Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

หลังจากงานประมูลชาหยกสวรรค์อันลือลั่น เมืองหลวงแคว้นเยียนกลับมาคึกคักอีกครั้ง ทว่าในจวนของอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศอันมาคุและตึงเครียดขุนนางเฒ่าผู้นั่งอยู่บนตั่งทองคำขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธแค้น ที่ถูกองค์รัชทายาทเยี่ยหมิงเฉินและคุณหนูใหญ่ตระกูลหลี่ หักหน้ากลางเหลาอาหารตี้อี้เว่ย“สารเลวนัก! นึกไม่ถึงว่าองค์รัชทายาทจะยอมควักเงินสองพันตำลึงทองเพื่อช่วยนังเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนนั้น!” อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายตบโต๊ะเสียงดังลั่น“แต่พวกมันอย่าคิดว่าจะชนะไปได้ตลอด ข้าสั่งให้คนไปกว้านซื้อโรงเตี๊ยมและท่าเรือขนส่งรอบเมืองหลวงไว้หมดแล้ว ข้าจะดูซิว่า หากไม่มีเส้นทางขนส่งและที่ตั้งร้าน ตระกูลหลี่จะขายชาสุนัขพวกนั้นได้อย่างไร!”ทว่าในเวลาเดียวกัน ณ สำนักงานการค้าตระกูลหลี่ สาขาเมืองหลวงหลี่เฟิงมี่กำลังนั่งจิบชารสเลิศอยู่หลังม่านไข่มุกอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาหงส์ฉายแววเจ้าเล่ห์ระคนขัน เมื่อรับฟังรายงานจากสายสืบที่ส่งตรงมาจากจวนอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย“คุณหนูเจ้าคะ เป็นไปตามคาดเดาเลยเจ้าค่ะ สุนัขเฒ่าตนนั้นสั่งคนไปกว้านซื้อสิทธิ์ท่าเรือและทำเลร้านรอบเมืองหลวง เพื่อปิดกั้นพวกเราแล้วเจ้

ในระหว่างที่สองพี่น้องฝาแฝดกำลังหยอกล้อกันอยู่นั้น เสียงมุดประตูกระโจมก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของมู่หรัน ที่เดินถือถาดน้ำแกงสมุนไพรอุ่นบำรุงกำลังเข้ามาหาตามหน้าที่ นางชะงักฝีเท้าลงทันที เมื่อเห็นคุณหนูใหญ่ตระกูลหลี่ผู้สูงศักดิ์กำลังนั่งหัวเราะอยู่ใกล้ชิดกับอี้เฉิน“เอ่อ... ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าไม่ทราบว่าคุณหนูหลี่กำลังคุยธุระสำคัญอยู่” มู่หรันเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม ใบหน้าจิ้มลิ้มของนางขึ้นสีแดงระเรื่อ ด้วยความประหม่าและรู้สึกแปลกๆ ในใจเมื่อเห็นสตรีงดงามนั่งอยู่ใกล้ชายหนุ่มเฟิงมี่หันขวับไปมองดวงตากลมโตสดใสและท่าทางซื่อบริสุทธิ์น่ารักของมู่หรันในพริบตา สัญชาตญาณความฉลาดและเจ้าเล่ห์ของแฝดน้องทำงานทันที นางรีบก้าวเท้าเข้าไปจับมือมู่หรันไว้อย่างเป็นกันเอง พลางส่งยิ้มหวานละมุนให้“แม่นางท่านนี้คงเป็นท่านหมอมู่หรันผู้เลื่องชื่อสินะเจ้าคะ ไม่ต้องมากพิธีไป ข้าเป็น... เอ่อ เป็นญาติผู้น้องสหายสนิทของลี่เฉิน เดินทางมาจากเมืองหลวงครานี้เพราะยินดีในตัวเขามาก และอยากมาขอบคุณท่านหมอที่คอยดูแลพี่ชายคนนี้มาตลอดเจ้าค่ะ”คำว่าญาติผู้น้องสหายสนิท ทำให้อี้เฉินลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกที่เฟิงมี่ยังคงรักษาคำ

สายลมต้นฤดูใบไม้ผลิพัดโชยหอบเอาความอบอุ่นมาสู่ชายแดนเหนือทีละน้อย หลังจากศึกใหญ่ปะทะกับทหารเผ่าเร่ร่อนนับหมื่นสิ้นสุดลงด้วยชัยชนะอันเกรียงไกรของหน่วยจู่โจมพิเศษพยัคฆ์เหยียบฟ้าค่ายทหารพยัคฆ์ทมิฬทิศอุดรก็กลับคืนสู่ความสงบเรียบร้อย ทหารทุกนายต่างปฏิบัติหน้าที่ด้วยความเบิกบานและภาคภูมิใจในตัวหัวหน้าหมู่ลี่เฉิน หรือหลี่อี้เฉิน แฝดผู้พี่ผู้เป็นฮีโร่ของพวกตนทว่า ท่ามกลางเงาไม้หนาทึบบนยอดหน้าผาสูงชันซึ่งตั้งอยู่เหนือค่ายทหารและจวนรับรอง ร่างสูงสง่าสองร่างในชุดคลุมสีดำสนิทลึกลับกำลังยืนทอดสายตามองลงไปยังทัศนวิสัยเบื้องล่างอย่างเงียบกริบ ไร้ซึ่งสุ้มเสียงหรือกลิ่นอายลมปราณเล็ดลอดออกมา ราวกับเป็นเพียงส่วนหนึ่งของอากาศธาตุสองร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่คือแม่ทัพใหญ่หลี่มู่เฉินและเฟิงเหยา ฮูหยินรักนั่นเอง“หึ! เจ้าสุนัขบ้าตัวโต แอบตามลูกมาไกลถึงเพียงนี้ ไหนตอนแรกใครกันหนอที่ลั่นวาจาเสียงดังลั่นจวนว่า ลูกผู้ชายตระกูลหลี่ต้องเด็ดเดี่ยว ปล่อยให้ไปเผชิญโลกตามยถากรรมบ้าง แล้วไยตอนนี้ถึงมายืนกุมกระบี่หน้าเครียดอยู่ตรงนี้เล่าเจ้าคะ?”เฟิงเหยาเลิกคิ้วมองสามีรัก พลางเอ่ยเย้าแหย่ด้วยน้ำเสียงซุกซน ใบหน้าของนา

หลังจากศึกใหญ่และการเปิดเผยฐานะอันยิ่งใหญ่ของหลี่อี้เฉินผ่านพ้นไปได้ไม่นาน ความสงบสุขของชายแดนเหนือก็กลับคืนมาอย่างมั่นคงทว่าในค่ายทหารพยัคฆ์ทมิฬทิศอุดร สายลมที่เคยพัดพากลิ่นอายฤดูใบไม้ผลิกลับเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดระลอกใหม่ เมื่อมีราชโองการด่วนจากราชสำนักและคำสั่งตรงจากจวนแม่ทัพใหญ่ ส่งถึงหัวหน้าหน่วยจู่โจมพิเศษพยัคฆ์เหยียบฟ้าเนื่องจากสถานการณ์ทางชายแดนใต้ปะทะกับเผ่าอนารยธรรมทางทะเลเริ่มคุกคามหนัก ราชสำนักจึงจำเป็นต้องส่งยอดฝีมือที่เก่งกาจและเด็ดขาดที่สุดไปควบคุมสถานการณ์ และผู้ที่ถูกเลือกย่อมเป็นใครไปไม่ได้นอกจากหลี่อี้เฉิน!“ย้ายไปชายแดนใต้หรือขอรับ? ห่างจากแดนเหนือสุดขอบแผ่นดินเลยนะพี่ใหญ่ลี่!” กู้ไห่ร้องลั่นกลางกระโจมบัญชาการหลังจากทราบข่าว พลางทำหน้าเคร่งเครียด“ใช่ การโยกย้ายกะทันหันเช่นนี้ หมายความว่าพวกเราต้องออกเดินทางภายในสามวัน และที่สำคัญ หน่วยแพทย์และกองกำลังสนับสนุนส่วนใหญ่ต้องตรึงกำลังอยู่ที่แดนเหนือตามเดิม เพื่อป้องกันการตลบหลังของเผ่าเร่ร่อน” ฉินอวี่เอ่ยเสียงเครียด นัยน์ตาของเขาฉายแววกังวล พลางลอบมองอี้เฉินที่นั่งนิ่งเงียบอยู่บนตั่งไม้อี้เฉินที่อยู่ในชุดเ

กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไปราวกับสายน้ำหลาก พายุหิมะและความหนาวเหน็บแห่งชายแดนเหนือกลายเป็นเพียงภาพความทรงจำในอดีต หลังจากกองทัพพยัคฆ์ทมิฬประจำการทิศอุดรเข้าสู่ความสงบสุขอย่างแท้จริงมู่หรัน หญิงสาวผู้เคยเป็นหมอฝึกหัดตัวน้อยในหน่วยแพทย์ ก็ได้ตัดสินใจอำลาค่ายทหารเดินทางกลับสู่บ้านเกิด เพื่อมาปรนนิบัติและดูแลท่านตาและท่านยายผู้ชราภาพณ หมู่บ้านฉิงสุ่ย หมู่บ้านเกษตรกรรมเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขาและลำธารใสสะอาดทางตอนกลางของแคว้นเยียนสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยโชกหอบเอาผืนป่ารอบหมู่บ้านให้กลายเป็นสีเขียวขจี ดอกไม้ป่านานาพรรณเริ่มแตกช่อเบ่งบานชูรับแสงแดดอันอบอุ่น ทว่าสิ่งที่เป็นที่โจษจันและงดงามยิ่งกว่าทัศนียภาพใดๆ ในแถบนี้ คือความงามสะพรั่งของคุณหนูตระกูลมู่จากเด็กสาวแก้มแดงจิ้มลิ้มในค่ายทหาร บัดนี้ในวัยสิบเจ็ดปี มู่หรันได้เติบโตขึ้นเป็นสตรีที่งดงามหยาดเยิ้มจนล่มเมือง เรือนร่างอ้อนแอ้นระหงอรชร ผิวพรรณเนียนละเอียดขาวผ่องดุจหิมะแรกฤดู ใบหน้าเรียวรูปไข่รับกับดวงตากลมโตสุกใสดุจดวงดาราที่ล้อมรอบด้วยขนตาเป็นแพยาวทว่ากลิ่นอายรอบกายของนางกลับไม่ได้ดูหยิ่งยโส ดุจคุณหนูในจวนขุนนาง ตรงกันข้าม กลับเต็มไ