Todos los capítulos de Ang Bilyonaryong Hindi ko Kilala: Capítulo 61 - Capítulo 68

Nagtipon ang lahat sa tapat ng Lumang Aklatan — sina Ana, Lucas, Soraya, Malikhar, Guro Eladio, at ang mga tapat na kasama. Ang pader ng maitim na usok na humaharang sa pintuan ay unti-unting humina nang makita ang pagkakaisa ng lahat. Parang yelo na natutunaw sa harap ng liwanag — hindi bigla, dahan-dahan, hanggang sa tuluyan na itong naglaho. Bumukas ang mataas na pinto ng bato — tumitili nang mahina, parang nagigising mula sa mahabang pagtulog. Sa loob ay madilim, ngunit may mahinang liwanag na nagmumula sa mga pader — tila hinihintay ang pagdating nila. “Dito nakatago ang lahat,” bulong ni Guro Eladio habang pumapasok sila. “Ang simula, ang pagbagsak, at ang daan patungo sa paghilom.” Ngunit bago pa man sila makapagbuklat ng unang aklat, may narinig silang kaluskos — hindi mula sa loob, kundi mula sa daan patungo sa mas malalim na bahagi ng gubat. Lumabas sila at nakita ang isang bagay na hindi nila inaasahan: sa pagitan ng matatayog na puno, may is

Mula sa Lumang Aklatan, lumabas si Guro Eladio na may hawak na lumang balumbon — ang huling bahagi ng tala na naglalaman ng daan patungo sa pagkakaisa. “Hindi tayo nag-iisa sa lupaing ito,” sabi niya sa nagtipong lahat. “May iba pang pamayanan — sa ibayo ng ilog, sa paanan ng bundok, sa kabilong gubat. Matagal na silang nagtago, bawat isa sa sarili nilang pader, takot sa isa’t isa. Ngunit kung mananatili tayong hiwalay, tiyak ang pagkatalo natin.” Tumingin si Ana sa lahat. “Kailangan nating pumunta sa kanila. Hindi upang mag-utos, kundi upang mag-alok ng pagtutulungan — bago dumating si Valerius at sirain ang lahat.” Hinati nila ang pangkat sa tatlo — upang makarating nang mabilis sa bawat lugar. Ang unang pangkat — sina Ana at Guro Eladio — ay nagtungo sa Lupain sa Ibayong Ilog. Ang mga tao doon ay kilala sa pagiging matapang ngunit sarado ang pinto sa iba. Nang makita nila ang mga bisita, agad silang napaligiran ng mga mandirigma.

Ilang araw na ang lumipas mula noong paghaharap sa burol. Ang hangin ay hindi na malamig at mabigat — may dalang amoy ng bagong usbong na dahon at lumalakas na ilaw ng araw. Ngunit sa kabila ng pagbabago sa paligid, alam ng lahat na hindi pa tapos ang lahat. Sa liwasan ng nayon, maagang gumagalaw ang mga tao. Hindi na sila naghihiwalay — magkakasamang naglilinis, nag-aayos, nagtatanim. Ang mga taga-ibayong ilog ay nagtuturo ng mas matibay na paggawa ng bakod; ang mga taga-bundok ay nagtuturo ng paggamot sa mga halaman; ang mga taga-gubat ay nagtuturo ng pagbabantay sa paligid. Ang dating pag-iingat ay napalitan ng pagtutulungan — dahan-dahan, ngunit tiyak. Nakatayo si Ana sa tapat ng Lumang Aklatan, kasama sina Lucas, Soraya, at Malikhar. Tumingin siya sa malayo — sa direksyong nilakbay ni Valerius. “Nagtataka ka ba kung babalik siya?” tanong ni Lucas, tila nababasa ang kanyang iniisip. Tumango si Ana. “Oo. Ngunit hindi dahil sa pagdududa — ku

Dumaan ang ilang araw sa katahimikan — hindi ang katahimikan ng takot, kundi ng pag-iingat at pag-aaruga. Sa loob ng tahanang inilaan para sa kanya, nakahiga si Elara — dating Reyna Vespera — habang dahan-dahang gumagaling ang kanyang sugat. Ang kanyang mga mata ay hindi na matalas at puno ng poot; may pagod dito, ngunit mayroon ding bagong liwanag — ang pagtanggap na hindi siya nag-iisa. Umupo sa kanyang tabi si Valerius. Hawak niya ang kamay ng kapatid — ang kamay na matagal niyang hinanap, at sa wakas ay nahawakan na niya. “Akala ko… wala ka na,” bulong ni Valerius. “Akala ko sunog na ang lahat sa ating tahanan.” Tumingin si Elara sa kanya. “Ganoon din ako. Akala ko ikaw ay patay na. At nang malaman kong buhay ka… at kinatatakutan ka ng lahat… nag-isip ako na kaya mo akong kalimutan.” “Hindi,” mariing sagot niya. “Hindi kita kailanman nakalimutan. Sa bawat araw na lumilipas, ikaw ang hinahanap ko.” Ibinahagi ni Elara ang