All Chapters of เหมยฮวาข้ามภพมาเจอรัก: Chapter 11 - Chapter 17

เช้าวันต่อมาเถ้าแก่ร้านช่างไม้ก็พาช่างจำนวนสิบกว่าคนพร้อมกับขนอุปกรณ์มาเยอะแยะ ทุกคนมาถึงก็เริ่มทำงานไม่ได้โอ้เอ้ชักช้า แบ่งหน้าที่กันเสร็จก็แยกย้ายไปทำงานที่ได้รับมอบหมายด้านเหมยฮวาก็ไม่ได้ไปยืนคุมงานอะไร ปล่อยให้ช่างทุกคนได้ทำงานของตนเองไป วันนี้เขาว่างไม่ได้ถางหญ้าข้างเรือนอย่างเมื่อวาน เพราะจ้างคนมาทำงานแทน พอไม่มีอะไรทำก็คิดหาอย่างอื่นทำ ก็นึกขึ้นได้ว่ามีดักแด้ที่เก็บมาได้จากการเดินป่าครั้งก่อน จึงนำมันมาต้มในน้ำแล้วแยกมาเป็นเส้นร่างเล็กนำเครื่องทอผ้ามาจากห้องเก็บของทำความสะอาด จากนั้นนำเส้นไหมที่แยกเส้นเป็นสีเสร็จแล้วมาทอเป็นผ้าผืนใหญ่วันนี้เหมยฮวาใช้เวลาในการทอผ้าทั้งวัน ตอนที่เริ่มทำก็มีเสี่ยวหู่นั่งเป็นเพื่อน แต่ดูเจ้าตัวน่าจะเบื่อเลยออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกกับหวังเทียนหลง เขาไม่รู้ว่าไปที่ไหนกัน เพราะไม่มีเวลามาสนใจเสี่ยวหู่ เอาไว้ตอนเย็นค่อยทำอาหารอร่อย ๆ ให้เป็นการไถ่โทษก็แล้วกันไหมที่มีเยอะมากทำให้พอเอาทอมาแล้วเหมยฮวาเลยได้ผ้าไหมหลายผืนและมีหลายสีอีก แถมผ้าแต่ละผืนนั้นก็นุ่มลื่นเงางามเป็นพิเศษ ถ้าได้สวมใส่ชุดที่ทำหน้าผ้าที่ทอต้องรู้สึกเบาสบาย ไม่ร้อนแน่เหมยฮวาคิดว่าเส้

ของที่ในกล่องไม้แม้ภายนอกจะดูธรรมดาแต่ด้านในกลับมีความหมายสำหรับชายหนุ่มมาก ขณะที่กำลังนั่งรถม้ากลับจวนของตนเอง เจียงลี่จิ่นประครองกล่องไม้ด้วยมือทั้งสองข้างอย่างทะนุถนอม เมื่อถึงจวนตระกูลเจียงเขาก็เดินลงจากรถม้า ท่านพ่อบ้านที่เห็นเขาก็รีบเดินมาต้อนรับ“เป็นอย่างไรบ้างขอรับคุณชาย วันนี้ได้อะไรมาบ้าง” ท่านพ่อบ้านเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้นคุณชายเจียงลี่จิ่นมักจะออกตระเวนไปตามหาของหาสมุนไพรจากข้างนอกมารักษาอาการป่วยของฮูหยินเสมอ วันนี้ก็เช่นกันฮูหยินเจียงมีร่างกายอ่อนแอ เมื่อถึงฤดูหนาวจะป่วยหนัก หมอจากทุกสารทิศที่เชิญมาก็รักษาไม่หาย เพียงให้ยาตามอาการเท่านั้นตระกูลเจียงเป็นครอบครัวค้าขายที่ร่ำรวยในเมืองหลวง หากมีสิ่งไหนที่บอกว่าดี ทำให้อาการของฮูหยินดีขึ้น พวกเขาก็ยินดีที่จะซื้อโดยไม่เสียดายเงิน ไม่ว่าสิ่งนั้นจะแพงแค่ไหน“วันนี้ข้าได้ของดีมาก รีบไปที่ห้องของท่านแม่กันเถอะ”“ขอรับ”เจียงลี่จิ่นเดินนำท่านพ่อบ้านไปที่ห้องนอนของท่านแม่ ในห้องมีน้องสาวสองคนและท่านพ่ออยู่อย่างพร้อมเพรียงเขาถือกล่องเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด และบอกกับทุกคนกับสิ่งที่เจอมาในวันนี้ เมื่อ

เหมยฮวานำชุดที่ตัดเสร็จมานั่งปักลายเพิ่มเล็กน้อยที่หน้าอกเสื้อเป็นรูปดอกเหมยเหมือนกันทุกตัว เพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่ามาจากคนในจวนแห่งนี้“อ้า เสร็จแล้ว พวกเจ้าคิดว่าไง” ชูเสื้อที่ปักเสร็จขึ้น พร้อมหันให้เสียวปิงกับเสียวเปาที่นั่งข้าง ๆ ดู“ว้าว สวยมากเลยขอรับ ฮูหยินช่วยสอนข้าด้วยได้หรือไม่ ข้าอยากปักลายได้สวยแบบนี้บ้าง” เสียวปิงเอ่ยอย่างตื่นเต้น สายตามองเจ้านายอย่างชื่นชม เขาอยากจะเก่งเหมือนฮูหยินบ้าง“สอนข้าด้วยนะ ข้าอยากเรียนด้วยขอรับ” เสียวเปายกมือขึ้นไปมา เขาอยากจะช่วยพี่ชายทำงาน แม้ว่าตัวเองจะยังเด็ก แต่ก็อยากแบ่งเบาภาระด้วย มีอะไรที่ตนทำได้ก็อยากจะทำ เพราะถึงยังไงฮูหยินก็ให้เงินเดือนเขาด้วยเหมือนกัน“ได้สิ ถ้าพวกเจ้าอยากเรียน ข้าจะสอนพวกเจ้าทั้งสองคนเลย ดีหรือไม่” เหมยฮวามองเด็กน้อยทั้งสองอย่างเอ็นดู“ขอบคุณขอรับ”“ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้เอง”“อ่ะ ไหนพวกเจ้าลองเอาไปสวมให้ข้าดูหน่อยสิ ว่าเป็นยังไง” เขายื่นเสื้อให้เสี่ยวปิงกับเสียวเปาลองใส่ เด็กน้อยรับมาและรีบใส่อย่างกระตือรือร้น เมื่อสวมแล้วทั้งคู่ก็หมุนตัวให้ดู พร้อมทั้งส่งยิ้มกว้างมาให้ ร่างบางยิ้มรับ รู้สึกมีความสุขเวลาได้อยู่กับเด

วันต่อมาเหมยฮวาลุกขึ้นตื่นตั้งแต่เช้ามืด โดยที่ยังไม่มีใครในจวนตื่น เพื่อมาทำอาหารให้หวังเทียนหลงกินเป็นมื้อสุดท้ายออกจากกัน แล้วก็ยังทำอาหารให้อีกฝ่ายนำไปกินระหว่างทางไว้อีกด้วย แม้หลังจากนี้ตัวจะต้องห่างกันไกล แต่เขาอยากจะให้อีกฝ่ายได้จดจำรสชาติอาหารที่เขาทำให้กินไปอีกนานแสงไฟในห้องครัวที่สว่างทำให้สาวใช้ที่พึ่งตื่นมาทำอาหารเช้าก็ตกใจที่มีคนตื่นก่อนตนเอง รีบเดินไปที่ห้องครัวทันที เมื่อเห็นว่าเป็นเจ้านายของจวนกำลังหยิบจับทำอาหารอยู่ก็ตกใจขึ้นไปอีก รู้สึกอับอายที่ตนเองนอนตื่นสาย ก่อนจะรีบเข้าไปช่วยและขอโทษเหมยฮวาบอกปัดทุกคนไป พวกเขาไม่ได้ตื่นสายหรอก เป็นเขาเองที่ไม่หลับเลยต้องลุกมาทำอาหารเพราะนอนไปก็ไม่หลับอยู่ดีเมื่อทำเสร็จเหมยฮวาก็กลับไปที่ห้องนอนเพื่ออาบน้ำ ล้างกลิ่นอาหารที่ติดบนเสื้อผ้าบรรยากาศบนโต๊ะอาหารวันนี้ก็อบอุ่นเหมือนกัทุกวัน เหมยฮวายังบ่นเสี่ยวหู่ที่ไม่ยอมกินผัก เขาทำตัวปกติไม่อยากทำหน้าเศร้าให้อีกฝ่ายไม่สบายใจแม้ว่าเหมยฮวาจะทำตัวปกติ ฝืนยิ้มร่าเริงอยู่ตลอดเวลา พอเดินมาส่งร่างสูงหน้าประตูจวนก็อดที่จะน้ำตาซึมไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ลืมอหารที่ตัวเองลงทุนตื่นแต่เช้ามา