บททั้งหมดของ แม่ทัพตัวร้าย พ่ายรักนักฆ่า: บทที่ 61 - บทที่ 70

การเดินทางร่วมกันของสองเด็กหนุ่มทำให้ระยะทางดูสั้นลง ฉินอวี่เป็นคนคุยเก่งและมีมนุษยสัมพันธ์ดี ขัดกับอาเฉินที่เป็นคนประหยัดคำพูดและสุขุม ทว่าความแตกต่างนี้กลับหลอมรวมให้ทั้งคู่กลายเป็นคู่หูที่รู้ใจกันอย่างรวดเร็วในที่สุด ทั้งสองก็เดินทางมาถึงค่ายทหารพยัคฆ์ทมิฬประจำทิศอุดร ดินแดนที่รายล้อมไปด้วยภูเขาน้ำแข็งและลมหนาวที่กระโชกแรงที่นี่คือสถานที่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมในการฝึกฝน และเป็นด่านหน้าในการปะทะกับเผ่าเร่ร่อนนอกด่านอาเฉินและฉินอวี่ลงทะเบียนเป็นทหารเลวระดับล่างสุด พวกเขาต้องนอนในกระโจมรวม ทานอาหารหยาบๆ และตื่นมาฝึกซ้อมตั้งแต่รุ่งสาง อาเฉินไม่เคยปริปากบ่นหรือเรียกร้องความสะดวกสบาย เขาใช้ความอดทนและระเบียบวินัยที่เคร่งครัด จนทำให้เหล่าครูฝึกและนายทหารกองร้อยต่างพากันจับตามองทว่า ชีวิตในกองทัพไม่ได้ราบรื่นเสมอไป ความเก่งกาจและโดดเด่นของอาเฉินในทุกการทดสอบ ไม่ว่าจะเป็นการยิงธนู การประลองกระบี่ หรือการวางกลยุทธ์ เริ่มสร้างความไม่พอใจให้กับ กู้ไห่บุตรชายของรองแม่ทัพประจำค่ายผู้มีนิสัยเย่อหยิ่งและชอบรังแกทหารใหม่วันหนึ่ง ณ ลานประลองกลางค่าย กู้ไห่เดินเข้ามาขัดขวางขบวนของทหารใหม

สายลมหนาวพัดผ่านค่ายทหารพยัคฆ์ทมิฬทิศอุดรอย่างต่อเนื่อง หลังจากเพลิงสงครามในคืนนั้นสงบลง หลี่อี้เฉินในนามแฝงลี่เฉินก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นหัวหน้าหมู่คุมทหารกองร้อยที่สามอย่างเต็มตัวเขายังคงใช้ชีวิตเรียบง่าย กินนอนในกระโจมทหาร และฝึกซ้อมร่วมกับฉินอวี่และ กู้ไห่อย่างเท่าเทียม จนกลายเป็นที่รักและยอมรับของทุกคนในกองร้อยบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่อี้เฉินกำลังช่วยฉินอวี่และกู้ไห่ลับดาบอยู่ข้างเตาไฟกลางลานฝึก เสียงฝีเท้าขบวนม้าขนาดใหญ่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูค่าย พร้อมกับเสียงประกาศของทหารยาม“ขบวนเสบียงและคณะผู้ตรวจการจากเมืองหลวงเดินทางมาถึงแล้ว!”เหล่าทหารต่างพากันชะโงกหน้ามองด้วยความสนใจ ขบวนนี้นำโดยขุนนางหนุ่มผู้หนึ่งในชุดขุนนางภูมิฐานสีครามเข้ม รูปร่างสูงโปร่งและมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าตลอดเวลาชายผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่คือหลี่หมิงเหว่ย น้าชายผู้คล่องแคล่วของเฟิงเหยา ซึ่งบัดนี้ได้รับแต่งตั้งจากราชสำนัก ให้เป็นผู้ดูแลการขนส่งเสบียงและการค้าชายแดนร่วมกับภัตตาคารตี้อี้เว่ยนั่นเองหลี่หมิงเหว่ยเดินตรวจตราค่ายร่วมกับรองแม่ทัพกู้ด้วยท่าทางสง่างาม จนกระทั่งสายตาของเขาเหลือบไปเห็นกลุ่มทหารใหม่กองร้

สายลมตะวันออกพัดเอื่อยเฉื่อยหอบเอาความชุ่มชื้นจากทะเลใต้ค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นอายอันแห้งแล้งและหนาวเย็นของภูมิภาคตอนกลาง ขบวนสินค้าตระกูลหลี่ที่ประดับด้วยธงพยัคฆ์ทมิฬสีดำขลับกำลังเคลื่อนตัวไปตามเส้นทางหลวงสายเหนืออย่างมั่นคง ขบวนนี้บรรทุกใบชาหยกสวรรค์ล็อตพิเศษ รวมถึงสินค้าน้ำมันหอยและน้ำปลาชั้นเลิศ มุ่งหน้าสู่เมืองหลวงเพื่อขยายฐานการค้าตามความทะเยอทะยานของสตรีตัวน้อยบนหลังอาชาสีขาวงดงาม หลี่เฟิงมี่อยู่ในชุดรัดกุมสีแดงเพลิงขับเน้นผิวขาวเนียนดุจหิมะของนางให้ยิ่งผุดผาด เส้นผมสีดำขลับถูกรวบขึ้นสูงเป็นหางม้าอย่างทะมัดทะแมง ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพรา ทว่าดวงตาหงส์กลับฉายแววดุดันและเจ้าเล่ห์ด้านข้างของนางคืออี้ซ่งเจียง ผู้เป็นท่านตา เจ้าสำนักกระบี่ชิงเถียนผู้มีชื่อเสียงระบือไกล บัดนี้อยู่ในชุดนักพรตสีเทาดูสุขุมลุ่มลึก คอยควบม้าเคียงข้างเพื่ออารักขาหลานสาวสุดที่รัก“ท่านตาเจ้าคะ อีกไกลไหมเจ้าคะ กว่าจะพ้นเขตหุบเขาเมฆาคลั่งแห่งนี้ ข้าเริ่มเบื่อหน่ายทิวทัศน์ที่มีแต่หินผาพวกนี้เต็มทีแล้ว”เฟิงมี่บ่นกระปอดกระแปด พลางหยิบเอาน้ำผลไม้แช่เย็นเจี๊ยบจากมิติวิเศษออกมารินดื่มอย่างสบายใจ โดยไม่แค

เด็กสาวเริ่มวางแผนตลบหลังศัตรูทันที นางสั่งการให้หลงจู๊หรงปล่อยข่าวลือออกไปในย่านการค้าว่า ใบชาหยกสวรรค์ล็อตที่นำมาเมืองหลวงนี้ เป็นยอดชาที่เก็บในวันสัตตมงคล ซึ่งส่งผลดีต่อสุขภาพและทำให้อายุยืนยาวเหมาะสำหรับขุนนางชั้นผู้ใหญ่และเชื้อพระวงศ์เท่านั้น และที่สำคัญ จะไม่มีการขายส่ง แต่จะเปิดให้ประมูลและซื้อขายเฉพาะผู้ที่มีเทียบเชิญพิเศษ จากตระกูลหลี่เท่านั้นกลยุทธ์การตลาดแบบแบ่งแยกชนชั้นและจำกัดจำนวน ที่นางหยิบยืมมาจากความรู้ในโลกอนาคตของท่านแม่ เริ่มทำงานในพริบตาเพียงไม่กี่วัน ชื่อเสียงของชาหยกสวรรค์ล็อตนี้ก็โด่งดังไปทั่วทั้งเมืองหลวง เหล่าฮูหยินและคุณหนูตระกูลใหญ่ ต่างพากันวิ่งเต้นหาการ์ดเชิญกันให้ควั่ก ราคาของการ์ดเชิญพุ่งสูงขึ้นราวกับทองคำบ่ายวันต่อมา เฟิงมี่ปลีกตัวออกจากสำนักงานการค้าเพื่อมาเดินสำรวจตลาดและหาซื้อสมุนไพรแปลกๆ เข้าไปทดลองปลูกในมิติวิเศษนางสวมชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนเรียบง่าย ปล่อยให้ผมยาวสลวยปลิวไสวไปตามสายลม เมืองหลวงในยามนี้เริ่มมีเกล็ดหิมะบางเบาโปรยปรายลงมาบ้างแล้วขณะที่นางกำลังเดินผ่านตรอกสายหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ตั้งของร้านขายตำราโบราณอันเงียบสงบ สายตาอันเฉียบคมของนางกลั

ในขณะที่เมืองหลวงแคว้นเยียนอบอวลไปด้วยรสรักแผนการค้าอันร้อนแรงของน้องสาว ทางชายแดนเหนือกลับทวีความโหดร้ายของฤดูกาลขึ้นทุกขณะ พายุหิมะลูกใหญ่พัดกระหน่ำ จนภูเขาทั้งลูกกลายเป็นแดนเยือกแข็งสีขาวโพลนค่ายทหารพยัคฆ์ทมิฬทิศอุดร ตกอยู่ใต้ความเงียบสงบหลังศึกใหญ่ ทว่าภายในลานฝึกกลับระอุไปด้วยบรรยากาศการคัดเลือกครั้งสำคัญ“หัวหน้าหมู่ลี่! รองแม่ทัพกู้เรียกพบที่กระโจมใหญ่ขอรับ” เสียงทหารยามตะโกนฝ่าลมหนาวเข้ามาหลี่อี้เฉินละสายตาจากหินลับมีด ชายหนุ่มในวัยสิบสามปีขยับกายลุกขึ้น ท่วงท่าของการสวมเกราะและจัดแจงกระบี่ธรรมดาข้างเอว ช่างดูสง่างามและน่าเกรงขาม แววตาดุจเหยี่ยวที่ผ่านการกรำศึกและหลอมรวมวิชานักฆ่าของมารดา ยิ่งดูลึกล้ำยากจะคาดเดาภายในกระโจมบัญชาการ รองแม่ทัพกู้ยืนกอดอกจ้องมองแผนที่หนังแกะอย่างเคร่งเครียด ด้านข้างมีฉินอวี่และกู้ไห่ ยืนรออยู่ก่อนแล้ว เมื่ออี้เฉินก้าวเข้ามาทำความเคารพ รองแม่ทัพกู้จึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ลี่เฉิน เจ้ามาพอดี ศึกครั้งก่อนพวกเราตัดกำลังของเผ่าเร่ร่อนไปได้มาก ทว่าสายสืบรายงานมาว่า พวกมันแอบทิ้งหน่วยรบพิเศษซุ่มโจมตีอยู่ที่หุบเขาไร้เสียง บนยอดเขาน้ำแข็ง เพื่อคอ