All Chapters of กรงกาม | ไม่มีทางหนี: Chapter 21 - Chapter 30

น้ำขิงไปหาใบชาที่ห้องเช่าเมื่อวาน แต่กลับไม่เจอใครสักคน มันทำให้เธอเดาได้ไม่ยากว่าน่าจะเป็นฝีมือของติณณ์ เธอรู้สึกเป็นห่วงเพื่อนจนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว คนเดียวนึกถึงพอจะช่วยได้คือแทนที่เป็นเจ้าของคลับในร้านที่ใบชาทำงานอยู่ห้องวีไอพี“ชาอยู่กับเขาไหมคะพี่แทน”น้ำขิงถามอย่างร้อนใจหลังจากวางสาย เธอรู้สึกเป็นห่วงเพื่อนมาก ไม่รู้จะโดนเขาทำอะไรบ้าง“มันไม่ยอมบอกเลยขิง เหมือนได้ยินเสียงผู้หญิงอยู่ด้วย แต่ไม่แน่ใจว่าเป็นชารึเปล่า”“ถ้าขิงรู้ว่าพี่แทนเป็นเพื่อนกับเขาตั้งแต่แรก คงขอให้ช่วยไปนานแล้ว พี่ติณณ์เขาตามชาตลอดจนต้องย้ายหนี”“จริงหรอ พี่เตือนมันแล้วนะ”เสียงทุ้มต่ำพูดออกมาอย่างหนักใจ เขาไม่รู้เลยว่าปมในอดีตมันจะทำให้เพื่อนของเขาเป็นบ้าได้ถึงขนาดนี้“อื้อ ส่งแชตไปก็ไม่ตอบ ก่อนหน้านี้ชาตอบกลับมาว่ามีเรื่องจะเล่าให้ฟัง โทรหาขิงสองสายแต่ไม่ได้รับ พอโทรกลับก็ไม่ติด ขิงร้อนใจมากเลยตัดสินใจไปหาที่ห้องแต่ก็ไม่เจอ”“ขิงมั่นใจใช่ไหมว่าไอ้ติณณ์มันเป็นคนทำ”“อื้อ ไม่น่าจะผิดนะคะ เขาตามชามาตลอด ถ้าให้ขิงเดาเสียงผู้หญิงที่อยู่ด้วยกันกับเขาอาจจะเป็น…”“เดี๋ยวพี่จะไปหามันที่คอนโด” “ขิงไปด้วยได้ไ

ร่างเล็กยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง ถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนขาเรียวจะก้าวขึ้นไปนั่งหย่อนตัวลงบนตักแกร่ง สายตาคู่สวยกวาดมองใบหน้าหล่ออย่างไม่ตั้งใจ ก่อนพวงแก้มนุ่มจะแดงเถือกขึ้นทีละนิดดวงตาคู่สวยพลันหลุบต่ำลงทันที ไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า ความเย็นชาจากสายตาคู่นั้น ทำให้หัวใจดวงน้อยปวดหน่วง การที่ติณณ์ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เห็นแค่เธอเป็นที่ระบายความใคร่ มันยิ่งเจ็บลึก“ขอดูหน่อยว่าจะทำให้พี่พอใจได้หรือเปล่า”“……”สายตาคมเหลือบมองร่างเล็กที่นั่งอยู่บนตัก สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นของกันและกัน แม้เธอกำลังตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็ไม่ได้แสดงออกถึงความอ่อนโยนแม้แต่น้อย“ทำสิครับ ทำให้พี่พอใจ..แล้วชาจะได้ทุกอย่าง”เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหู เป่าลมร้อนกระทบผิวบริเวณต้นคอ ก่อนจะดูดเม้มเบาๆ มือหนาเลื่อนขึ้นมาตามแนวสะโพกบาง บีบเคล้นคลึงอย่างหนักหน่วง ก่อนจะกดตัวเธอลงให้สัมผัสกับท่อนเนื้อที่แข็งนูนดันขึ้นมาบนกางเกง“อ๊ะ~ พะ พี่ติณณ์”เสียงหวานดังลอดออกมา ใบชารู้สึกตกใจ เมื่อรับรู้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่กำลังเสียดสีอยู่ระหว่างขา ปากบางกัดเข้าหากันแน่น ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมอง อัตราการเต้นของหัวใจพลันถี่รัวขึ้น

ใบชาตัวแข็งทื่อ ขนลุกชันทั่วร่างกาย หลังสิ้นเสียงกระซิบ มือหนาก็กระชากใบหน้าสวยให้เชิดขึ้น ก่อนจะฝังคมเขี้ยว ลากกัดไปทั่วพวงแก้มใบชาปล่อยให้เขาทำ ไม่ได้ขัดขืน เมื่อเห็นว่าติณณ์กำลังหงุดหงิด คมเขี้ยวถูกฝังลงมาซ้ำๆ ก่อนจะผละออก แล้วประกบจูบแลกลิ้นตวัดดูดหาความหวาน เพื่อระบายอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นอยู่กลางอก“อื้อ”ร่างเล็กถูกผลักให้นอนราบลงบนโซฟา ขณะริมฝีปากยังบดเบียดอย่างเร่าร้อน เธอถูดจูบที่บ้าคลั่งตรึงเอาไว้ไม่ให้หันหน้าหนีไปไหน เสียงครางอื้อดังประท้วงในลำคอ เมื่อฝ่ามือเย็นเฉียบวางลงบนหน้าท้องแบนราบ แล้วออกแรงบีบเคล้นอย่างหนักหน่วงการกระทำของเขาทำให้ร่างเล็กสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ทุกสัมผัส ทุกการเคลื่อนไหว ทำให้รู้สึกวูบวาบจนแทบหยุดหายใจ น้ำสีใสเลอะขอบปากจากการบดเบียดอย่าเอาแต่ใจ มือหนาบีบขึ้นมาตามแนวสะโพก เลื่อนขึ้นไปถึงหน้าอกนิ่ม ก่อนจะออกแรงบีบเคล้นอย่างบ้าคลั่งริมฝีปากถูกผละออก ติณณ์จ้องมาใบหน้าหวานด้วยความต้องการอย่างเปิดเผย ก่อนจะเลื่อนหน้าลงมาตะโบมดูดเม็ดไตสีอ่อน พร้อมดุนลิ้นตวัดเลีย แล้วเหลือบตาขึ้นมองร่างเล็กกำลังดิ้นพล่าน“อ๊ะ~อื้ออ”ใบชาสะดุ้งเฮือก เมื่อเขาฝังคมเขี้ยวลงมาบนปล

ผ่านไป 2 เดือน ร่างเล็กนั่งทอดกายอยู่บนโซฟา สายตาจับจ้องหนังสือในมือกวาดอ่านอย่างตั้งใจ ช่วงนี้ใบชาแทบจะไม่อยากออกไปไหนเลย จึงเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง ไล่อ่านหนังสือบนชั้นจนเกือบครบทุกเล่ม เธอไม่ได้รู้สึกเกร็งเหมือนตอนแรก แม้บางอย่างติณณ์จะทำให้หวาดกลัวอยู่บ้าง แต่รวมๆแล้วมันดีขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะ เขาให้อิสระและไม่ได้ใช้ความรุนแรง แม้ใบชาจะคิดอยู่บ้างว่าเป็นเพราะยอมตาใจ เขาจึงไม่ใจร้าย หากหงุดหงิดก็มีบ้างเป็นบางคราวที่มาระบายอารมณ์กับเธอ แต่พอไม่ได้ขัดขืนมันกลับทำให้ทุกอย่างเบาลง ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆ ขณะความคิดอื่นแทรกเข้ามาในหัว มันผ่านมาเกือบสองเดือนแล้วที่ใช้ชีวิตอยู่แบบนี้ “จะไปตอนไหน เดี๋ยวให้ปันไปส่ง” ร่างสูงเดินผ่านประตูเข้ามาในห้อง แววตาคมจ้องใบหน้าหวานอย่างต้องการคำตอบ เมื่อเห็นว่าเธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ โดยไม่ทันรู้ตัวว่าเขาเดินเข้ามานานแล้ว ใบชาสดุ้งเล็กน้อย ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยความร้อนรน “จะไปแล้วค่ะ” ร่างเล็กรีบปิดหนังสือเก็บใส่เข้ากระเป๋าอย่างเดิม บางครั้งเธอก็ภาวนาว่าขอให้ติณณ์เบื่อเร็วๆ จะได้ยอมปล่อยไปสักที แต่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไห

เมื่อกลับมาถึงคอนโด ร่างสูงเอาแต่นิ่งยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างนอก โดยปล่อยให้ใบชานั่งรออยู่บนโซฟา เธอได้แต่ถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ตัวสั่นสะท้านเพราะคาดเดาอารมณ์ของฝ่ายตรงข้ามไม่ถูก เสียงประตูเลื่อนเปิด ทำให้ร่างเล็กสดุ้งเฮือก ก่อนจะค่อยๆเงยหน้าไปมองคนตัวสูงกำลังเดินแทรกกายเข้ามาด้านใน กลิ่นจางจากควันบุหรี่ลอยมาปะทะจมูก ใบหน้าหวานเห่อร้อนกว่าเดิม เมื่อเห็นว่าสายตาคู่คมกำลังจับจ้องและโน้มตัวลงมาใกล้ ร่างเล็กหัวใจเต้นแทบจะหลุดออกมาข้างนอก ก่อนจะรีบเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดขัด “ดะ เดี๋ยวชาทำให้ใจเย็นลงนะคะ” “อื้อ ทำสิ” เขาพ่นลมหายใจกระแทกลงบนหน้าหวาน จงใจให้ร่างเล็กรับรู้ว่า หากทำให้พอใจไม่ได้มันจะเกิดอะไรขึ้น เพราะต้นเหตุมันเกิดจากเธอที่ทำให้เขาอารมณ์ร้อนมากขนาดนี้ ใบชาสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะรวบรวมความกล้าหันไปเผชิญหน้ากับคนร่างสูง เธอปีนขึ้นไปนั่งบนตักแกร่ง พร้อมกับผลักหน้าอกลงไปบนพนักพิงโซฟาอย่างแผ่วเบา มุมปากหยักยกยิ้ม เมื่อเห็นว่าเธอกล้ามากกว่าที่คิด ฝ่ามือเย็นเฉียบวางลงบนสะโพกบาง บีบลงบนผิวเนื้อแรงๆ ทำให้คนบนตักเอนตัวหนี จนคิ้วหนายกขึ้นเป็นคำถาม “ทำสิครับ รออะไร” ความคิดของใบชากร