ตอนที่ 12 ซื้อทาส

ของที่ในกล่องไม้แม้ภายนอกจะดูธรรมดาแต่ด้านในกลับมีความหมายสำหรับชายหนุ่มมาก ขณะที่กำลังนั่งรถม้ากลับจวนของตนเอง เจียงลี่จิ่นประครองกล่องไม้ด้วยมือทั้งสองข้างอย่างทะนุถนอม เมื่อถึงจวนตระกูลเจียงเขาก็เดินลงจากรถม้า ท่านพ่อบ้านที่เห็นเขาก็รีบเดินมาต้อนรับ

“เป็นอย่างไรบ้างขอรับคุณชาย วันนี้ได้อะไรมาบ้าง” ท่านพ่อบ้านเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น

คุณชายเจียงลี่จิ่นมักจะออกตระเวนไปตามหาของหาสมุนไพรจากข้างนอกมารักษาอาการป่วยของฮูหยินเสมอ วันนี้ก็เช่นกัน

ฮูหยินเจียงมีร่างกายอ่อนแอ เมื่อถึงฤดูหนาวจะป่วยหนัก หมอจากทุกสารทิศที่เชิญมาก็รักษาไม่หาย เพียงให้ยาตามอาการเท่านั้น

ตระกูลเจียงเป็นครอบครัวค้าขายที่ร่ำรวยในเมืองหลวง หากมีสิ่งไหนที่บอกว่าดี ทำให้อาการของฮูหยินดีขึ้น พวกเขาก็ยินดีที่จะซื้อโดยไม่เสียดายเงิน ไม่ว่าสิ่งนั้นจะแพงแค่ไหน

“วันนี้ข้าได้ของดีมาก รีบไปที่ห้องของท่านแม่กันเถอะ”

“ขอรับ”

เจียงลี่จิ่นเดินนำท่านพ่อบ้านไปที่ห้องนอนของท่านแม่ ในห้องมีน้องสาวสองคนและท่านพ่ออยู่อย่างพร้อมเพรียง

เขาถือกล่องเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด และบอกกับทุกคนกับสิ่งที่เจอมาในวันนี้ เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้นก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก

“เจ้าพูดจริงหรือ ลี่จิ่น”

“ขอรับ ท่านพ่อ”

“งั้นก็ลงมือเถอะพี่ใหญ่” เจียงลี่จูเอ่ยอย่างดีใจ หากได้ผลจริงอย่างที่ท่านพี่ของนางบอก ท่านแม่ของนางก็จะกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง ไม่ต้องทุกข์ทรมานกับโรคนี้อีกต่อไป

ชายหนุ่มนำลูกท้อสวรรค์ออกจากกล่องกลิ่นหอมของลูกท้อส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วห้อง แค่ได้กลิ่นก็ทำให้ทุกคนรู้สึกสดชื่น หากว่าได้กินมันจะดีแค่ไหน เจียงลี่จิ่นบอกให้น้องสาวของตนนำมาหั่นเป็นชิ้น

ส่วนท่านพ่อของเขาประคองท่านแม่ให้ลุกขึ้นนั่ง เขาเดินมานั่งบนเตียงนอน กุมมือที่เย็นเฉียบเอาไว้

“แค่ก ๆ ลี่จิ่น” เสียงแหบเบาของฮูหยินเจียงเอ่ยขึ้น พร้อมกับจ้องมองใบหน้าของบุตรชายคนโต

“ท่านแม่ ท่านจะต้องหาย”

“แม่ไม่หายก็ไม่เป็นอะไรหรอก เจ้าไม่ต้องออกไปซื้ออะไรมาให้แม่อีก เสียดายเงินเปล่า ๆ ” เจียงจูเจินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง นางรู้ดีว่าร่างกายของนางเริ่มแย่มากลงเรื่อย ๆ ไม่ว่ายาตัวไหนก็ไม่อาจช่วยให้นางหายได้

นางรู้ดีว่าอาการป่วยของนางสร้างภาระ ต้องเสียเงินมากมายอย่างเปล่าประโยชน์ เพื่อไปซื้อสมุนไพรมารักษานาง แต่ก็ไม่หาย ทำให้คนในครอบครัวทุกข์ใจ

“ท่านแม่อย่าได้เอ่ยเช่นนี้ ขอเพียงให้ท่านหายดี ข้าก็ยินดีทำทุกอย่างเพื่อเอาสิ่งนั้นมาให้ท่าน” เงินทองหาเมื่อไหร่ก็ได้ เขาไม่เคยห่วงในเรื่องนั้น

“ลี่จู ลี่จา นำผลท้อมาให้ท่านแม่ของเจ้ากินสิ” นายท่านเจียงเอ่ย

“เจ้าค่ะ ท่านพ่อ” ลูกสาวฝาแฝดของเจียงลี่เซียงเอ่ยพร้อมกัน หยิบผลท้อชิ้นหนึ่งมาป้อนให้ท่านแม่กินรสชาติหอมหวานละลายไปทั่วทั้งปาก ลิ้นของฮูหยินเจียงที่ไม่ได้รับรู้ถึงรสชาติมานานแล้ว กลับรับรู้ถึงรสชาติขึ้นมาอีกครั้ง

พวกเขามองใบหน้าซีดขาวของเจียงจูเจินที่ค่อย ๆ มีเลือดฝาดขึ้นที่แก้ม มือที่เคยเย็นเฉียบเริ่มอุ่นขึ้น

“เจ้ารีบป้อนให้แม่เจ้ากินอีกชิ้น”

“เจ้าค่ะ”

ฮูหยินเจียงอ้าปากรับผลท้อที่ลูกสาวป้อนอีกชิ้น นางรู้สึกว่าร่างกายดีขึ้น มีแรงขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

ทุกคนที่เห็นผลลัพธ์ที่เปลี่ยนแปลงกระทันหันก็ตกใจ ครอบครัวของเขาช่างโชคดีจริง ๆ

“ฮูหยินเจ้ารู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง” นายท่านเจียงเอ่ยถามภรรยาสุดที่รัก ที่ตอนนี้ทั้งใบหน้าสดใส

“ท่านพี่ ข้ารู้สึกดีมากเลยเจ้าค่ะ” เจียงจูเซียงดีใจมากที่ภรรยาของเขาดีขึ้น เมื่อมองไปที่ภรรยาใบหน้าดูอ่อนเยาว์ ผิวพรรณเปร่งปลั่งและสวยมากกว่าแต่ก่อน สามีเช่นเขาก็อดที่จะหวงฮูหยินของตนเสียไม่ได้

“ข้าดีใจที่สุดเลยเจ้าค่ะ ท่านแม่” จูจาเอ่ยด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

“ข้าก็ด้วยเจ้าค่ะ”

“ว่าแต่ท่านแม่ดูสวยขึ้นมากเลยนะขอรับ แบบนี้ท่านพ่อคงหวงมากแน่”

นายท่านเจียงหน้าเคร่งขรึมขึ้นเมื่อลูกชายของเขาเอ่ยแซว ทุกคนที่เห็นแบบนั้นก็พากันหัวเราะชอบใจ

“ในเมื่อไม่มีอะไรแล้ว พวกเจ้าก็ออกไปได้แล้ว ข้าจะใช้เวลาอยู่กับภรรยาของข้า”

“ท่านพี่!” ฮูหยินเจียงตีแขนของสามี นางเขินอายที่สามีพูดแบบนี้ต่อหน้าลูก ก่อนจะหันมาพูดกับบุตรชายอย่างจริงจัง

“ลี่จิ่น ข้าอยากเจอหน้าผู้มีพระคุณท่านนั้น”

“ข้าก็อยากเจอเช่นกันขอรับ ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะตามหาเขาให้เจอขอรับ”

“ใช่แล้ว หากเจ้าเจอเขา อย่าลืมพามาที่จวนเล่า ข้าอยากจะเลี้ยงอาหารตอบแทนเขาสักหน่อย” นายท่านเจียงเอ่ย เขาอยากจะขอบคุณที่ช่วยภรรยาของเขาไว้ด้วยตัวเอง

“ขอรับ ท่านพ่อ”

ด้านเหมยฮวาหลังออกจากโรงประมูลก็เดินไปซื้อของที่ตลาดต่อ

“เทียนหลง ข้าคิดว่าอากาศเย็นแบบนี้ กินอะไรร้อน ๆ คงดีไม่น้อย ท่านคิดเหมือนข้าหรือไม่”

“อืม”

“ดีเลย งั้นเราซื้อของไปทำกัน แล้วค่อยไปตลาดทาสดีหรือไม่” เขานึกถึงหม้อไฟร้อนอร่อย ๆ ที่กินเวลาอากาศหนาว ๆ คงจะฟินสุด ๆ ไปเลย

เขาคิดว่าจะทำเผื่อทาสที่ซื้อมาวันนี้ด้วย กินหลาย ๆ คนสนุกดี แล้วก็ถือเป็นการเลี้ยงต้อนรับพวกเขาด้วย

ของที่เหมยฮวาซื้อมีเยอะมาก แต่โชคดีที่เขากับเทียนหลงไม่ต้องถือของให้หนัก เพราะสามารถเก็บของไว้ในมิติได้ หลังจากซื้อของเสร็จเรียบแล้ว เทียนหลงก็พาเขามาที่ตลาดขายทาส พ่อค้าทาสเมื่อเห็นลูกค้ามาก็เดินเข้ามาต้อนรับ

“เชิญนายท่าน พวกท่านต้องการทาสแบบไหนบอกข้ามาได้เลยขอรับ ที่นี่มีทาสมากมายหลายประเภทให้พวกท่านได้เลือก”

“ข้าอยากได้ผู้ชายที่แข็งแรงหน่อย แล้วก็ผู้หญิงที่เก่งเรื่องงานบ้าน”

“ได้ขอรับ เชิญท่านเลือกทางนี้” พ่อค้าทาสเอ่ยอย่างนอบน้อม พร้อมกับพาลูกค้ามาดูทาส

เหมยฮวาเดินมาที่กรงขังทาส ในนั้นมีทั้งเด็กเล็กจนไปถึงผู้ใหญ่นั่งอยู่ เขามองเด็กน้อยสองคนที่อายุยังน้อยนั่งกอดกันอยู่ตรงมุม

“ข้าเลือกสองคนนั้น”

“ได้ขอรับ สองคนนี้เป็นเกอทั้งสอง เป็นพี่น้องกันถูกนำมาขายเมื่อไม่นานนี้เอง” พ่อค้าทาสเอ่ย ก่อนจะสั่งให้คนนำเด็กสองคนนั้นออกมา

เหมยฮวาเลือกผู้หญิงเพิ่มอีกสองคน ส่วนคนที่เหลือเขายกหน้าที่ให้หวังเทียนหลงเลือกคนที่แข็งแรงมา เพราะเขาเลือกไม่ถูก

หวังเทียนหลงเลือกชายหนุ่มที่สูงร่างกายกำยำมาสี่คน และมีวรยุทธ์เล็กน้อย หลังจากที่ตกลงราคากันเรียบร้อยก็จ่ายเงิน พวกเขาเช่ารถม้าเพิ่มเพื่อเดินทางกลับ

เมื่อถึงจวนเหมยฮวาก็บอกให้ทุกคนแนะนำตัว จากนั้นให้ไปช่วยกันทำความสะอาดที่พักก่อนจะได้นอนกันในคืนนี้ พวกเขามองหน้าผู้เป็นนายของตน

“คาระวะ นายท่าน ฮูหยิน ขอรับ”

“อ่ะ! พวกเจ้าเรียกใครว่าฮูหยินกัน” เหมยฮวาใบหน้าแดงก่ำ เขาไม่ได้เป็นภรรยาของหวังเทียนหลงเสียหน่อย ทำให้ทุกคนถึงได้ชอบเข้าใจผิดอยู่เรื่อย

เหอะ แล้วดูหน้าของอีกคนสิ นอกจากไม่แก้ตัวแล้วยังจะยิ้มอีก ท่านยิ้มทำไมไม่ทราบ เหมยฮวาได้แต่ถลึงตาใสร่างสูงอย่างไม่พอใจ

“ท่านไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยหรือ”

“หืม พวกเขาก็พูดถูกแล้วหนิ ฮูหยิน”

“ข้าไม่พูดกับท่านแล้ว ข้าไปทำอาหารดีกว่า” เมื่อสู้ไม่ได้ เหมยฮวาก็เปลี่ยนเรื่องเพื่อหลบหน้าร่างสูงและอุ้มเสี่ยวหู่จากมือหนาแล้วเดินจากไป

“พวกเจ้าสองคนก็ตามไปช่วยฮูหยินเถอะ”

หวังเทียนหลงเอ่ยกับเด็กน้อยสองคนที่เป็นเกอ

“ขอรับ” เด็กน้อยขานรับแล้วเดินตามเหมยฮวาไปที่ห้องครัว

เหมยฮวาสำรวจเด็กสองคน หน้าตาน่ารัก คนโตสูงเท่าหน้าอกของเขา อายุสิบหนาว ส่วนคนเล็กน่าจะสี่ห้าขวบ

“พวกเจ้าชื่อว่าอะไรกันบ้างล่ะ”

“ข้าชื่อเสียวปิง ส่วนน้องข้าชื่อเสียวเปา ขอรับ”

“ข้าถามได้หรือไม่ขอรับ เจ้าตัวนี้ชื่ออะไรหรือ” เสียงเปาถามพร้อมกับมองไปยังลูกเสือตัวน้อยในอ้อมกอดของเหมยฮวา

“ได้สิ มันชื่อว่าเสี่ยวหู่ เจ้าอยากจะลองจับมันดูหรือไม่เล่า”

ง้าว~ (สวัสดี ข้าชื่อเสี่ยวหู่)

“มันน่ารักมากเลยขอรับ” ใบหน้าของเหมยฮวามีจุดยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยผ่อนคลายขึ้น

“พวกเจ้าทำอะไรได้บ้างละ”

“พวกข้าทำได้ทุกอย่างขอรับ”

“อือ นั้นมาช่วยข้าล้างผักก่อนแล้วกัน”

“ขอรับ” เสียงตอบรับดังฉะฉาน เรียกร้อยยิ้มจากเหมยฮวาได้เป็นอย่างมาก เขานั้นชอบเด็กอยู่แล้ว จึงเป็นเรื่องง่ายที่จะเข้าหากัน

เมื่อทำเสร็จเหมยฮวาก็เรียกคนให้มาช่วยยกอาหารออกไป และบอกให้ทุกคนนั่งกินรวมกัน

วันนี้เป็นวันแรกที่พวกเขามาที่นี่ ชายหนุ่มเลยอยากให้พวกเขาได้ทานอาหารที่อร่อย

ทุกคนดีใจอย่างมากที่ได้เจ้านายของตนไม่ถือตัว ทั้งยังใจดี ทั้งที่พวกเขาเป็นเพียงทาสเท่านั้น พวกเขาไม่เคยเห็นอาหารหน้าตาแบบนี้มาก่อน แถมยังส่งกลิ่นหอม ชวนเรียกน้ำลาย เมื่อได้ชิมรสชาติอาหารที่เจ้านายทำก็ตกใจ พวกเขาไม่เคยกินอาหารที่อร่อยอย่างนี้มาก่อน

อาหารมื้อนี้ทุกคนกินอย่างมีความสุข กินหมดไม่เหลือแม้แต่น้อย เมื่อกินเสร็จแล้วทุกคนก็แยกย้ายไปที่ห้องนอนของตัวเอง