All Chapters of ไม่ไหวจะรอ: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1เมียในเงานาฬิกาตั้งพื้นเรือนใหญ่ที่มุมห้องนั่งเล่นส่งเสียงตีบอกเวลาเที่ยงคืนตรง เสียงสะท้อนกังวานดังก้องคฤหาสน์หรูสไตล์โมเดิร์นสุดคลาสสิก พื้นหินอ่อนอิตาลีเย็นเฉียบภายใต้แสงสลัวจากโคมไฟระย้าคริสตัล ทุกอย่างในบ้านหลังนี้ถูกออกแบบมาอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อสะท้อนบารมีของ พศิน ทายาทนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับต้น ๆ ของประเทศแท้ ๆ ทีเดียวแต่ใครเลยจะล่วงรู้ได้ ภายในใจของเจ้าเอย หญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดปีผู้เป็นนายหญิงของบ้านอย่างเธอแล้ว ความสมบูรณ์แบบเหล่านั้นกลับเปรียบเสมือนกรงทองที่แสนหนาวเหน็บ หาความอบอุ่นใด ๆ พอที่จะโอบกอดตัวเองเอาไว้ไม่ได้เลยสักนิด"แง"เสียงร้องไห้จ้าที่แผดร้องดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงัด ทำให้เจ้าเอยตื่นจากภวังค์ในใจขึ้นมาได้ เธอสะดุ้งสุดตัว ก่อนรีบวางของเล่นชิ้นเล็กลงในกล่องพลาสติกแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งขึ้นบันไดไปยังห้องนอนเด็กชั้นสองของลูกสาว ภาพที่เห็นเมื่อเปิดประตูบานนั้นเปิดกว้างออก เธอพบว่า น้องเพลง ลูกสาววัยหกเดือนกำลังดิ้นรนร้องไห้โยเยอยู่บนเตียงด้วยพลังเสียงที่สามารถสะกดทุกสิ่งได้ โดยเฉพาะหัวใจรักของเธอแม้ว่าพศินจะจ้างพี่เลี้ยงมืออาชีพมาดูแลลูกในช่วงกลา

ตอนที่ 3คำสั้นเพียงสามพยางค์แต่ทรงพลังพอที่จะหยุดลมหายใจคนฟัง เจ้าเอยยังคงยืนนิ่งสงบ เงียบงันราวกับถูกแช่แข็ง ชายหนุ่มเดินขึ้นบันไดก้าวตรงไปยังห้องนอนใหญ่ เสียงประตูปิดลง พร้อมเสียงล็อกกลอนดังก้องไปทั้งบ้านความเงียบกลับมาปกคลุมคฤหาสน์หลังใหญ่อีกครั้ง เจ้าเอยทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหินอ่อนอย่างหมดเรี่ยวแรง เสื้อสูทราคาแพงที่อบอวลด้วยกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงคนอื่นร่วงหล่นข้างกาย ไม่มีเสียงร้องไห้ฟูมฟายคร่ำครวญใด ๆ จากเธอ นอกจากปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลรินลงมาอย่างเงียบเชียบ เงียบกระทั่งได้ยินเสียงลมหัวใจที่เต้นแรงขึ้นด้วยความปวดร้าวภาพและเสียงของผู้ชายที่รักอย่างพศิน ราวกับถูกบันทึกไว้ในเมมโมรี่ที่เจ็บปวดของเธอไปแล้ว ผู้ชายที่เคยสัญญาว่าจะดูแลเธอตลอดชีวิต เขาได้ตายจากไปจากเธอแล้วในวันนี้ เหลือเพียงผู้ชายบ้าอำนาจที่เห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ที่ราวกับคนแปลกหน้าที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน เจ้าเอยกอดตัวเองแน่นท่ามกลางความหนาวเย็นของเครื่องปรับอากาศ เธอใช้เวลาห้าปีหลอกตัวเองว่าเขายังรัก แต่คืนนี้ความจริงได้ตบหน้าเธออย่างแรงทุกอย่างที่เกิดขึ้น และกำลังจะผ่านเลยไป บอกความจริงทุกอย่างจนกระจ่างใจ ท้ายที่สุดแล้ว...เธอเ

ตอนที่ 5แรงสั่นสะเทือนแสงตะวันแรกของเช้าวันใหม่...คฤหาสน์หลังใหญ่ยังคงปกคลุมด้วยความเงียบงันชวนให้รู้สึกอึดอัด แสงแดดอ่อนสาดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร ทว่าไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศบนโต๊ะอบอุ่นขึ้น พศินในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มเนี้ยบกริบนั่งจิบกาแฟดำ พลางเลื่อนอ่านข่าวเศรษฐกิจบนไอแพดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับพายุอารมณ์เมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้นเจ้าเอยในชุดลำลองที่ดูสุภาพกำลังง่วนกับการป้อนข้าวโอ๊ตบดให้น้องเพลง เธอยังคงทำหน้าที่ของตัวเองเช่นเคยทำอย่างเงียบเชียบ ไม่ปริปากพูด หรือแม้แต่จะปรายตามองสามี ดวงตาที่แดงช้ำที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก บัดนี้กลับแห้งผากและว่างเปล่า"พี่ต้องบินไปเชียงใหม่เช้านี้"พศินทำลายความเงียบ เขาเอ่ยขึ้นลอย ๆ โดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ เป็นคำพูดที่ราบเรียบปกติ ราวกับเขาไม่เคยทำร้ายเธอด้วยคำพูดเจ็บแปลบเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาได้ทำลายหัวใจดวงหนึ่งให้แตกสลายลงไปแล้วเมื่อค่ำคืนก่อน"มีเจรจาโปรเจกต์คอมมูนิตี้มอลล์ คงไปสักสามสี่วัน""ค่ะ"เจ้าเอยตอบรับสั้น ๆ น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น สั้นๆ เพียงเท่านั้น ไม่มีคำพูดหรือคำถามใดๆ ต่อมา นอกจ

ตอนที่ 7ฟางเส้นสุดท้ายใต้โต๊ะรับประทานอาหารไม้โอ๊กตัวใหญ่ เจ้าเอยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง...ในห้วงเวลานั้น เจ้าเอยรู้สึกปวดร้าวไปหมดแทบทุกอณูของร่างกายและหัวใจ ทุกอย่างเกิดขึ้นจากการเกร็งตัวกอดลูกน้อยทั้งสองอยู่นานนับชั่วโมง แขนซ้ายที่ถูกเศษแจกันบาดยังคงมีคราบเลือดแห้งกรังติดอยู่ ทว่าความเจ็บปวดทางกายกลับเทียบไม่ได้เลยกับความด้านชาที่เกาะกินอยู่ในหัวใจน้องพีทและน้องเพลงยังคงหลับสนิทอยู่ในอ้อมกอดของเธอ คราบน้ำตาบนแก้มยุ้ยของเด็กน้อยทั้งสองทำให้ผู้เป็นแม่รู้สึกจุกร้าวในอก"คุณเอย คุณเอยคะ เป็นยังไงบ้างคะ"เสียงของแป๋ว พี่เลี้ยงเด็ก และเหล่าแม่บ้านวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในตัวบ้านทางประตูหลัง ทุกคนหน้าตาตื่นตระหนก เมื่อตอนเกิดเหตุแผ่นดินไหว พวกเธอวิ่งหนีออกไปรวมตัวกันที่สนามหญ้าหน้าหมู่บ้านด้วยความตกใจกลัว จนลืมไปเสียสนิทว่าเจ้านาย และเด็ก ๆ ยังอยู่ข้างในเจ้าเอยค่อย ๆ ขยับตัว คลานออกมาจากใต้โต๊ะอย่างยากลำบาก เธอมองหน้าเหล่าแม่บ้านด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งคำตำหนิติเตียนใด ๆ เพราะในยามหน้าสิ่วหน้าขวาน สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของมนุษย์ย่อมมาก่อนเสมอ ขนาดคนเป็นพ่อแท้ ๆ ยังไม่แม้แต่จะโทร.

ตอนที่ 9ปีกที่งอกใหม่รถแท็กซี่สีเขียวเหลืองแล่นมาจอดเทียบหน้าคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์ย่านใจกลางเมือง แม้จะไม่ใช่อสังหาริมทรัพย์ระดับอัลตร้าลักชูรีที่มีพื้นที่กว้างขวางเป็นไร่เหมือนคฤหาสน์ของพศิน แต่มันก็เป็นคอนโดสองห้องนอนที่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนา และมีความเป็นส่วนตัวสูงเพียงพอสำหรับเธอ และลูก ๆ แล้วเจ้าเอยจ่ายค่าโดยสารเรียบร้อย ก่อนอุ้มน้องเพลงที่ยังคงหลับสนิทขึ้นมาแนบอก และจูงมือน้องพีทเดินเข้าไปในล็อบบี้ พนักงานรักษาความปลอดภัย และนิติบุคคลรีบเข้ามาช่วยถือกระเป๋า พร้อมทักทายเธอด้วยรอยยิ้ม"สวัสดีครับคุณเอย ไม่ได้เข้ามาดูห้องตั้งนานเลยนะครับ วันนี้จะมาพักเหรอครับ"พนักงานรักษาความปลอดภัยเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มอบอุ่น"ค่ะ คงจะย้ายมาอยู่ถาวรเลย รบกวนช่วยอัปเดตคีย์การ์ดให้ด้วยนะคะ"เจ้าเอยตอบกลับด้วยรอยยิ้มบาง พนักงานรักษาความปลอดภัยค้อมศีรษะน้อย ๆ ด้วยความเคารพ ก่อนที่เธอจะพาลูก ๆ ก้าวเดินผ่านไปบนชั้นยี่สิบห้าในห้องชุดแห่งนี้ คือความลับเพียงหนึ่งเดียวที่เธอปิดบังพศินมาตลอดห้าปี มันเป็นคอนโดที่เธอซื้อไว้ด้วยเงินเก็บก้อนใหญ่จากการทำงานพรีเซนเตอร์และรับงานฟรีแลนซ์ตั้งแต่สมัยเรีย