บททั้งหมดของ ไม่ไหวจะรอ: บทที่ 31 - บทที่ 40

ตอนที่ 32คนแปลกหน้าที่ขอเริ่มใหม่จากศูนย์พศินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาพยายามปรับสีหน้าให้ดูอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในใจจะกำลังเดือดปุดที่เห็นตรัยคุณยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเจ้าเอยราวกับเป็นผู้ปกป้อง"พี่ไม่ได้จะมาวุ่นวายเอย พี่แค่...อยากมาดูลูกแข่งกีฬาสี ให้พี่อยู่ดูน้องพีทเถอะนะ สัญญาว่าจะไม่ทำอะไรให้ลูกต้องหวาดกลัวอีก"พศินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แววตาคู่นั้นของเขามีร่องรอยของการเว้าวอน"ใจเย็น ๆ นะเอย ตรงนี้คนเยอะ ผู้ปกครองคนอื่นมองอยู่ ถ้าโวยวายเดี๋ยวน้องพีทจะตกใจ ปล่อยเขาเถอะ เขาคงไม่กล้าทำอะไรรุนแรงหรอก"ตรัยคุณก้มลงกระซิบกับเจ้าเอยพลางขยับแว่นตาเล็กน้อย เขามองซีอีโอหนุ่มในชุดสูทเต็มยศด้วยสายตาประเมิน"อยากดูก็เชิญค่ะ แต่อย่าเข้ามาใกล้ลูก"เจ้าเอยเม้มริมฝีปากแน่น เธอหันกลับมามองพศินด้วยสายตาเย็นชาพศินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า แต่เขาก็ยอมกลืนอีโก้ และพยักหน้ารับ เขาย่อตัวลงนั่งยองบนพื้นหญ้าโดยไม่สนว่ากางเกงสูทราคาครึ่งแสนจะเปื้อนดิน พยายามส่งยิ้มที่คิดว่าใจดีที่สุดไปให้เด็กชายตัวเล็กที่ยืนหลบอยู่หลังขาของเจ้าเอย"พีทครับ ปาป๊ามาเชียร์พีทนะลูก วันนี้แข่งอะไรบ้าง หืม ออ

ตอนที่ 34ยอมเป็นทาสหน้าบริเวณป้อมทางเข้าคอนโดมิเนียมหรูย่านสาทรร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางสายฝนที่สาดกระหน่ำ เขาไม่ได้กางร่ม ไม่มีเสื้อกันฝน มีเพียงชุดสูทสากลสีเทาเข้มที่เปียกลู่แนบไปกับลำตัว เส้นผมที่เคยถูกเซตอย่างประณีตบัดนี้เปียกชุ่ม และตกลงมาปรกหน้าผาก หยดน้ำฝนไหลเกาะพราวไปทั่วใบหน้าหล่อเหลาที่ซีดเซียวและอิดโรยพศินยืนอยู่ตรงนั้น หลังเส้นกั้นอาณาเขตของคอนโดมิเนียมตามคำขาดที่เจ้าเอยเคยประกาศไว้เป๊ะ ๆ เขาไม่กล้าแม้แต่จะก้าวล้ำเข้าไปในพื้นที่ส่วนบุคคล เพราะกลัวว่ามันจะทำให้ลูกต้องหวาดผวา และเจ้าเอยยิ่งเกลียดชังเขาจนหมดสิทธิ์ที่จะได้เห็นหน้าอีกนี่คือวันที่สามแล้วนับตั้งแต่งานกีฬาสี ที่พศินมาดักรอเจ้าเอยอยู่ที่เดิมทุกเย็น เขาเฝ้ามองดูเธอเดินลงจากรถตู้ของบริษัท เฝ้ามองดูพี่เลี้ยงเข็นรถเข็นพาน้องพีทและน้องเพลงลงมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะของคอนโดในวันที่อากาศดี เขาทำได้เพียงแอบมองอยู่ห่าง ๆ ราวกับคนแปลกหน้า สูดดมกลิ่นอายความสุขของครอบครัวที่เขาไม่มีสิทธิ์ได้เข้าไปร่วมวงอีกต่อไปรถแท็กซี่คันหนึ่งแล่นฝ่าสายฝนเข้ามาจอดเทียบที่หน้ามุขล็อบบี้ พศินเพ่งสายตาฝ่าม่านฝน ร่างระหง

ตอนที่ 36รับเงื่อนไขทุกข้อครับเงื่อนไขสุดหินที่ถูกประกาศออกมา ทำให้พนักงาน รปภ. ที่ยืนอยู่ห่าง ๆ ถึงกับอ้าปากค้าง มันไม่ใช่แค่การทดสอบความอดทน แต่มันคือการทำลายล้างศักดิ์ศรี ตัวตน และความสุขสบายทั้งหมดของผู้ชายระดับมหาเศรษฐี ให้ลงไปคลุกฝุ่นเยี่ยงทาสที่ไร้ค่าซีอีโอหมื่นล้านต้องมานอนห้องพัดลมเก่า ๆ ซักผ้าอ้อม และใช้เงินวันละสามร้อยบาท นี่ยิ่งกว่าการตกนรกทั้งเป็นสำหรับคนที่กินหรูอยู่สบายมาตลอดชีวิตเจ้าเอยจ้องมองพศินอย่างท้าทาย เธอคาดหวังว่าเขาจะโวยวาย คาดหวังว่าอีโก้ของเขาจะพุ่งปรี๊ดขึ้นมา และรับไม่ได้กับการถูกกดขี่ข่มเหงขนาดนี้ เธอสร้างเงื่อนไขนี้ขึ้นมาเพื่อบีบให้เขายอมแพ้ และเดินออกไปจากชีวิตเธออย่างถาวรต่างหากแต่ทว่า ปฏิกิริยาของพศินกลับทำให้เจ้าเอยต้องเป็นฝ่ายนิ่งอึ้งไปเสียเองชายหนุ่มที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ไม่มีความโกรธ ไม่มีความลังเล และไม่มีความขุ่นเคืองใดในแววตาเลยแม้แต่น้อย เขากลับระบายยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งใจ และยินดี ราวกับนักโทษประหารที่ได้รับคำสั่งลดโทษให้เหลือเพียงจำคุกตลอดชีวิตพศินลุกขึ้นยืนช้า ๆ แม้ขาทั้งสองข้างจะสั่นเทาจากความหนาวเย็น เขายกมือขึ้น

ตอนที่ 38พี่ขอโทษครับ พี่มันแย่เองบัดนี้ กรรมได้ตามสนองเขาแล้ว สิ่งที่เขาเคยทำร้ายเธอด้วยคำพูดพล่อย ๆ มันสะท้อนกลับมาเชือดเฉือนตัวเขาเองจนเหวอะหวะ"วัน ๆ ทำอะไรบ้างคะพศิน แค่ล้างขวดนมยังทำไม่ได้ เลี้ยงเสียข้าวสุกไหมคะเนี่ย เอยจ้างคุณมาเป็นพ่อบ้านนะ ไม่ใช่มาเป็นภาระ"เจ้าเอยจิกกัดอย่างไม่ลดละ เธอจงใจใช้ถ้อยคำดูถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีแบบเดียวกับที่เขาเคยทำซีอีโอหนุ่มผู้เคยกุมชะตาชีวิตคนนับพัน ก้มหน้าลงต่ำ เขากำขวดนมในมือแน่น ไม่มีการเถียงกลับ ไม่มีการแก้ตัวใด ๆ ทั้งสิ้น มีเพียงหยดน้ำตาใส ๆ ที่รื้นขึ้นมาคลอเบ้า แต่เขาพยายามกะพริบตาไล่มันกลับไปเพื่อไม่ให้ดูอ่อนแอ"พี่ขอโทษครับ พี่มันแย่เอง พี่จะนำไปล้างใหม่ และนึ่งฆ่าเชื้อใหม่ให้หมดทุกขวดเดี๋ยวนี้เลยครับ จะไม่มีคราบสกปรกหลงเหลืออยู่อีกแน่นอน" พศินก้มหัวรับผิดอย่างศิโรราบเขาหันกลับไปที่ซิงก์ล้างจาน เทขวดนมทั้งหมดที่นึ่งเสร็จแล้วออกมาล้างทำความสะอาดใหม่อีกครั้งอย่างพิถีพิถันและตั้งใจมากกว่าเดิม มือหนาที่เคยจับแต่ปากกาด้ามทอง บัดนี้ต้องมาจับแปรงขัดเกลียวขวดนมเล็ก ๆ อย่างยากลำบากเจ้าเอยยืนมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานด้วยความรู

ตอนที่ 40ค่ำคืนแห่งการปลดล็อกระยะเวลาเกือบหนึ่งเดือนที่พศินก้มหน้าก้มตารับบททดสอบแห่งความอดทนตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามารับกฎเกณฑ์ทุกอย่างจากเจ้าเอย...ซีอีโอหมื่นล้านผู้เคยจับแต่ปากกาด้ามทอง บัดนี้มีฝ่ามือที่หยาบกร้าน และเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากการทำงานบ้าน ผิวขาวจัดที่เคยได้รับการดูแลอย่างดี เปลี่ยนเป็นสีคร้ามแดดจากการเดินตากแดดไปรับส่งลูกที่โรงเรียนทุกวัน เขายอมทนอยู่ในห้องเช่าพัดลมแคบ กินข้าวแกงข้างทาง และรับค่าจ้างวันละสามร้อยบาทโดยไม่เคยปริปากบ่นเลยแม้แต่ครึ่งคำกำแพงน้ำแข็งในใจของเจ้าเอยเริ่มสั่นคลอน และเกิดรอยร้าวทีละน้อยจากการกระทำที่สม่ำเสมอของเขา เธอเห็นเขาแอบนั่งนวดหลังตัวเองด้วยความปวดเมื่อย แต่พอเห็นลูกวิ่งเข้าไปหา เขาก็พร้อมจะฉีกยิ้มกว้าง และอุ้มลูกขึ้นขี่คอราวกับไม่เคยเหน็ดเหนื่อยมาก่อน สิ่งเหล่านี้กำลังกัดกร่อนความเย็นชาของเธอลงไปทุกวัน จนกระทั่งค่ำคืนแห่งบททดสอบที่แท้จริงมาถึงเวลาตีสองสี่สิบห้านาที ท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืนที่ฝนตกพรำ"แงงงงงงงงง" เสียงร้องไห้แผดจ้าของน้องเพลงดังทะลุความเงียบขึ้นมาเจ้าเอยสะดุ้งสุดตัวตื่นจากภวังค์ เธอรีบดีดตัวลุกจากเตียง และเปิ