All Chapters of กรงกาม | ไม่มีทางหนี: Chapter 11 - Chapter 20

ไม่นานรถหรูก็วิ่งเข้ามาจอด ยังหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง ใบชารู้สึกโล่งใจที่มันไม่ใช่คอนโดของเขา เพราะอย่างน้อย ถ้าออกมาเจอกันข้างนอก ติณณ์คงจะไม่กล้าทำอะไรเกินเลย หลังจากก้าวขาลงจากรถ ปันลูกน้องคนสนิท ก็เดินนำหน้าไปยังห้องอาหารส่วนตัว “ทางนี้ครับ คุณชา” “ค่ะ..” ขาเรียวก้าวเดินตามเข้าไปข้างในอย่างหวั่นใจ แววตาวูบหม่นลง หากรู้ว่าเขาจะตามติดมากขนาดนี้ เธอจะหนีเขาไปให้ไกลตั้งแต่แรก “เชิญข้างในเลยครับ” ร่างเล็กพยักหน้าเล็กน้อย พร้อมกับสูดหายใจเข้าลึก ก่อนมือแกร่งจะผลักประตูเปิดออกให้เธอเดินเขาไปด้านใน แกร็ก.. ทันทีที่ประตูค่อยๆอ้าออก ก็เผยให้เห็นร่างสูงนั่งรออยู่เบื้องหน้า ดวงตาคมกดลงมองร่างเล็กเดินเข้ามาอย่างนิ่งเงียบ ท่าทางเย็นชาของเขา ทำให้ใบชารู้สึกขนลุกซู่ทั้งตัว “นั่งสิ” “ค่ะ..” อารมณ์ของเขาค่อนข้างแปรปรวน ทำให้ใบชาเดาไม่ถูกว่าภายใต้ใบหน้าเย็นชานั้น กำลังคิดอะไรอยู่ ร่างเล็กจึงพยายามทำตามคำสั่งของติณณ์ทุกอย่าง เพราะหากเขาโกรธขึ้นมา มักจะใช้ความรุนแรงกับเธออยู่เสมอ “พร้อมเข้ามาอยู่วันไหน?” “น่ะ..ไหนพี่บอกว่าให้เวลาชาหนึ่งเดือน นี่เพิ่งจะผ่านไปแค่อาทิตย์เดียวเองน

ติณณ์ใช้เท้าเหยียบคันเร่งลงจนสุด อยากรีบกลับไปสั่งสอนคนนั่งสะอื้นอยู่ข้างๆ ว่าไม่ควรท้าทายความบ้าคลั่งของเขา บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความอึดอัด ร่างสูงเหลือบมองใบหน้าสวยเอาแต่ก้มร้องไห้ มันยิ่งชวนให้หงุดหงิดมากขึ้นไปอีก ติณณ์ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่ได้รู้สึกสงสาร ไม่เลยสักนิด กลับเกลียดมากกว่า ที่เธอเสแสร้งทำเป็นขอโทษ เพราะการกระทำที่ผ่านมามันสวนทางกันทั้งหมด ไม่นานรถสปอร์ตก็วิ่งเข้ามาจอดในคอนโดสุดหรู ใบชาแทบไม่อยากก้าวขาลงจากรถ แต่กลับถูกคนร่างสูงบังคับด้วยสายตา จึงจำเป็นต้องทำตาม ขึ้นลิฟต์มาเพียงไม่กี่นาที ประตูก็เปิดออกอยู่ชั้นบนสุด แขนเรียวถูกฉุดกระชากออกจากลิตฟ์อย่างแรง จนร่างเล็กเซถลาไปตามแรงดึงของอีกฝ่าย ใบชาเกือบจะล้มลงกับพื้น หากไม่รีบพยุงตัวเองเอาไว้ เขาไม่แม้แต่จะหันมามอง กลับดึงลากแขนของเธอไป จนมาหยุดอยู่หน้าห้อง แล้วใช้คีย์การ์ดแตะประตูให้เปิดออก “อึก! ชาเจ็บ ขอโทษ” “หุบปาก!!” ร่างเล็กถูกเหวี่ยงเข้ามาตั้งแต่หน้าประตู ตามมาด้วยเสียงปิดกระแทกกับผนังอย่างรุนแรง จนสั่นสะเทือนไปทั่วห้อง ร่างสูงก้าวขาแกร่งตามเข้ามาด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราด ติณณ์ตวัดมองใบหน้าหวานอย่างโกรธ

ฝ่ามือเย็นเฉียบวางลงตามแนวสะโพก ร่างทั้งร่างสะดุ้งเฮือก สัมผัสลูบไล้ไปมาชวนให้วูบไหว ความอับอายแผ่ซ่านขึ้นมาจนร้อนผ่าว ใบหน้าหวานชื้นน้ำตาเบือนหนีสายตาคู่คมที่เอาแต่จ้องลงมาอย่างน่ากลัว “รู้ไหม ว่าตอนที่ทำ พี่โรคจิตมากแค่ไหน” “อึก! ชะ..ชาเกลียดพี่ติณณ์!!” ใบหน้าสวยน้ำตาเอ่อล้น มองร่างสูงด้วยแววตาโกรธแค้นและเกลียดชัง หากวันนั้นเขาไม่เข้ามาในชีวิต มันคงไม่จบลงแบบนี้ ร่างสูงยกยิ้มมุมปาก จับเรียวขาให้แยกออกจากกันแล้วเข้าแทรกอยู่ตรงกลาง พร้อมกับโน้มลงจุมพิตข้างขมับชื้นเหงื่อ ก่อนจะลดใบหน้าลงมาดูดเลียที่ลำคอยาว ใช้ลิ้นลากฝังคมเขี้ยวลงบนเนื้ออ่อน ใบชาได้แต่นิ่ง ข่มเสียงสะอื้นเอาไว้ข้างใน เมื่อมองเห็นโซ่ที่ถูกตรึงแน่น มันทำให้รู้ว่าเธอไม่มีทางหนีไปไหนได้ “ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ พี่ก็เกลียดชาไม่ต่างกัน” เสียงกระซิบผ่านแววตาแข็งกร้าวชวนขนลุก ก่อนริมฝีปากหยักประกบจูบลงมาอย่างบ้าคลั่งและรุนแรง ลิ้นสากกวาดสำรวจภายในโพรงปากนุ่ม ที่เผยออ้าออกอย่างไม่เต็มใจ แรงบดขยี้ดิบเถื่อนทำให้ร่างเล็กเริ่มหายใจไม่ออก ก่อนจะครางเสียงอื้อ ดังประท้วงในลำคอ เขาบดจูบเนิ่นนานจนเสียงฉ่ำแฉะและดังไปทั่ว

ร่างเล็กที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นด้วยความอ่อนเพลีย ความปวดร้าวแล่นเข้ามากลางลำตัวจนขยับไม่ได้ ความหนักอึ้งบวกลมหายใจร้อนระอุราวกับเปลวไฟ เม็ดเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นบนใบหน้าเพราะพิษไข้ หลังจากทำกิจกรรมอันแสนป่าเถื่อนตั้งแต่เมื่อคืน จนเกือบถึงเช้าใบชาไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน เพราะในห้องมันมืดมิด จนแทบไม่เห็นแสงส่องเข้ามา มือเล็กดึงกระชับผ้าห่มแน่น ทั้งที่ตัวร้อนแต่กลับรู้สึกหนาวจนสั่นสะท้านไม่นานร่างเล็กก็หลับไปอีกรอบด้วยความเหนื่อยล้าคลับภายในห้องวีไอพี“วันนี้มึงอารมณ์ดีอะไร จู่ๆ ทำไมแวะมาทั้งที่หายหน้าไปนาน”“กูแค่อยากดื่ม”แทนมองหน้าเพื่อนอย่างประหลาดใจ ปกติถ้าไม่มีธุระ ติณณ์แทบจะไม่โผล่หน้ามาให้เห็นเลย ก่อนหน้านี้ที่มาคลับ ก็แค่ตามติดใบชาเพื่อให้เธอยอมก็เท่านั้น“มึงเลิกตามใบชายัง”คำถามจากเพื่อนทำเอามือแกร่งชะงัก ขณะกำลังยกไวท์ขึ้นดื่ม ลมหายใจถูกพ่นออกมาแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ“เรื่องของกู”“มึงนี่ยังเฉยชาไม่เปลี่ยน อย่าใจร้ายกับน้องนักเลย”“เกี่ยวไรกับมึง”แทนส่ายหัวไปมาให้กับท่าทางนิ่งสงบของเพื่อน ภายใต้ใบหน้าเย็นชา แต่แทนรู้ว่าติณณ์กำลังรู้สึกเจ็บป

ร่างเล็กตัวสั่นระริกด้วยความจุก แต่ยังไม่ทันได้หายเจ็บ ติณณ์ก็เข้ามากระชากโยนเธอเข้าไปในห้องอย่างไร้ความปราณีขายาวก้าวตามเข้ามา พร้อมกับปิดประตูดังปัง! ร่างสูงนั่งย่อลงหาใบชาที่กำลังนอนบิดสะอื้นน้ำตาไหลพราก เขาจ้องมองเธอด้วยใบหน้าเรียบเฉยราวกับดวงวิญญาณ“อึก! ชาขอโทษ”เธอรู้สึกกลัวเพราะช่วงล่างมันยังไม่หายดี ถ้าโดนเขาทำอีกร่างเล็กอาจจะเดินไม่ได้ เพียงเงยหน้าขึ้นมอง สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าสายตาแรงกล้าจับจ้องมาที่ใบหน้าหวานตลอดเวลา แววตาแดงก่ำบ่งบอกว่าเขากำลังโกรธที่เธอขัดคำสั่ง“หุบปากซะ!! พี่ไม่อยากได้ยินคำขอโทษ”ติณณ์พูดด้วยสีหน้าเยือกเย็นไม่สะทกไม่สะท้าน แววตาที่เจือรอยยิ้มกลับมีกลิ่นอายชวนเสียวสันหลัง ก่อนจะเดินลุกขึ้นไปมองดิลโด้หลายขนาดที่วางเรียงกันอยู่สีหน้าดุร้ายหันควับกลับมา ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ มุมปากแสยะยิ้มออกมาอย่างเลือดเย็น ก่อนจะตั้งคำถาม“ชาอยากรู้ไหมครับ ว่าอุปกรณ์พวกนี้เอาไว้ใช้ทำอะไร?”“……….”เขาถามเสียงทุ้มต่ำ ใบหน้าหล่อยิ่งน่ากลัวมากขึ้น ขณะที่ใบชารู้สึกวูบไหวจนตัวสั่น แต่เขากลับสนุกและยิ่งทำให้ร่างเล็กรู้สึกหวาดกลัวมากกว่าเดิม“พี่ให้เลือก ว่าอยากให้พี่ใช้อั