All Chapters of Ang Bilyonaryong Hindi ko Kilala: Chapter 21 - Chapter 30

Sa sandaling iyon na nabunyag na ang lahat — ang kanyang pagkatao, ang aking nakaraan, at ang dahilan ng aking pagkalimot — tila biglang bumigat ang hangin sa buong paligid. Ang kulimlim na nagbabadyang lumakas sa labas ay tila salamin ng bagyong papasok na sa aming buhay. Mahigpit na niyakap ako ni Lucas, tila ayaw na akong pakawalan pa kailanman, habang naririnig ko ang kanyang mabilis na tibok ng puso na puno ng pangamba. "Bumalik na sila, Ana..." bulong niya sa aking pandinig habang mahigpit ang hawak sa aking kamay. "Ang mga taong nasa likod ng lahat ng panganib noon — sila ay muling gumagalaw. Kaya hindi na maaaring manatili tayong nakatago. Mula sa sandaling ito... hindi na kita iiwan kahit sandali lamang." Tumingin ako sa kanya. Ang takot na naramdaman ko kanina ay napalitan ng matinding determinasyon. Kung handa siyang ialay ang lahat para sa akin noon... karapat-dapat lamang na ngayon ay ako naman ang manatili sa kanyang tabi, sa hirap at ginhawa,

Matapos ang araw na iyon, tila mas lalong tumitindi ang pagbabantay sa aming paligid. Ngunit higit sa takot na dulot ng liham, may mas mabigat pang bagay na pasan si Lucas — isang katotohanang itinago niya sa akin nang matagal na panahon. Isang gabi, habang tahimik kaming nakatitig sa nagbabagang abo sa pugon, dahan-dahan siyang nagsalita. Ang kanyang tinig ay mabigat, puno ng pait at pighati, na tila bawat salita ay may dalang sugat na hindi naghilom sa loob ng maraming taon. "Ana..." panimula niya habang nakayuko at nakatingin sa kanyang mga kamay. "Ang kaaway na nagbabanta sa atin... hindi sila basta-basta na lamang kalaban. Sila ay galing sa aking sariling dugo. Sila ay ang aking sariling kamag-anak — ang pamilyang humadlang sa lahat ng aking minahal, at ang pamilyang sumisira sa lahat ng aking pinahalagahan." Napatingin ako sa kanya nang may gulat. "Iyong kamag-anak? Bakit nila gagawin iyan sa iyo? Bakit ka nila nais saktan?" Bumuntong-hininga

Napaluhod si Lucas sa gitna ng magulong silid habang pilit na inaabot ang wala nang kamay na hawak kanina. Ang tawag niya sa aking pangalan ay umalingawngaw sa buong tahanan, puno ng kirot na tila pinupunit ang kanyang dibdib. Ang dugo mula sa kanyang sugat ay dumaloy pababa sa kanyang noo, ngunit hindi niya iyon pinansin. Sa sandaling iyon, tila nawalan siya ng lakas — dahil ang kanyang lakas, ang kanyang buhay, ay dinala na palayo ng kanyang mga kaaway. Ngunit sandali lamang iyon. Dahan-dahan siyang tumayo. Pinunasan niya ang dugo sa kanyang mukha at itinaas ang kanyang tingin. Ang luha sa kanyang mga mata ay napalitan ng matinding apoy ng galit — isang galit na hindi pa nakita ng sinuman. Ang kanyang presensya ay naging nakakatakot, tila isang leong ginising mula sa mahimbing na pagtulog at handang lumigpit ng sinuman. "Miguel!" sigaw niya. Ang kanyang tinig ay dumagundong na tila kulog sa kalangitan, na nagpatigil sa lahat ng kanyang mga tauhan. "ILABAS

Nakalabas na kami sa lumang gusali, at ang init ng sikat ng araw ay tila hinahaplos ang aming mga balat — parang sinasabing tapos na ang lahat ng dilim at panganib. Mahigpit pa ring hawak ni Lucas ang aking kamay, tila takot na kung bibitaw siya kahit saglit, mawawala ako ulit sa kanya. Ang kanyang mga damit ay puno pa ng dumi at dugo, ang mukha ay pagod at may mga sugat, ngunit sa kanyang mga mata ay wala nang galit o takot — tanging pagmamahal lamang, at kapayapaan.Tumingin siya sa akin, at hinaplos ang aking pisngi gamit ang nanginginig na daliri."Mahal ko... ang sabi ko sa iyo, handa akong mawalan ng lahat — yaman, kapangyarihan, kahit ang aking sariling buhay — basta’t ikaw ay ligtas. Ngunit ngayon... naiintindihan ko na ang tunay na kahulugan ng pagkawala at pagkakaroon," malumanay niyang wika, habang pinagmamasdan ang aking mukha na tila inaalala ang bawat detalye nito. "Bago kita nakilala, akala ko ang yaman at pangalan ko ang pinakamahalagang bagay sa mundo. Ngunit noong du

Pagkatapos mawala sila Valeria at Rico, hindi na kami nagtagal pa sa palengke. Mabilis kaming umuwi, at habang naglalakad kami pabalik sa aming tahanan, mahigpit pa ring nakakapit ang kamay ni Lucas sa akin — tila takot na sa bawat sandali ay may biglang lumabas at dumampot sa akin. Tahimik siya, seryoso ang mukha, at kitang-kita ko sa kanyang mga mata na may malalim na iniisip — mga bagay na matagal na niyang itinatago, at ngayon ay kailangan na niyang sabihin. Pagpasok namin sa bahay, isinara at nilock niya nang maigi ang pinto at mga bintana. Pagkatapos ay hinarap niya ako, hinawakan ang aking mga kamay, at dahan-dahang nagsalita. "Ana... kailangan mong malaman ang totoo tungkol kay Valeria Montecillo at sa pamilya niya. Ang galit at paghahangad nila ay hindi lamang tungkol sa negosyo o yaman. Ito ay matagal nang ugat ng gulo, mula pa noong panahon ng aking ama," wika niya, habang puno ng bigat ang kanyang tinig. Umupo kami sa tabi ng bintana, a