All Chapters of กรงกาม | ไม่มีทางหนี: Chapter 31 - Chapter 40

#20.30 น. คลับดวงตาคมเข้มฉายแววความเจ็บปวดและรู้สึกผิด เมื่อตัดสินใจเล่าเรื่องทุกอย่างให้เพื่อนสนิทฟังตั้งแต่ต้นจนจบ แม้ไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะยอมปริปากพูด แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว“เรื่องนี้หรอที่มึงอยากปรึกษากู”แทนยกคิ้วขึ้นเป็นคำถามอย่างประหลาดใจ เมื่อฟังเรื่องที่ฝ่ายตรงข้ามเล่าจนจบ เพื่อนของเขาไปโดนตัวไหนมา จู่ๆ ถึงกลับคำพูดของตัวเองจนผิดปกติ แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องน่ายินดีมาก“อื้อ”“อันดับแรกนะ มึงต้องหยุดบังคับน้องก่อน แล้วค่อยเข้าหาด้วยความนุ่มนวล”“นี่มึงแนะนำเหี้ยไรให้กูเนี้ย”เสียงทุ้มเย็นพูดตอบกลับเพื่อน เพราะเขากำลังจริงจังอยู่ แต่แทนกลับพูดติดเล่นราวกับว่ามันไม่สำคัญ“กูพูดจริง มึงไม่ควรบังคับใบชา ถ้าอยากให้น้องหันกลับมามองแบบคนปกติ”แทนกดเสียงเน้นย้ำสิ่งที่ตัวเองพูด และอยากฝังมันเข้าไปในโสตประสาทของติณณ์สักที เพราะบอกอะไรแล้วชอบทำหูทวนลม“ที่ผ่านมากูคงเหี้ยมากสินะ”“เหี้ยมาก มึงเพิ่งรู้ตัวหรอ?”แทนพูดแทงใจดำและหรี่ตามองเพื่อนสนิท เมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามทำหน้าเศร้าและสำนึกผิด มือเผลอกำเข้าหากันแน่น ราวกับรู้สึกโกรธตัวเองในสิ่งที่ทำลงไป เขาจึงเปลี่ยนถามถึงเรื่องอื่นแทน“แล้วจ

รถหรูวิ่งเข้ามาจอดริมฝั่งแม่น้ำ ก่อนจะตวัดขาแกร่งลงจากรถ สายตาคู่คมทอดมองไปยังแฟนเก่าที่กำลังยืนรออยู่ วันนี้ติณณ์มาเพื่อเคลียร์ทุกอย่างให้จบ ไม่อยากมีสิ่งค้างคา เพราะเขามูฟออนออกมาจากความรู้สึกพวกนั้นแล้ว“มาแล้วหรอคะติณณ์”ใบหน้าสวยยิ้มหวาน เมื่อเห็นว่าร่างสูงมาตามนัดหมาย ทว่า ประโยคถัดมากลับทำให้ลิลลี่หุบยิ้มโดยอัตโนมัติ“เราจบกันแค่นี้แหละ อย่ายุ่งเกี่ยวกันอีก”คิ้วบางขมวดแน่น ความรู้สึกไม่พอใจซัดกระหน่ำเข้าอย่างแรง ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำชวนให้ฝ่ายตรงข้ามรู้สึกหงุดหงิด“เพราะเธอเหมือนลี่หรือเปล่าคะ?”คนถูกถามหยุดชะงัก ไม่คิดว่าเธอจะกล้าพูดคำนั้นออกมา มันช่างเป็นคำพูดไร้ยางอาย ต่อให้ติณณ์เคยคิดแบบนั้น แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว“ใช่สินะ ไม่งั้นพี่ติณณ์คงไม่เก็บเธอเอาไว้ในความสัมพันธ์แบบนี้ เธอก็เป็นได้แค่ตัวแทนของลี่เท่านั้น!”“ลิลลี่!!”เสียงทุ้มเย็นตวาดดัง ใบหน้าหล่อแสดงสีหน้าเดือดดาล ชวนให้รู้สึกเย็นวาบพร้อมกับลมพัดกระทบผิวกาย สายตาคู่คมตวัดมองทำให้รู้สึกร้อนผ่าว ตัวแข็งทื่อ ลิลลี่แสยะยิ้มมุมปาก ก่อนจะถามออกไปด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง“ทำไมคะ ลี่พูดแทงใจดำหรอ?”“จริงอยู่ว่าตอนแรก พี

ร่างสูงยืนสูบบุหรี่อยู่ริมระเบียงอย่างที่เคยทำ ควันขาวถูกพ่นออกมาลอยคละคลุ้งอยู่กลางอากาศ ท่อนบนเปลือยเปล่า ส่วนท่องล่างใส่แค่กางเกงลำลองสบายๆ เพราะเขายังไม่ได้คิดจะออกไปไหน แกร็ก.. เสียงเปิดประตูดังขึ้น สายตาคู่คมหันไปมองตามเสียง ก่อนจะจี้ปลายบุหรี่ที่เหลือลงถาด แล้วเลื่อนประตูเปิดก้าวขาแกร่งเดินเข้ามาด้านใน “มีอะไร เรียกกูมาหาถึงห้อง” แทนถามขึ้น ขณะเดินเข้ามาภายในห้องของเพื่อนสนิท ปกติติณณ์ไม่ชอบให้ใครมาหา ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญจริงๆ “เรื่องชา..” เสียงทุ้มเย็นเอ่ย พลางนั่งลงบนโซฟาแล้วถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เมื่อคืนเขาโกรธเพราะความหึงหวงจนหน้ามืด จึงระบายอารมณ์กับร่างเล็กอย่างหนัก จนต้องมานั่งรู้สึกผิดทีหลัง “มึงเรียกกูมาหา เพราะเรื่องชา?” เขาแปลกใจหนักขึ้นกว่าเดิม ไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนที่ย้ำนักหนาว่าเกลียด จะเป็นฝ่ายคลั่งใบชาได้มากขนาดนี้ “กูหวง ไม่ชอบเห็นชาคุยกับคนอื่น” “มึงก็บอกชาไปตรงๆดิวะ ทำดีกับน้องบ้าง” แทนพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง เพราะผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้วติณณ์ยังไม่ได้เริ่มทำอะไร ทั้งที่ก่อนหน้าขอคำแนะนำจากเขาไปตั้งเยอะ แต่พอเอาเข้าจริงกลับไม่เคยนำมันมาใช้ “กูพ

ร่างเล็กนั่งตัวสั่นอยู่เบาะด้านข้าง ติณณ์ไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้ความอึดอัดไหลซึมผ่านอากาศ มีเพียงเสียงพ่นลมหายใจดังสะท้อนในความเงียบ ปลายเท้าแตะเหยียบคันเร่งจนมิด ดวงตาเย็นชามองไปยังถนนเบื้องหน้า ก่อนจะกำพวงมาลัยแน่นเพื่อระบายความหงุดหงิด ใบชากวาดสายตามองคนร่างสูง ยิ่งเขาเงียบ มันก็ยิ่งหน้ากลัว ความรู้สึกวูบหวิวยังเกาะหนึบอยู่ในใจ ร่างเล็กได้แต่เตือนตัวเองว่าให้ใจเย็น หากถึงห้องเมื่อไหร่จะพยายามอธิบายให้เขาฟัง ไม่นานฝนก็เทลงมาอย่างหนัก ราวกับยืดเวลาให้ใบชาอยู่กับความหนักอึ้งนานกว่าเดิม สายฝนกระหน่ำลงมาจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า ติณณ์จึงตัดสินใจเปิดไฟเลี้ยวลงจอดข้างทาง เพื่อรอให้ฝนหยุดตก ใบหน้าหวานก้มลงหลบหน้า เมื่อเห็นว่าสายตาคู่คมกำลังตวัดมอง ทว่า ติณณ์กลับเลือกหยิบมือถือขึ้นมา กดโทรออกหาใครบางคน “อื้อ เปิดห้องไว้ให้กูหน่อย กำลังเข้าไป” (มึงจะมาหากูตอนนี้ คลับกูเปิดตอนเย็น) “กูอารมณ์ไม่ดี อย่าขัด” เมื่อร่างเล็กได้ยินสิ่งที่ติณณ์พูด หัวใจดวงน้อยก็ชาวาบ เธอไม่รู้เลยว่าเขายกหูคุยกับใคร กำลังจะพาเธอไปที่ไหน แถมประโยคที่พูดคุยกันมันทำให้ร่างเล็กขอบตาร้อนผ่าว หลังจากวางสาย ติณณ์ก็พ

หลังจากมีอะไรกันในห้องวีไอพีจนหมดแรง ติณณ์ก็อุ้มร่างเล็กนอนหลับอยู่ลงมายังลาดจอดข้างล่าง พร้อมกับลูกน้องคนสนิท แขนแกร่งวางร่างบางลงบนเบาะเบาๆ ก่อนจะขยับให้เธอนอนหนุนตัก แล้วใช้ก้านนิ้วแตะพวงแก้มระเรื่อลากไปมาอย่างเอ็นดู ทั้งคู่นอนหลับอยู่บนรถ ทำให้ปันต้องขับรถมาส่งที่คอนโด แถมตอนได้ยินเรื่องนี้ แทนก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาให้กับเพื่อนสนิท เพราะรอจนแล้วจนรอด ติณณ์ก็ไม่ยอมออกมา จนเกือบถึงเวลาปิดคลับ “มึงไปพักได้แล้ว ไม่ต้องขึ้นไปส่งถึงห้อง” “ไหวนะครับนาย” “นี่มึงคิดว่ากูเป็นใคร” สายตาคู่คมตวัดมองอย่างเอาเรื่อง เมื่อเห็นว่าปันแอบยิ้มที่เขาเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้กับใบชา แถมยังหมดแรง หมดสภาพมากขนาดนี้อีก “ครับ ผมจะไปพัก” ภายในห้อง ใบชางัวเงียตื่นขึ้นมาตอนเช้า ตั้งใจจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ ทว่า ก็ตกสดุ้งตื่นเต็มตา เมื่อเห็นว่าคนร่างสูงนอนอยู่ข้างๆ แถมยังกอดเอวของเธอเอาไว้แน่น ใบชาสูดหายใจเข้าลึกไม่กล้าขยับตัว เพราะกลัวว่าเขาจะตื่น เธอพยายามนึกเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมตัวเองถึงกลับมาอยู่ในสภาพนี้ ภาพเซ็กส์อันเร่าร้อนภายในห้องชั้นบนสุดของคลับ แล่นเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ มือเล็กยกขึ้นปิดปา