Todos os capítulos de Ang Bilyonaryong Hindi ko Kilala: Capítulo 51 - Capítulo 60

Dumating ang umaga pagkatapos ng gabing tila walang katapusan. Ang dating maingay at magulong patagang lupain ay ngayon ay nababalot ng kakaibang katahimikan — hindi ang katahimikan ng kapayapaan, kundi ang katahimikan bago ang mas malakas na bagyo.Tinitigan ni Lucas ang kalangitan. Ang liwanag ng araw ay tumatagos sa manipis na ulap, ngunit tila may ibang kulay ang hangin — may bahid ng dilim na hindi nawala kahit sumikat na ang araw. Naramdaman niya ang paglapit ni Ana sa kanyang tabi. Ang kanyang balikat ay magkadikit, at sa simpleng pagdikit na iyon, naramdaman nila ang lakas ng isa’t isa.“Hindi pa tapos ang lahat,” mahinang sabi ni Ana, na tila nababasa ang iniisip ni Lucas. “Nakikita ko sa iyong mga mata — mayroon pang nakatago.”Tumango si Lucas. “Tama ka. Ang pag-alis ni Malikhar ay hindi pagkatalo — ito ay pag-atras lamang. Mayroon siyang inihahandang mas malaki, mas mapanganib pa sa hukbong nakita natin. At mayroon pang isa… may bagong pigura na sumusunod sa kanya — hindi

Mabigat ang bawat hakbang nila paakyat sa Bundok Tala. Ang hangin sa itaas ay malamig at humahampas nang malakas, tila sinusubok ang kanilang katatagan. Sa ibaba, ang kagubatan ay nagmistulang dagat ng dilim; sa itaas, ang tuktok ay nakatago sa makapal na ulap — ang lugar kung saan magtatagpo ang lahat. Hindi sila nag-iisa sa paglalakad. Kasama nila si Guro Eladio at Lira, na ang bawat hakbang ay tila pinapagaan ang daan sa pamamagitan ng tahimik na pagdarasal. Ngunit kahit ganon, hindi nawala ang bigat sa dibdib ni Lucas. “Malapit na tayo,” bulong niya, bagaman ang kanyang hininga ay paos na sa pag-akyat. “Nararamdaman ko na ang kapangyarihan sa itaas — magulo, magkasalungat, at napakalakas.” Tumango si Ana. Hawak niya ang maliit na anting-anting na ibinigay ni Lira — isang batong kumikinang nang mahina, tanda ng pagtitiwala sa pagitan ng dalawang magkaibang mundo. “Huwag tayong magmadali,” sabi niya. “Ang pinakamahalagang laban ay hindi ng lakas — kun

Sumugod si Soraya — ang maitim na usok ay humahampas na parang bagyo sa loob ng Lumang Templo. Ang bawat hibla nito ay may ngipin, may galit, at may pagnanais na sirain ang lahat ng nakatayo sa kanyang daan. “Hindi ninyo kayang pigilan ako!” sigaw niya, ang kanyang tinig ay umuugong sa bawat sulok ng bato. “Daang-taon akong naghintay para sa sandaling ito! Walang sinuman ang makakapagbago ng tadhana na itinakda ko para sa sarili ko!” Hindi naghiwalay sina Ana at Malikhar. Magkahawak ang kanilang mga kamay — at sa pagitan nila ay may lumabas na liwanag na hindi pa nakikita ng sinuman: hindi purong ginto, hindi purong pilak, kundi pinaghalong liwanag at dilim na kumikinang nang mainit at malambot sabay. “Hindi tayo nakikipaglaban para wasakin ka, Soraya,” sabi ni Ana, ang kanyang tinig ay umaabot sa gitna ng ingay. “Nakikipaglaban tayo upang palayain ka rin mula sa galit na kumakain sa iyo!” Tumawa nang nakakakilabot si Soraya. “Palayain? Ang ga

Maagang umalis sina Ana, Lucas, at Malikhar. Kasama nila si Guro Eladio — ang tanging may sapat na kaalaman upang gabayan sila sa daang matagal nang nakalimutan. Bago sila lumisan, nagbilin si Ana kay Soraya: “Alagaan mo ang lahat. Huwag kang magpapaloko sa anumang bagay — maghihintay si Valerius ng pagkakataong maghasik ng pagdududa.” Tumango si Soraya, bagaman ang kanyang mukha ay seryoso. “Huwag kayong mag-alala. Habang naririto ako, walang mananakit sa sinuman.” Ngunit hindi nila alam — ang panganib ay hindi naghihintay sa daan lamang. Ito ay pumasok na mismo sa pintuan ng nayon. Ilang oras pa lamang ang lumilipas mula nang makaalis ang tatlo, nang may dumating na kawan ng mga mangangalakal. Sila ay nakasuot ng malinis na damit, may dalang mga kagamitang magaganda at pagkaing masarap — mga bagay na bihira makita sa mga panahong ito. Ang kanilang pinuno ay isang babaeng may malambot na ngiti at matalas na mga mata — si Reyna Vespera, bagama

Mag-isa sa gubat, hindi tumigil si Soraya. Bagaman pinalayas siya, bagaman walang sumunod, alam niyang hindi siya maaaring umalis nang tuluyan. Ang naramdaman niyang kakaiba sa pag-uugali ng mga bagong dating ay hindi nawala — lalo lamang lumalalim ang kanyang kaba. Gabi na nang makarating siya sa isang mataas na pook kung saan tanaw ang buong nayon. Nakadapa siya sa damuhan, pinagmamasdan ang bawat galaw sa ibaba. Ang mga ilaw ay hindi nakakalat gaya ng dati — ngayon ay magkakasama sa tapat ng malaking bahay ng pagpupulong. Mayroong nagtitipon. Dahan-dahan siyang bumaba, lumusot sa mga madidilim na daanan, at pumasok sa likod ng matatandang puno malapit sa bahay. Ang mga bintana ay nakabukas nang bahagya, at mula rito ay narinig niya ang mga boses — hindi na malumanay at mapagkumbaba gaya ng sa harap ng marami. “Masyadong matagal na tayong naghihintay,” sabi ng isang boses — kilala ito ni Soraya. Ito ang boses ng pinuno ng mga mangangalakal,