Lahat ng Kabanata ng Ang Bilyonaryong Hindi ko Kilala: Kabanata 11 - Kabanata 20

Nang matapos ang masarap na hapunan, unti-unting umuwi na ang mga magulang ni Lucas. Matapos silang magpaalam at magyakapan, dahan-dahan na ring natulog si Marco sa kanyang silid. Naiwan kaming dalawa lamang sa balkonahe, na hinahaplos ng malamig na simoy ng hangin at binabantayan ng maliwanag na buwan at mga bituin.Hinawakan ni Lucas ang aking dalawang kamay nang mahigpit, dinala ito sa kanyang labi at hinalikan nang may paggalang at pagmamahal. Tinitigan niya ako nang malalim — tila binabasa ang bawat linya ng aking mukha, na parang ayaw palampasin ang kahit anong sandali."Mahal," nagsimula siya sa malambing na boses, "labinsiyam na taon na ang lumipas mula noong pinag-isa tayo ng tadhana. Sa bawat araw na lumilipas, lalo kong napagtanto na ikaw ang pinakamagandang biyaya na natanggap ko sa buhay. Sa lahat ng lungkot at ligaya, sa bawat pagsubok na aming nalampasan, at sa bawat tagumpay na aming ipinagdiwang — ikaw ang laging nasa aking tabi. Ikaw ang aking lakas kapag ako ay nang

Lumipas ang mga araw at linggo. Unti-unting bumalik ang kulay sa mukha ni Lucas at lumakas ang kanyang katawan — mas mabagal kaysa dati, ngunit puno ng pag-asa. Araw-araw ay nasa tabi niya ako, nag-aalaga, naghahanda ng masustansyang pagkain, at nagbabasa ng mga paborito niyang kwento habang siya ay nagpapahinga. Si Marco naman ay hindi lumalayo, laging nagbibigay ng halik at yakap sa kanyang ama upang lalo itong lumakas ang loob.Nang tuluyan na siyang makalabas ng ospital, dumating ang panahon upang harapin muli ang aming kalagayan.Isang hapon, magkasama kaming nakaupo sa aming paboritong bangko sa hardin. Tahimik kaming pinagmamasdan ang mga bulaklak na dating napapabayaan na."Huwag kang mag-alala," sabi ko habang mahigpit na hawak ang kanyang kamay. "Hindi mahalaga kung mawala man ang lahat ng iyong kayamanan. Ang mahalaga — ligtas ka, magkasama tayo, at buo ang ating pamilya. Sapat na iyon para sa akin."Ngunit si Lucas ay hindi sumuko. Sa tulong ng kanyang mga magulang, ni Mar

Hindi ko na namalayan na lumubog na ang araw, at pinalitan na ng mapulang kulay ang langit. Nanatili kaming magkayakap sa hardin—walang nagsasalita, ngunit damang-dama ko ang panginginig ni Lucas sa aking bisig. Si Marco ay nakatulog na sa kanyang kandungan, payapa ang mukha habang hawak ang damit ng kanyang ama.Dahan-dahan naming tinungo ang loob ng bahay. Inihiga namin si Marco sa kanyang higaan at tinakpan ng kumot. Pagkatapos, umupo kami sa tabi ng bintana kung saan tanaw ang mga bituin na nagsisimula nang sumilip sa kadiliman. Humawak si Lucas sa aking mga kamay, at ang kanyang mga daliri ay malamig at nanginginig pa rin.“Handa ka bang makinig sa akin?” tanong niya, at ang kanyang tinig ay punong-puno ng pangamba.Tumango ako at hinaplos ang kanyang pisngi. “Hangga’t kasama kita, handa akong harapin ang kahit anong katotohanan.”Huminga siya nang malalim, tila binubunot mula sa kailaliman ng kanyang puso ang mga salitang matagal na niyang itinatago.“Si Don Emilio ay kapatid ko

Tila tumigil ang ikot ng mundo sa loob ng silid. Walang ibang naririnig kundi ang malakas na buhos ng ulan at ang sarili kong paghingal na puno ng kirot. Humakbang ako paatras, palayo kay Lucas, na tila bawat pulgada ng distansyang inilalagay ko ay nakapapawi ng kaunti sa bigat ng aking nararamdaman—ngunit lalong nagpahirap sa aking puso."Huwag mong lumayo..." bulong ni Lucas, na tila napapagal ang kanyang hininga. Gusto sana niyang habulin ako, ngunit pinigil siya ng kanyang sarili. Alam niyang nasasaktan ako. Alam niyang nasisiraan ako ng loob. "Pakiusap... huwag mong ituring na parang kasalanan ko na nahulog ako sa iyo. Kung maibabalik ko lamang ang panahon... kung alam ko na ito ang magiging dahilan upang layuan mo ako... hindi na sana kita nilapitan pa."Hindi ako makasagot. Ang lalamunan ko ay tila nakakapos ng lubid. Tumingin ako sa kanya, sa mga matang puno ng luha at pangamba—mga matang aking akala ay para lamang sa akin, ngunit sa huli ay dugo ko rin pala ang nagtutulak sa

Ang mga salitang binitawan ni Lucas ay tila binuhusan ako ng malamig na tubig. Nanatili akong nakatingin sa kanya — sinusuri ang bawat galaw, bawat ningning sa kanyang mga mata. Nandoon pa rin ang kanyang dating kabutihan at wagas na pagmamahal, ngunit sa likod nito ay may nabubuong anino na tila unti-unting lumalalim. Ang lalaking kakaibang lumapit sa kanya, ang kanyang awtoridad, at ang lihim na tinawag na "Mahal na Ginoo" — lahat ng iyon ay tila piraso ng isang palaisipan na dahan-dahang nabubuo sa aking isipan. "Lukas..." tawag ko muli sa kanya, habang ang aking puso ay tila kumakabog nang mabilis. "Hindi ako matatakot. Ngunit hinihiling ko sa iyo — huwag mo na akong ilihim pa. Kung mayroon kang tinatagong pagkatao, sabihin mo na sa akin ngayon. Mas pipiliin kong malaman ang katotohanan kahit masakit, kaysa manatili sa dilim habang unti-unting nababalik ang aking alaala." Nakita ko ang pagnginig ng kanyang panga. Alam kong nagpipigil siya, na tila mayroo