CHRISTINA CHAVEZ’sThe flight on my way to Cebu was somehow peaceful. Pansin kong nakasimangot ang katabi ko ngunit wala akong pakialam. I don’t have the energy to deal with her. At isa pa, kung ayaw niya naman palang sumakay at mapagitnaan, bakit hindi ito nag-request ng window seat in the first place?Naalimpungatan ako nang mayroong tumapik sa ‘king balikat. Nang magdilat ako ng mga mata, bumungad sa ‘kin ang flight attendant, nagsasabing nakalapag na ako sa eroplano. Agad naman akong tumayo at nag-inat ng katawan, bago ako tuluyang lumabas bitbit ang aking mga gamit.Hinugot ko ang aking phone—which was luckily saved my by very kind, loving friend, Nicole—and dialed my aunt’s number. Nakasuot ako ng sunglasses habang naglalakad sa loob ng airport. I was busy wandering my eyes all over the place, reminiscing the last time I’ve been here.It’s been four years. Wala naman akong nakitang pagbabago bukod sa mga mukha ng mga taong nakakasalubong ko. Besides, for the past four years, my
Last Updated : 2026-10-05 Read more