม่ยั้ง แต่มันกลับไม่สะเทือนร่างแกร่งเลยแม้แต่น้อยพศินรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเดียว แล้วกดตรึงไว้เหนือศีรษะของเธอ ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่บัดนี้แดงก่ำด้วยความโกรธ ริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังพ่นคำร้ายกาจใส่เขามันช่างเย้ายวนจนเขาแทบคลั่ง"พี่อาจจะเลว อาจจะเห็นแก่ตัว แต่จำเอาไว้นะเจ้าเอย ว่าคนเลวคนนี้แหละคือผัวของเธอ คือพ่อของลูกเธอ"สิ้นคำประกาศกร้าว ริมฝีปากหยักลึกก็ฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างดุดัน และเอาแต่ใจมันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยการลงทัณฑ์ ความหึงหวง และความโหยหาอย่างบ้าคลั่ง ฟันคมขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอจนเจ็บแปลบ บังคับให้เธ

ตอนที่ 25เรื่องถึงทนายช่วงบ่ายของวันเดียวกันประตูห้องทำงานของพศินถูกเคาะรัวและเร็วผิดปกติ ก่อนที่ดนัยจะผลักประตูเข้ามาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดราวกับกระดาษ ในมือของเลขาหนุ่มไม่ได้มีกล่องของขวัญ ไม่มีสร้อยเพชร มีเพียงซองเอกสารของสำนักงานทนายความแห่งหนึ่ง"จัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม เธอว่ายังไงบ้าง รับของไปแล้วยิ้มออกบ้างไหม"พศินเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแล็ปท็อป เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายขึ้น พร้อมรอยหยักยิ้มบนมุมปากของเขา จนดนัยวางตัวแทบไม่ถูก เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มหน้าผาก"เอ่อ บอสครับ ของขวัญทุกชิ้น ถูกส่งกลับมาที่ชั้นล่างของบริษัทหมดเลยครับ ทางนิติบุคคลของคอนโดแจ้งว่า คุณเอยสั่งห้ามไม่ให้รับของทุกชนิดที่ส่งมาจากแกรนด์ เอ็มไพร์ครับ"รอยยิ้มบนมุมปากของพศินเลือนหายไปจากใบหน้าในทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างอันตราย"หมายความว่ายังไง ส่งกลับมาหมดเลยเหรอ เธอไม่ได้เปิดดูด้วยซ้ำงั้นสิ""ครับ แล้วก็..." ดนัยเสียงสั่น ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลตราประทับสำนักงานทนายความไปวางบนโต๊ะตรงหน้าเจ้านายด้วยมือที่สั่นเทา "มีแมสเซนเจอร์จากสำนักงานกฎหมายมาส่งเอกสารฉบับนี้ ระบุให้ส่งถ

ตอนที่ 27พังทลายณ ลานจอดรถวีไอพีของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง...เสียงเครื่องยนต์ทรงพลังดังกระหึ่มขึ้นทำลายความเงียบสงบ รถตู้ยุโรปสีดำสนิทสามคันแล่นเข้ามาจอดขวางทางเข้าออกของโซนวีไอพีอย่างอุกอาจ ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิท รูปร่างสูงใหญ่และมีใบหน้าถมึงทึงนับสิบคน ก้าวลงมายืนตั้งแถวคุ้มกันอย่างเป็นระเบียบ บรรยากาศกดดัน และคุกคามแผ่กระจายไปทั่วบริเวณจนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของคอนโดมิเนียมหน้าซีดเผือด ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับตัวเข้าไประงับเหตุ เพราะเพียงแค่เห็นตราสัญลักษณ์แกรนด์ เอ็มไพร์ ที่ติดอยู่หน้ารถ ทุกคนก็รู้ดีว่ากำลังเผชิญหน้ากับใครพศินก้าวลงจากรถคันกลางด้วยท่วงท่าของมัจจุราชที่เตรียมมาทวงของสะสมคืน เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมบน ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึง เยือกเย็น และไร้ซึ่งความปรานีใด ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบลานจอดรถ รอคอยเหยื่อของเขาอย่างใจเย็นเวลาผ่านไปเกือบยี่สิบนาที รถตู้ของเซนิทเอเจนซี่ก็แล่นเข้ามาจอดในช่องจอดรถประจำดวงตาของพศินจ้องเขม็งไปยังประตูรถที่เลื่อนเปิดออก ร่างระหงของหญิงสาวที่เขาโหยหาปรากฏขึ้น เจ้าเอยในชุดทำงานสีครีมที่ดูทะมัดทะแมงกำลังสะพายกระเป๋าใบใหญ่ มือห

ตอนที่ 29จุดเริ่มต้นของคนที่พ่ายแพ้เสียงเครื่องยนต์ทรงพลังของรถสปอร์ตคันหรูราคาหลายสิบล้านดับลงที่หน้ามุขของคฤหาสน์หลังใหญ่ในเวลาต่อมา... ทว่ากลับไม่มีเสียงฝีเท้าของสาวใช้ หรือบอดี้การ์ดคนใดก้าวลงมาเปิดประตูรถให้เหมือนทุกครั้ง ไม่มีแสงไฟสว่างไสวที่หน้าประตูบานยักษ์ ไม่มีเงาของผู้หญิงตัวเล็กที่มักจะมายืนชะเง้อรอรับเขากลับบ้านในยามดึกดื่น เพราะเขาตะเพิดไล่ทุกคนออกไปหมดตั้งแต่ก่อนหน้านี้ รปภ. แม่บ้าน หรือแม้แต่คนสวนถูกสั่งให้กลับไปอยู่ที่เรือนพักด้านหลัง ห้ามใครก้าวเข้ามายุ่งเกี่ยวในตึกใหญ่เด็ดขาดพศินก้าวลงจากรถด้วยตัวเอง ท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืนที่แสนจะเหน็บหนาว ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสากลสีเข้มที่เคยตัดเย็บอย่างประณีต และเสริมความสง่างามให้เขาทุกครั้งที่สวมใส่ บัดนี้กลับยับยู่ยี่ และดูหนักอึ้งราวกับเขากำลังแบกโลกทั้งใบเอาไว้บนบ่า ขาทั้งสองข้างที่เคยก้าวเดินอย่างมั่นคง เต็มไปด้วยทรงอำนาจในวันเก่า บัดนี้กลับสั่นเทา ไร้เรี่ยวแรงจนแทบจะพยุงตัวไม่อยู่ชายหนุ่มก้าวเดินเข้าไปในคฤหาสน์หรูหราของตัวเองอย่างเชื่องช้าราวกับคนไร้จิตวิญญาณ พื้นหินอ่อนอิตาลีนำเข้าสีขาวสะอาดตายังคงเย็นเฉียบเมื่