ตอนที่ 11 รับทรัพย์

ยามซื่อของอีกวัน (9:00-10:59) พวกเขาทั้งสามเดินทางมาที่ร้านยา เหมยฮวาก็ยื่นป้ายที่เถ้าแก่ให้เขาเมื่อครั้งก่อนกับเสี่ยวเอ้อ

“เชิญนายท่านทั้งสองตามข้าทางนี้ขอรับ”

เมื่อเห็นป้ายทองที่มีชื่อของร้านเสี่ยวเอ้อก็พาพวกเขามาที่ห้องรับรองที่ไม่ใช่ห้องเดิมที่มาครั้งก่อน ก่อนเสี่ยวเอ้อบอกว่าจะไปตามเถ้าแก่เกามา

ไม่นานเถ้าแก่เกาก็เดินเข้ามาในห้อง เหมยฮวาบอกว่าวันนี้เขาเอาผ้ามาขาย เมื่อเถ้าแก่ผ้าก็ตกใจตาแทบถลน ผ้าผืนนี้ทำมาจากหมอนไหมสีที่ค่อนข้างหาหาก สัมผัสเนื้อผ้าทั้งนุ่มและลื่น ลายปักบนผ้าก็งดงามราวกับภาพเสมือนจริง

“ผ้าผืนนี้ช่างงดงามยิ่งนัก ข้าไม่เคยเจอผ้าที่ปักได้เหมือนจริงเช่นนี้มาก่อน”

เถ้าแก่เลยเสนอว่าเขาจะนำผ้าไปประมูล เพราะจะได้ราคามากกว่า ร้านยาของเขามีอีกอาชีพคือทุกเดือนจะนำยาและของหาหายมาเปิดประมูล ซึ่งมันก็ตรงกับวันนี้พอดี ส่วนเงินที่ได้เถ้าแก่บอกว่าทางร้านจะหักแค่สามในสิบส่วนของเงินที่ได้มาจากการขาย

เหมยฮวาได้ยินก็ตอบตกลงทันที เพราะเขามีหลายอย่างที่ต้องใช้เงิน ไม่รู้ว่าของที่ประมูลจะได้เงินเท่าไหร่

“เหมยเอ๋อร์” หวังเทียนหลงเอ่ยเรียกคนที่เหม่อลอย จนเกือบจะเดินชนประตู

“หืม”

ร่างสูงไม่พูดอะไรเพียงแต่จูงมือเหมยฮวาให้เดินตาม ตอนนี้พวกเขากำลังจะไปที่ห้องประมูล ซึ่งห้องอยู่ในชั้นบนสุด

เหมยฮวานั่งลงบนเก้าอี้มองไปด้านล่างอย่างตื่นตา ที่นี่มีคนมาประมูลเยอะมาก ห้องประมูลมีหลากหลายแล้วแต่ฐานะของผู้ที่จะมาประมูล

มีทั้งหมดสามชั้น ชั้นล่างจะไม่มีห้องกั้นและที่นั่งผู้ที่มาจะต้องยืน ชั้นสองจะมีฉากกั้นและโต๊ะเก้าอี้ให้นั่ง ชั้นสามบนสุดจะมีห้องเป็นห้องส่วนตัว ด้านในมีโต๊ะเก้าอี้ กาน้ำชาและขนมไว้บริการ

“เทียนหลงท่านว่าจะมีคนมาประมูลชุดของข้าเยอะหรือไม่”

“อืม”

“ว่าแต่ที่นี่ดูคึกคักมาเลยนะ” ที่นี่คงได้รับนิยมไม่น้อยเมื่อดูจากจำนวนผู้คนที่เข้าร่วมการประมูล

ด้านล่างผู้คนกำลังแข่งขันประมูลดอกบัวหิมะกันอยู่ มันดูคุ้น ๆ เหมือนดอกบัวในมิติของเหมยฮวา แถมมันยังขึ้นอยู่เต็มสระน้ำ เขานึกว่ามันจะเป็นดอกบัวธรรมดาเสียอีก วันก่อนเขายังเก็บสายบัวมาทำอาหารกินอยู่เลย

ถ้ารู้ว่ามันทำเงินได้ เขาเอามาประมูลขายบ้างซะดีกว่า

เอ๊ะ หรือจะเอาลูกท้อมาด้วยดี

ขายสักลูกสองลูก คงไม่หมดต้นหรอก ไม่ต้องลงทุนอะไร แถมยังได้กำไรเยอะอีก

อ่า แค่คิดถึงว่ามีเงินเยอะเขาก็มีความสุขอีกแล้ว

“เหมยเอ๋อร์”

หวังเทียนหลงมองดูร่างเล็กที่ทำหน้าตาแปลกประหลาด ประเดี๋ยวก็ยิ้มแล้วก็หัวเราะ เขาได้แต่สายหัวระอาไม่รู้ว่าเจ้าตัวคิดอะไรแผลง ๆ อีก

ง้าว ~ (ท่านแม่คนงาม ท่านยิ้มได้ประหลาดยิ่ง)

“แหะ ๆ มีอะไรหรือเทียนหลง” หันมาส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้กับร่างสูง

“ข้างล่าง”

“โอ๊ะ นั้นชุดของข้าออกมาแล้ว” เหมยฮวามองเสี่ยวเอ้อที่ถือชุดของเขามาวางไว้บนโต๊ะตรงกลางห้อง

“ทุกท่านนี่คือชุดผ้าไหมที่ข้าพึ่งได้มาเมื่อไม่นานมานี้ มีทั้งหมดสี่ผืน เชิญดู” เถ้าแก่ผายมือให้เสี่ยวเอ้อคลี่ผ้าออกให้เห็นลวดลาย ผู้ชมที่เห็นก็ต่างฮือฮา เสียงพูดคุยดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เหล่าคุณหนูไม่น้อยเห็นแล้วตาเป็นประกาย อยากจะประมูลมาเป็นของตนเอง เหล่าคุณชายก็อยากประมูลไปให้คนที่ตนเองชอบพอ

ในห้องประมูลด้านบนมีท่านกงกงที่เป็นคนของเชื้อพระวงศ์อยู่ด้วย เขามักจะออกจากวังมาหาของดีของหายากอยู่เสมอ หากมีอะไรดี ๆ ก็จะประมูลกลับไปให้เจ้านายของตน

“ข้าต้องการชุดพวกนั้น”

“ข้าด้วย”

“ชุดพวกนั้นต้องเป็นของข้าทั้งหมด”

“เงียบ ๆ หน่อย ไม่ต้องเถียงกัน ข้าจะเริ่มประมูลที่ละชุด หากพลาดชุดแรกไปทุกท่านก็ยังมีสิทธิ์ประมูลชุดต่อไป เริ่มที่ชุดแรก ชุดนี้มีสีชมพูลายดอกไม้สีสันงดงาม เหมาะสำหรับคุณหนูทั้งหลาย หากผู้ใดสนใจประมูลไปใส่เองหรือนำไปให้คนที่รักก็ได้ เริ่มประมูลที่ราคา 500 ตำลึงทอง”

“ข้าให้ 1000 ตำลึงทอง”

“1500 ตำลึงทอง”

“ข้าให้ 2000 ตำลึงทอง”

“ข้าให้ 3000 ตำลึงทอง”

เสียงฮือฮาดีงขึ้นอีกครั้ง เมื่อมีคนประมูลถึง 3000 ตำลึงทอง จากห้องด้านบน ซึ่งเป็นเงินที่เยอะมากสำหรับผู้ที่อยู่ในที่นี่

ไม่มีผู้ใดรู้ว่าในห้องนั้นเป็นห้องของท่านกงกงคนสนิทที่อยู่ข้างกายฮ่องเต้ เขานำเงินติดตัวมา 5000 ตำลึงทอง ถ้าจะประมูลจะได้เพียงแค่สองผืน ดังนี้จึงสั่งให้คนของตนรีบกลับไปนำเงินมาเพิ่มอีก

ไม่เว้นแม้กระทั่งเหมยฮวาที่ตอนนี้ลุกขึ้นยืน เมื่อได้ยินจำนวนเงิน จนเสี่ยวหู่ที่นอนอยู่สะดุ้งไปด้วย มือเรียวกระตุกแขนเสื้อเทียนหลงที่นั่งข้าง ๆ ไม่หยุด

“เทียนหลงท่านได้ยินไหม ผืนนึงได้เงินตั้ง 3000 ตำลึงทองแหนะ”

“ได้ยินแล้ว” ท่าทางตื่นเต้นของร่างเล็กทำให้หวังเทียนหลงรู้สึกอ่อนใจ

“ท่านว่าข้านำอย่างอื่นมาประมูลเพิ่มด้วยดีหรือไม่” เอ่ยเสร็จไม่รอให้อีกฝ่ายได้ตอบ ร่างบางก็กวักมือเรียกเสี่ยวเอ้อมา พร้อมกับยื่นของให้นำไปบอกว่าจะประมูลเพิ่ม

ด้านล่างผู้คนต่างกันแย่งชิงประมูลกันอย่างดุเดือด ชุดผ้าไหมทั้งสี่ผืนมีผู้ประมูลได้ไปแล้วสามคน เป็นท่านกงกงประมูลได้ผ้าไปครอบครองสองผืน และ อีกสองท่านที่เป็นเศรษฐีได้ไปคนละผืน

“เอาหล่ะทุกท่าน ใครไม่ได้ก็ไม่ต้องเสียใจไป เพราะเมื่อครู่เสี่ยวเอ้อมากระซิบกับข้าว่าเจ้าของชุดผ้าไหมเหล่านี้ ได้นำของมาประมูลเพิ่มอีกอย่างหนึ่ง” พยักหน้าให้คนนำเข้ามา “นำเข้ามาได้”

ผู้ชมที่ได้ยินก็ใจชื่นขึ้นมาทันที จากที่เสียดายจากการประมูลรอบที่ผ่านมา

“นี่คือลูกท้อสวรรค์ ใครได้กินจะมีผิวพรรณที่เปร่งประกาย เรียบเนียน ดูเด็กลง รักษาอาการเจ็บไข้ ได้ทุกชนิด ซ้ำยังขับพิษได้ดีอีกด้วย”

ทุกคนต่างก็ตื่นเต้นกับสิ่งที่เห็นสิ่งที่นำออกมาประมูลเป็นอย่างมาก และสงสัยว่าให้เป็นผู้ใดเป็นคนนำมาประมูล ผู้มีอำนาจที่นั่งอยู่ภายในห้องชั้นบนก็ต่างให้ลูกน้องไปสืบมาว่าเป็นใคร พวกเขาเชื่อว่าคนที่นำมาต้องอยู่ในห้องไหนสักที่ในนี้แน่นอน

“ข้าให้ 1000 ตำลึงทอง “ไม่ทันที่เถ้าแก่ได้เอ่ยราคาประมูล ก็มีคนจากในห้องตะโกนออกมาเสียก่อน

“โอ้ ท่านไม่ต้องรีบร้อนไป มีใครจะประมูลสูงกว่านี้อีกหรือไม่”

“1500”

“2000”

“3000”

“มีอีกหรือไม่”

“5000”

“5000 ตำลึงทอง ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง มีใครประมูลอีกหรือไม่ ครั้งที่สาม ประมูล”

ลูกท้อลูกนี่ถูกขุนนางท่านหนึ่งประมูลไปได้ ทำให้คุณชายที่นั่งอยู่ห้องทางด้านบนเสียใจเป็นอย่างมาก เขามาที่นี่เพื่อหาสมุนไพรมารักษาแม่ของเขาที่เจ็บป่วยอยู่ แต่เพราะมีเงินไม่พอ ทำให้เขาพลาดจากบัวหิมะไปแล้วก็ยังพลาดลูกท้อสวรรค์นี้อีก

เหมยฮวามองห้องที่ประมูลเขาเห็นชายหนุ่มในห้องนั้นแต่งตัวดี และยังเลือกประมูลสมุนไพรที่นำมาประมูลอยู่หลายอย่าง

เสี่ยวเอ้อบอกเขาว่าคุณชายท่านนี้จะมาที่นี่ทุกเดือน เพื่อมาประมูลสมุนไพรที่หายากนำกลับไป

เมื่อสอบถามดู พบว่าชายหนุ่มเอาไปรักษาแม่ตนเองที่ป่วยเรื้อรังมาหลายปี

“อือ เป็นคนดี กตัญญูต่อพ่อแม่ เทียนหลง ถ้าข้าช่วยเขาจะได้หรือไม่” เหมยฮวาหันมาถามความเห็นของร่างสูงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

ด้านหวังเทียนหลงเขาก็รู้จักอีกฝ่ายอยู่แล้ว และพอได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง จึงไม่ได้เอ่ยห้ามร่างเล็ก

เหมยฮวาจึงนำลูกท้อจากในมิติออกมามาอีกหนึ่งลูก กับดอกบัวหิมะอีกสองดอก และโสมให้อีกต้น ให้เสี่ยวเอ้อนำไปให้ตอนที่คุณชายท่านนั้นมารับของ

“เงินประมูลทั้งหมด 25000 ตำลึง หักส่วนแบ่งออกไป1500 ตำลึงทอง”

“นี่คือเงินทั้งหมด 23500 ตำลึงทอง ข้าหักจากเงินทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว”

“ขอบคุณเถ้าแก่เกามากขอรับ”

“ข้าต่างหากที่ต้องเอ่ยคำนี้ หากพวกท่านมีสิ่งใดมาประมูลอีก ที่นี่พร้อมต้อนรับทุกเมื่อขอรับ”

“ตกลง เช่นนั้นพวกข้าขอตัวก่อน” เอ่ยเสร็จก็เดินออกจากห้องไปทันที

เจียงลี่จิ่นนำเงินมาเตรียมจะรับของ เสี่ยวเอ้อก็ยื่นกล่องให้แต่ขนาดกล่องนั้นดูใหญ่และหนักสำหรับสมุนไพรที่ประมูล เมื่อเปิดดูพบว่าด้านในมีของที่เขาประมูลแล้วไม่ได้อยู่ในกล่อง

“เอ่อ เจ้าหยิบของให้ข้าผิดหรือไม่ ทำไมของด้านในถึง...”

“อ้อ ไม่ผิดหรอกขอรับ บังเอิญว่ามีผู้ใจดีและเป็นเจ้าของของทั้งหมดที่อยู่ในกล่องได้มอบให้ท่าน โดยไม่คิดเงินขอรับ” เสี่ยวเอ้อตอบ

“เจ้าพอจะบอกข้าได้หรือไม่ ว่าผู้ที่มอบสิ่งนี้ให้ข้าเป็นผู้ใด และมีนามว่าอะไร”

“เรื่องนี้ ข้าคงตอบท่านไม่ได้ขอรับ เพราะเป็นความลับของที่นี่ และเพื่อความปลอดภัยของผู้นำของมาประมูล” กฎของที่นี่มีอยู่ว่าไม่ว่าผู้ใดที่นำของมาประมูลพวกเขาจะไม่ถูกเปิดเผยชื่อ

“ได้โปรดบอกข้ามาเถอะ ข้าเพียงอยากจะไปขอบคุณผู้มีพระคุณเท่านั้น” ลี่จิ่นอยากจะไปขอบคุณด้วยตนเอง และอยากเห็นใบหน้าของคนที่มอบของให้เขาเท่านั้น นึกสงสัยว่าเป็นผู้ใดถึงมอบสิ่งของล้ำค่าให้ผู้ที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน

“ข้าบอกได้เพียงแต่ว่าพวกเขามากันสองคนแล้วก็มีลูกเสือสีขาวอีกหนึ่งตัว”

“ขอบใจเจ้ามากที่บอก”

“หากท่านอยากเจอก็รีบหน่อย พวกเขาเดินออกจากห้องประมูลไปเมื่อครู่”

เจียงลี่จิ่นได้ยินแบบนั้นก็รีบวิ่งออกไปดู มาถึงหน้าประตูก็ไม่เห็นผู้ใด ได้แต่ก้มมองของในมือ เขาเชื่อว่าสักวันจะต้องได้เจอกันอีกแน่