All Chapters of แม่ทัพตัวร้าย พ่ายรักนักฆ่า: Chapter 51 - Chapter 60

หลี่มู่เฉินก้าวเข้าไปหาเฟิงเหยาแล้วถอดผ้าคลุมไหล่สีดำสนิทของตนออกมาคลุมร่างบางไว้ เขาไม่ได้เอ่ยตำหนิที่นางบุ่มบ่าม แต่กลับใช้ผ้าเช็ดหน้าที่สะอาดบรรจงเช็ดรอยเลือดที่เหลือบนใบหน้าของนางอย่างทะนุถนอม“เจ้าน่ะหรือฝีมือตก? หากเจ้าทำได้ดีกว่านี้ ข้าคงต้องยุบค่ายทหารทิ้งแล้วให้เจ้าเฝ้าชายแดนเพียงคนเดียวแล้วกระมัง”เขากระซิบเสียงเบาที่มีเพียงนางที่ได้ยิน หลี่มู่เฉินมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและชื่นชมอย่างปิดไม่มิดเขารู้อยู่แล้วว่าสตรีที่เขาเลือกนั้นเหนือกว่าสตรีใดในใต้หล้า แต่ความเฉียบขาดที่นางแสดงออกมาต่อหน้ากองทัพของเขานั้น มันช่างตราตรึงใจนักเขาส่งยิ้มละมุนให้นางผิดกับบรรยากาศคาวเลือดรอบข้าง ก่อนจะหันไปสั่งการทหารที่ยังยืนนิ่งอึ้งอยู่ไม่หาย“พวกเจ้าเห็นแล้วหรือไม่ นี่คือบทเรียนที่ล้ำค่าที่สุด พวกศัตรูไม่เคยรอให้พวกเจ้าตั้งตัว ลากศพพวกนี้ไปโยนทิ้งทะเลเสีย แล้วกลับไปทบทวนเวรยามของพวกเจ้าให้ดี หากปล่อยให้สตรีต้องลงมือคุ้มกันค่ายทหารเช่นนี้อีก ข้าจะสั่งโบยพวกเจ้าทุกคน!”“ขอรับท่านแม่ทัพ!” เสียงขานรับของบรรดาทหารดังกึกก้อง ยามนี้สายตาที่มองเฟิงเหยาเปลี่ยนจากความหลงใหลในร

“เจ้าอยากคุมกองทัพพยัคฆ์ทมิฬของข้าอย่างนั้นหรือ?” หลี่มู่เฉินถามย้ำด้วยความแปลกใจ“ใช่เจ้าค่ะ” เฟิงเหยาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย“ในเมื่อท่านเป็นแม่ทัพที่ถูกกล่าวขานว่าปีศาจ ข้าก็จะเป็นราชินีแห่งกองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดเอง ในภายภาคหน้าหากท่านต้องออกศึกที่เปิดเผย ข้าจะเป็นเงาที่คอยจัดการเรื่องต่างๆ ให้ท่านเอง ท่านกล้าให้ข้าหรือไม่?”หลี่มู่เฉินจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยความหลงใหลและนับถือในความใจกล้าของนาง เขาหัวเราะเสียงดังลั่น ก่อนจะดึงนางเข้ามาจูบที่หน้าผากอย่างหนักแน่น จนเฟิงเหยาดวงตาเบิกกว้างขึ้นมาด้วยความตกใจ“มีสิ่งใดที่ข้าไม่กล้าให้เจ้าบ้าง ในเมื่อเจ้ากล้าขอ ข้าก็จะมอบตราพยัคฆ์ทมิฬให้เจ้าคืนนี้เลย แต่มีข้อแม้เพียงอย่างเดียว”เขากระซิบชิดริมฝีปากของนาง “กองทัพนั้นเป็นของเจ้า แต่ตัวเจ้าต้องเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว ตกลงหรือไม่?”เฟิงเหยาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะของนางช่างใสกระจ่างทว่าแฝงไปด้วยบางอย่าง นางมองลึกเข้าไปในดวงตาคมดุจเหยี่ยวของหลี่มู่เฉิน“ท่านแม่ทัพดูทำหน้าเข้าสิเจ้าคะ” นางเอ่ยขึ้นเบาๆ“ข้าเพียงอยากรู้ว่า สำหรับท่านแม่ทัพตัวร้ายอย่างท่านแล้ว อำนาจกับสตรีเช่นข้า สิ่งใดจ

เฟิงเหยาไม่เพียงแต่ตั้งรับสัมผัสจากเขาเท่านั้น แต่นางยังใช้ความคล่องแคล่วว่องไวรั้งสายรัดเอวและอาภรณ์ของเขา ให้หลุดพ้นจากกายแกร่ง ผิวเนื้ออุ่นร้อนที่เบียดเสียดกันทำให้อุณหภูมิในห้องหอทวีความร้อนแรงยิ่งกว่าเปลวไฟที่สว่างไสวบนท้องฟ้าเมื่อครู่มือหนาเลื่อนขึ้นมากอบกุมทรวงอกอิ่มที่ซ่อนรูปเกินตัวพลางบีบเคล้นด้วยความเสน่หา ริมฝีปากหยักพรมจูบไปทั่วลำคอระหง ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมายังยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อ เขาอ้าปากครอบครองยอดปทุมถันพลางดูดดึงหยอกเย้าจนนางสั่นสะท้านไปทั้งร่าง“อื้อ...” เสียงครางในลำคอของเฟิงเหยาดังขึ้นอย่างลืมตัวยิ่งกระตุ้นอารมณ์ร้อนแรงภายในกายของแม่ทัพหนุ่มให้ลุกโชนขึ้นอีก นิ้วมือหยาบกร้านจากการตรากตรำจับอาวุธเลื่อนต่ำลงสู่กึ่งกลางกายสาว เขาสอดแทรกนิ้วมือผ่านกลีบบุปผางามที่ถูกปกคลุมด้วยเส้นไหมนุ่มละมุนความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นปราดเข้ามาในคราแรก ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเสียวซ่านล้ำลึกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายเมื่อเขาเห็นว่านางพร้อมแล้ว จึงจับตัวตนอันแข็งแกร่งบดเบียดเข้ากับใจกลางกายสาว ความยิ่งใหญ่ที่เกินกว่ามาตรฐานบุรุษทั่วไปทำให้นักฆ่าสาวอย่างเฟิงเหยาถึงกับดวงตาเบิกกว้างแม้ในอดี

ณ สวนดอกไม้ภายในจวนแม่ทัพที่กว้างขวาง หลี่มู่เฉินในชุดลำลองสีเข้มดูสุขุมขึ้นกว่าแต่ก่อน เขากำลังยืนมองดูทุ่งดอกไม้ที่เฟิงเหยาเป็นคนลงมือปลูกด้วยตัวเอง แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเย็นชาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ลึกซึ้ง“ท่านพี่ มายืนทำอะไรตรงนี้เจ้าคะ? ลมเริ่มเย็นแล้ว ประเดี๋ยวจะเสียสุขภาพเอาได้” เสียงที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับเสื้อคลุมที่วางลงบนไหล่หนาของเขาหลี่มู่เฉินหันกลับมาคว้าเอวบางของเฟิงเหยาเข้ามากอดไว้ด้วยความรักใคร่ ใบหน้าของนางยังคงงดงามหมดจด ทว่าแววตาดูสงบนิ่งและเปี่ยมไปด้วยความสุขมากขึ้น“ข้าเพียงแค่กำลังคิดว่า ชีวิตข้าช่างโชคดียิ่งนักที่มีเจ้าเข้ามาในชีวิต” หลี่มู่เฉินเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้มลงจูบบนหน้าผากมนของนางเฟิงเหยาก็กำลังคิดว่านางก็ช่างโชคดีเหมือนกัน จากนักฆ่าที่มือเปื้อนเลือด มีเพียงความโดดเดี่ยวเป็นเพื่อน แต่เพราะมีครอบครัวตระกูลลี้และมีสามีผู้นี้ นางถึงได้รู้ว่าการมี ครอบครัวที่สมบูรณ์นั้นล้ำค่าเพียงใดเฟิงเหยาพิงซบลงบนอกแกร่งของหลี่มู่เฉิน พลางมองไปยังตราพยัคฆ์ที่ห้อยอยู่ที่เอวของนาง บัดนี้อำนาจของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬที่นางเคยขอไว้ ได้กลายเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่ง

เสียงกระบี่ไม้ฟาดฟันฝ่าอากาศดังเฉียบคมอยู่บนลานฝึกยุทธ์ของตระกูลลี้ ร่างของเด็กหนุ่มวัยสิบสามปีขยับเคลื่อนไหวราวกับเงาพราย หลี่อี้เฉินหรืออาเฉิน บัดนี้เติบโตขึ้นจนมีส่วนสูงเกือบเท่าอกของผู้เป็นบิดาแล้วใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาถอดแบบมาจากแม่ทัพปีศาจผู้เป็นบิดาราวกับพิมพ์เดียวกัน ทว่านัยน์ตาสีดุดันดุจเหยี่ยวนั้น กลับซ่อนความสงบนิ่งและลึกล้ำตามแบบฉบับของนักฆ่าผู้เป็นมารดาเอาไว้ได้อย่างยอดเยี่ยม“กระบี่สุดท้าย ทะลวงเมฆา!”สิ้นเสียงทุ้มที่เริ่มแตกหนุ่ม อาเฉินตวัดปลายกระบี่ไม้แทงตรงไปข้างหน้า ลมปราณสายหนึ่งพุ่งออกจากปลายไม้ปะทะเข้ากับหุ่นฟางจนแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆอี้ซ่งเจียง เจ้าสำนักกระบี่ชิงเถียนผู้เป็นท่านตา ลูบเคราสีดอกเลาพลางพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจในตัวหลานชายคนโต“ดีมากอาเฉิน ท่วงท่าดุดันของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬของพ่อเจ้า ผสานเข้ากับความพลิ้วไหวไร้ลักษณ์ของสำนักชิงเถียนได้อย่างไร้ที่ติ ในรุ่นเยาว์ทั่วทั้งแคว้นเยียน ยามนี้คงไม่มีใครเป็นคู่มือเจ้าได้อีกแล้ว”อาเฉินเก็บกระบี่อย่างสง่างาม ก่อนจะก้มศีรษะคำนับผู้เป็นตาอย่างนอบน้อม “เป็นเพราะท่านตาคอยชี้แนะ ข้าจึงสามา