All Chapters of กรงกาม | ไม่มีทางหนี: Chapter 1 - Chapter 10

หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ติณณ์สั่งให้ลูกน้องคอยตามหาผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเคยเห็นประจำอยู่ร้านบาร์ แต่จู่ๆก็ได้รู้ว่าเธอย้ายไปที่อื่นแล้ว ติณณ์เคยเข้าไปพูดคุยและยื่นข้อเสนอให้แต่กลับถูกเธอปฏิเสธไปถึงสามรอบ เขารู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งตอนโดนเมินใส่ จึงคอยสั่งให้ลูกน้องตามสืบจนรู้ว่าเธอพักอยู่ไหน แต่สิ่งที่ทำให้ติณณ์โกรธมากกว่านั้นคือ เธอจงใจย้ายที่อยู่และย้ายที่ทำงานพาร์ทไทม์เพียงเพื่อหนีเขา ภายในห้องวีไอพีที่มีกระจกกั้นตัดขาดจากคนข้างในคลับ ร่างสูงก้าวขาแกร่งเข้ามานั่งลงบนโซฟา พร้อมกับปรายตามองเพื่อนของตัวเองนั่งรออยู่ก่อนแล้ว วันนี้ติณณ์รู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ถึงแม้จะมีเรื่องฟุ้งซ่านให้คิดอยู่บ้างก็ตาม แต่การได้เจอกับกระต่ายน้อยที่เล่นซ่อนแอบกับเขามาเป็นอาทิตย์ ก็นับว่าเป็นเรื่องน่ายินดีมือหนาหมุนแก้วไวท์ในมืออย่างใจเย็น ดวงตากลมโตกำลังมองดูร่างเล็กทุกการเคลื่อนไหว เขาคาดไม่ถึงว่าเธอจะอยู่ใกล้เพียงแค่ปลายจมูก เป็นอย่างที่ชายหนุ่มคิดเอาไว้ กระต่ายตัวนี้ไม่สามารถหนีไปไหนได้ไกล“บอกกูได้ยัง สรุปมึงต้องการอะไร?”ติณณ์หยักยิ้มมุมปากก้มมองแก้วในมือ สายตาดูเยือกเย็นปนมีความสุขราวกับว่ากำลังจะได

คำพูดทิ้งท้ายของติณณ์ ก่อนร่างเล็กจะลงจากรถ มันทำให้เธอรู้สึกกังวลจนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เสียงถอนหายใจดังออกมาเฮือกใหญ่ ไม่รู้ว่ามันเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ใบชาไม่มีเวลาคิด เพราะต้องรีบอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานต่อหลังจากมาถึงคลับ ใบชาก็รีบเข้าห้องเปลี่ยนชุดทันที ยังดีที่ว่าชุดไม่ได้โป๊มากจึงไม่ได้ใช้เวลาเปลี่ยนนาน หลังจากเช็กตัวเองเสร็จเรียบร้อย ขาเรียวก็รีบก้าวออกมาจากห้องเพราะเริ่มสาย ก่อนจะเดินไปหาเพื่อนและคนอื่นๆ“อ้าวชา วันนี้สายหรอ?”“อื้มใช่ นี่เพิ่งจะเปลี่ยนชุดมาน่ะอิง”อิงคือเด็กประจำของคลับ เป็นคนนิสัยดี คอยสอนงาน คอยถามใบชาตลอดว่าถ้าไม่เข้าใจตรงไหน ให้รีบถามเธอได้เลย จึงทำให้คนตัวเล็กรู้สึกสบายใจ เพราะเจอเพื่อนร่วมงานทีดี “ลูกค้าในคลับเยอะไหม?”ร่างเล็กถามพลางจับแก้วไวท์มาจัดเรียง และดูบิลที่ลูกค้าสั่งมาว่ามีอะไรบ้าง“เพียบเลย มีแต่คนถามหาชา”เพื่อนพูดพร้อมกับทำตาลุกวาว เพราะตั้งแต่ใบชาเข้ามาทำงานที่นี่ก็มีแต่คนถามหาไม่เว้นแต่ละวัน แถมยังมีหนุ่มๆคอยขายขนมจีบอีก“เดี๋ยวจัดตรงนี้เสร็จ ชาจะออกไปช่วยนะ”“เออมีคนหนึ่งในห้องวีไอพี หล่อมาก เห็นแล้วอยากเข้าไปบริการส่วนตัวเลย

คอนโด ร่างสูงยืนสูบบุหรี่อยู่ริมระเบียง ควันสีขาวถูกกระแทกออกจากปากอย่างไร้อารมณ์ แววตาแข็งกร้าว ความรู้สึกคับแค้นสะสมอยู่ในใจ รอยยิ้มลึกลับเผยบนมุมปาก กรามถูกขบกัดเข้าหากันแน่น เขากำลังคิดวางแผนว่าจะเอายังไงกับเหยื่อตัวนี้ดี ติณณ์ได้รับโทรศัพท์จากคนในกรมตำรวจ บอกว่ามีคนไปลงบันทึกประจำวัน เก็บหลักฐานและระบุชื่อของเขาเป็นคู่กรณี ซึ่งมันทำให้ติณณ์เดาได้ไม่ยาก ว่าเป็นฝีมือของใคร มุมปากหยักแสยะยิ้ม สิ่งที่เธอทำมันช่างสิ้นคิด รู้ทั้งรู้ว่าเขาคือฝ่ายชนะมาตั้งแต่แรก ยังคิดลองดี เขาจะปล่อยเหยื่อไปก่อน ปล่อยให้เธอตายใจคิดว่าเลิกยุ่ง ก่อนจะเริ่มเอาจริง ครืด~ ความคิดสะดุดลง เมื่อเห็นสายเข้าจากลูกน้องคนสนิท ติณณ์ถอนหายใจออกมาเบาๆ พร้อมกับเลื่อนหน้าจอกดรับสาย แล้วยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู โทร : ปัน~ “อื้ม ว่าไง” (ได้ยินมาว่าเธอกำลังจะบินไปลอนดอนครับนาย ไปกับคู่หมั้น) “หรอ? จองไฟลท์บินให้กูหนึ่งอาทิตย์” (ได้ครับนาย) เมื่อได้ยินเรื่องของผู้หญิงที่เคยทำเขาเจ็บปวดมากที่สุด อารมณ์ความโกรธก็ยิ่งเพิ่มสูงมากกว่าเดิม นิ้วยาวดีดปลายบุหรี่ที่เหลือลงบนพื้น ใช้ปลายเท้าบดบี้จนมันมอดดับ ก่อนจะเดิ

ดวงตากลมยืนมองดูห้องของคนร่างเล็กอย่างเลือดเย็น เขารู้สึกพอใจมากที่เกมนี้เป็นคนคุมเอง ถึงเวลาลงโทษกระต่ายตัวน้อย ซึ่งก่อนหน้านี้ได้ทำกับเขาไว้อย่างเจ็บแสบ ตัดมาทางฝั่งของใบชา.. หลังจากแยกกับน้ำขิงอยู่หน้าห้องเช่า ใบชาก็รีบถือของเดินขึ้นบันได วันนี้เธอรู้สึกสนุกมาก แถมยังได้อยู่ใกล้ชิดกับคนที่แอบชอบมานาน มันเป็นความรู้สึกที่ลงตัวสุดๆ ร่างเล็กเดินขึ้นมาจากบันได จนมาหยุดอยู่หน้าหน้าห้องของตัวเอง แต่แล้วก็ต้องรู้สึกตกใจเพราะไฟในห้องยังเปิดอยู่ ใบชาคิดว่าเมื่อเช้าเธอคงรีบออกจนลืมปิด ปากบางบ่นขมุบขมิบให้กับความสะเพร่าของตัวเอง แบบนี้คงต้องจ่ายค่าไฟเพิ่มมากขึ้น มือเล็กล้วงรีบหยิบกุญแจอยู่ในกระเป๋า แล้วนำออกมาไขอย่างไม่รีบร้อนนัก ก่อนจะเอื้อมมือจับลูกบิดแล้วเปิดประตูเข้าไปข้างใน ทว่า ขาเรียวก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงนั่งรออยู่บนเตียงอย่างใจเย็น ใบหน้าหวานขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ยืนตัวแข็งทื่อ รู้สึกตกใจจนพูดไม่ออก ก่อนความหวาดกลัวแผ่ซ่านทั่วร่างจนสั่นระริก ไม่จริง เป็นไปไม่ได้!! เขาจะเข้ามาได้ยังไง “พะ..พี่ติณณ์ ” “เข้ามาได้ยังไงคะ?” คำถามแรกหลุดออกจ

หลังจากติณณ์สั่งให้ลูกน้องมาส่งถึงห้อง ร่างเล็กเอาแต่นอนมองเพดานปล่อยให้ความคิดเหม่อลอย น้ำตาไหลอาบแก้มจนแห้งเหือด จู่ๆ ความร้อนผ่าวก็แล่นขึ้นมาบนใบหน้า เมื่อนึกถึงตอนที่ตัวเองโดนควบคุม ใบชาถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะดึงความคิดของตัวเองกลับมา เธออยากจะลองดูอีกสักครั้ง มือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาเปื้อนออก สูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้ข้างตัว แล้วแตะปลายนิ้วเข้าไปในแชตของเพื่อน แชต : น้ำขิง ใบชา : ขิงว่างไหม ชามีเรื่องจะคุยด้วย น้ำขิง : อื้ม ด่วนมากเลยหรอ? เมื่อเห็นเพื่อนส่งข้อความมาหาตอนกลางดึก น้ำขิงก็รู้สึกใจคอไม่ดี เธอรู้สึกเป็นห่วงเพื่อนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ถ้าเดาไม่ผิด คงจะเป็นเรื่องของติณณ์ที่ทำให้ใบชาลำบากใจมากขนาดนี้ ใบชา : ใช่ ชาไปหาตอนนี้ได้ไหม น้ำขิง : แกโอเคหรือเปล่า ให้ขิงไปรับไหม? ใบชา : เดี๋ยวชาเรียกรถไป Read… ระหว่างทางนั่งรถไปบ้านน้ำขิง ร่างเล็กเอาแต่นั่งก้มหน้า ประสานมือเข้าหากันแน่นตลอดทาง สมองครุ่นคิดไปต่างๆนาๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนักอึ้ง ตัวหนังสือในแผ่นกระดาษที่เขายื่นให้ ย้อนขึ้นมาเป็นฉากๆ ถ้าใบชาไม่ยอมเซ็นตอนนั้น