Todos los capítulos de แม่ทัพตัวร้าย พ่ายรักนักฆ่า : Capítulo 1 - Capítulo 10

เฟิงเหยา นักฆ่าสาวผู้ใช้ชีวิตเร้นกายอยู่ในเงามืดและวงการสีเทา นางถูกชุบเลี้ยงโดยองค์กรนักฆ่าอันดับหนึ่ง ทุกภารกิจที่ได้รับไม่เคยมีคำว่าพลาด จนได้รับฉายาว่า ‘นักฆ่าหน้าหยก’ ผู้มีใบหน้างดงามทว่าแฝงเร้นไปด้วยอันตรายถึงชีวิตตลอดเวลาที่อยู่ในองค์กร นางไม่เคยได้รับสัมผัสของอิสระ ทุกลมหายใจต้องอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์และระเบียบวินัยอันเคร่งครัด รอยยิ้มไม่เคยปรากฏบนใบหน้าที่เย็นชานั้น ทว่าวันหนึ่งรอยยิ้มกลับผุดขึ้นเพียงเพราะเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่ง แต่นั่นคือจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรม เมื่อเด็กหญิงผู้นั้นกลับกลายเป็นหนึ่งในภารกิจที่นางต้องสังหารที่ผ่านมาเฟิงเหยาลงมือปลิดชีพเพียงผู้ใหญ่ใจทมิฬ นางจึงไม่อาจหักใจลงมือกับเด็กบริสุทธิ์ได้ ทางเดียวที่จะช่วยเด็กน้อยให้รอดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราชและได้รับอิสระที่ถวิลหา คือนางต้องล้มล้างองค์กรแห่งนี้ลงเสียนางทำมันสำเร็จ เฟิงเหยาใช้ระเบิดทำลายล้างกวาดล้างองค์กรและเหล่านักฆ่าจนสิ้นซาก ทว่าในห้วงสุดท้าย นางกลับถูกกระสุนสาดเข้าร่างกายจนบาดเจ็บสาหัส แม้จะช่วยชีวิตเด็กน้อยไว้ได้และคว้าอิสระมาไว้ในมือได้สำเร็จ แต่นั่นกลับเป็นอิสระครั้งสุดท้ายที่นางต้องแลกมาด้วยการลาจ

“เฟิงเหยา! เจ้าชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว คนอย่างข้านะหรือจะคิดอยากให้พี่หญิงตาย เจ้าเอาอะไรมาพูดกัน”ฮูหยินรองรีบเอ่ยปฏิเสธเสียงสูง ทว่าในใจกลับเริ่มสั่นคลอน นางรู้สึกว่าเฟิงเหยาในวันนี้แตกต่างจากคนเดิมอย่างสิ้นเชิง จากเด็กสาวที่เพียงแค่เห็นหน้านางก็หวาดกลัวจนตัวสั่น กลับกลายเป็นสตรีที่จ้องมองมาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเย็นชาจนน่าขนลุก“ก็คนอย่างฮูหยินรองมิใช่หรือ ที่ลอบวางยาพิษท่านแม่ของข้าจนมีสภาพเช่นนี้?”เฟิงเหยาเหยียดยิ้มเย็น“อย่าคิดว่าข้าไม่มีหลักฐาน หากข้าแจ้งเรื่องนี้ต่อทางการจนมีการตรวจสอบ ท่านคิดหรือว่าหมอหลวงจะตรวจไม่พบยาพิษในร่างกายของท่านแม่? อีกทั้งสภาพของข้าที่ซูบผอมและร่องรอยการถูกทารุณจากการกักขัง ย่อมเป็นประจักษ์พยานชั้นดีว่าทุกอย่างที่ข้าเอ่ยคือความจริง”นางหันไปสบตากับจูเฟยหมิงที่ยืนนิ่งตะลึงอยู่“ใต้เท้าจู หากท่านมิอยากให้เกิดเรื่องอื้อฉาวจนถึงขั้นคนรักและบุตรสาวสุดที่รักของท่านต้องได้รับโทษอาญา ก็จงลงนามในหนังสือหย่าให้ท่านแม่ของข้าบัดเดี๋ยวนี้ แล้วข้าจะพาท่านแม่ออกไปจากจวนแห่งนี้เอง”เฟิงเหยารู้ดีว่าหากจะพามารดาของร่างนี้หนีออกไปนางต้องใช้ไพ่ใบนี้ การแก้แค้นย่อมไ

เฟิงเหยาคิดว่านางจำเป็นต้องซื้ออาหารเก็บไว้ในมิติเพิ่มเติมบ้าง เพราะอาหารที่มีอยู่นั้นมีเพียงไม่กี่อย่าง หากต้องกินซ้ำซากทุกวันก็คงจะเบื่อได้ง่าย นางเป็นคนที่ไม่พิสมัยการทำอาหารนัก แต่หากลงมือทำฝีมือก็ถือว่าไม่เลวเลย ด้วยเหตุนี้ในมิติของนางจึงไม่มีเสบียงกักตุนไว้มากมายนักแท้จริงแล้วในมิติของนางก็มีเงินอยู่เช่นกัน แต่นางได้ลองนำออกมาแล้วพบว่ามันไม่ได้เปลี่ยนเป็นเงินตราในยุคสมัยนี้เลย แม้อาหารที่นำออกมาก็ยังคงสภาพเดิมไม่เปลี่ยนแปลง นางจึงต้องเปลี่ยนภาชนะใส่ใหม่เพื่อไม่ให้มารดาสงสัยทว่าสิ่งที่นางคิดได้ก็คือในมิติมีทองคำแท่งอยู่จำนวนหนึ่ง ซึ่งนางชื่นชอบเก็บเป็นทองคำมากกว่าเงินตรา เมื่อนำออกมามันก็ยังอยู่ในสภาพเดิมเช่นกัน นางจึงตัดสินใจว่าจะนำทองคำเหล่านี้ออกมาขาย นี่คงเป็นความคิดที่ดีที่สุด เพราะทองคำย่อมขายได้ทุกที่อย่างแน่นอนเฟิงเหยาจึงเดินทางไปยังร้านรับซื้อของมีค่าและทองคำที่นางได้สอบถามเส้นทางมาจากคนในตลาดแล้ว ร้านแห่งนี้ดูลึกลับซับซ้อนอยู่ไม่น้อย เมื่อก้าวเข้ามาภายในกลับเงียบงันจนไร้ผู้คน เฟิงเหยาจึงตัดสินใจเดินเข้าไปด้านในอีก“แม่นาง เจ้ามาทำอันใดที่นี่หรือ?”เมื่อเฟิงเหยาเดิน

ณ จวนตระกูลจู“กรี๊ด! ช่วยข้าด้วย”เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังสนั่นไปทั่วบริเวณจวน ต้นเสียงมาจากเรือนของจูฟางเฟย ทำให้ฮูหยินรองและใต้เท้าจู ต้องสะดุ้งตื่นจากนิทราแล้วรีบตรงไปยังเรือนของบุตรสาวสุดที่รักในทันที“เกิดอันใดขึ้น! ฟะ...ฟางเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงมีสภาพเช่นนี้”ฮูหยินรองเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า เมื่อเห็นโซ่ตรวนที่ใช้สำหรับล่ามนักโทษฉกรรจ์ล่ามอยู่ที่ข้อเท้าของบุตรสาวอย่างแน่นหนา“ท่านแม่ ฮึก ช่วยข้าด้วย ข้าไม่รู้ว่ามันมาอยู่ที่ข้อเท้าของข้าได้อย่างไร”จูฟางเฟยร้องไห้โฮด้วยความขวัญเสีย“พวกเจ้ายืนบื้ออยู่ทำไม! รีบนำของมีคมมาตัดโซ่นี้ออกจากข้อเท้าของบุตรสาวข้าเดี๋ยวนี้!”เสียงกัมปนาทของใต้เท้าจูดังขึ้น บรรดาบ่าวรับใช้ต่างลนลานไปนำขวานและเหล็กสกัดมาเพื่อจะตัดโซ่ทิ้ง แต่ทว่าจามลงไปเท่าใดโซ่เส้นนั้นก็หาได้ระคายเคืองไม่ แม้จะระดมเครื่องมือมีคมทั่วทั้งจวนมาลองดูแล้ว ผลลัพธ์ก็ยังคงเดิมคือมิอาจตัดมันออกได้เลยในขณะที่ใต้เท้าจู ฮูหยินรอง และจูฟางเฟยกำลังตกอยู่ในสภาวะเคร่งเครียด และสับสนอยู่นั้น สาวใช้จากห้องครัวผู้หนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้อง“นายท่าน ขะ...ข้าวของในห้องครัวหายไปจนหมดสิ

ผู้คนรอบข้างที่กำลังมุงดูเหตุการณ์ต่างพากันเงียบกริบ เพื่อรอฟังคำตอบของเด็กหนุ่ม แม้ในใจของทุกคนจะเริ่มเดาได้ไม่ยากแล้วว่าผู้ใดกันแน่ที่เป็นคนโกหก“เจ้าเอ่ยมาสิว่าเงินในถุงนี้มีอยู่เท่าใด”เฟิงเหยาเอ่ยเร่ง นางอยากไปจากที่นี่เต็มทีแล้ว เพราะสัญชาตญาณนักฆ่าทำให้นางไม่ชอบการเป็นเป้าสายตาหรือตกอยู่ในวงล้อมของฝูงชน มันช่างทำให้นางรู้สึกอึดอัดใจยิ่งนัก“ข้าขายสมุนไพรที่ร้านยงเยิ่นถัง ได้เงินมาสองตำลึงเงินกับอีกยี่สิบอีแปะขอรับ”เงินสองตำลึงยี่สิบอีแปะสำหรับชาวบ้านยากจนนั้นถือว่าเป็นเงินจำนวนไม่น้อย เฟิงเหยาจึงไม่รอช้า นางหยิบถุงเงินขึ้นมาแล้วเทเงินทั้งหมดออกมานับให้ทุกคนเห็นเป็นประจักษ์สายตา“หนึ่ง... สอง... รวมเป็นสองตำลึงยี่สิบอีแปะพอดี”เฟิงเหยาเงยหน้าขึ้น แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าดูเย็นชาขึ้นหลายส่วน“สรุปได้ว่าท่านเป็นคนโกหก คิดจะปล้นชิงเงินของเด็กทั้งที่มีอายุปูนนี้แล้ว มิควรทำเช่นนี้เลย รู้หรือไม่ว่านอกจากจะผิดกฎหมายบ้านเมืองแล้ว ยังแสดงให้เห็นว่าตัวท่านนั้นเลวทรามเพียงใด”เฟิงเหยาแผดเสียงประกาศกร้าว จนบุรุษวัยกลางคนถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธแค้นจนตัวสั่น“นี่เจ้า! นังเด็กปา