All Chapters of แม่ทัพตัวร้าย พ่ายรักนักฆ่า: Chapter 41 - Chapter 50

“แม่ทัพหลี่ขอบใจเจ้ามากที่มาช่วยเหลือ ข้าได้ยินชื่อเสียงของแม่ทัพอย่างเจ้ามานาน วันนี้ได้เจอเจ้าเสียทีนับว่าเป็นเกียรติของข้าแล้ว”ลี้ฉางอิงประสานมือคารวะอย่างสง่าผ่าเผย น้ำเสียงของเขาเจือความจริงใจทว่ายังคงไว้ซึ่งบารมีของอดีตรองแม่ทัพ แม้จะอยู่ในคราบคนตกยากแต่กลิ่นอายความสุขุมกลับไม่ลดเลือนหายไปแต่อย่างใดหลี่มู่เฉินรีบประสานมือตอบกลับ เปลี่ยนจากท่าทีที่เย็นชาต่อผู้อื่นมาเป็นความนอบน้อมต่อผู้อาวุโสอย่างรู้งาน“ใต้เท้าลี้กล่าวหนักไปแล้ว ข้าต่างหากที่ต้องขออภัยที่มาล่าช้าจนทำให้จวนของท่านต้องแปดเปื้อนเลือดสวะพวกนี้ นามของท่านในสนามรบยังคงเป็นที่กล่าวขาน ข้าเพียงทำตามหน้าที่ของผู้น้อยที่พึงกระทำเท่านั้น”เฟิงเหยาแอบเลิกคิ้วมองแม่ทัพตัวร้าย นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมละทิฐิแล้วย่อกายคารวะอย่างงดงามทว่าแฝงไปด้วยความทระนง นางสบตากับหลี่มู่เฉินด้วยแววตาที่อ่อนลงเล็กน้อยแต่ยังคงความเฉียบคม“ในเมื่อท่านแม่ทัพมาช่วยตระกูลลี้ถึงจวนในยามดึกเช่นนี้ ข้าเองก็ไม่ใช่คนใจแคบที่จะมองข้ามความหวังดี ข้าต้องขอบคุณท่านแม่ทัพหลี่ที่ยื่นมือเข้าช่วยในยามคับขัน หากไม่ได้กำลังจากคนของท่าน โจรทะเลที่เหลือก็คง

ผ่านมาเกือบสองสัปดาห์แล้วที่เฟิงเหยาเข้ามาอยู่ในตระกูลลี้ ยามนี้สิ่งที่นางให้ความสำคัญที่สุดคือความเป็นอยู่ของคนในครอบครัว นางยังคงมุ่งมั่นดูแลคนในจวนอย่างเต็มกำลังกิจการซาลาเปาและขนมจีบของนางกำลังรุ่งเรืองเป็นอย่างมาก อีกทั้งการส่งขายน้ำมันหอยและน้ำปลาที่นางปรุงเพิ่มให้กับภัตตาคารตี้อี้เว่ย ก็สร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำเพิ่มมากขึ้นนอกจากรายได้จากการค้าขายแล้ว เฟิงเหยายังทยอยนำทรัพย์สินที่ยึดมาจากตระกูลจูในมิติออกมาใช้จ่าย โดยที่เฟิงเหยาวางแผนการเงินได้อย่างแนบเนียน จนไม่มีผู้ใดในจวนนึกสงสัยถึงที่มาของเงินทองเหล่านี้แม้แต่น้อยเฟิงเหยาตัดสินใจซื้อรถม้าประจำจวนเพิ่มอีกหนึ่งคันซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าเดิม ทั้งนางยังเลือกซื้อเครื่องเรือนใหม่เข้าจวน ในตอนนี้ฐานะของตระกูลลี้มั่งคั่งขึ้นผิดหูผิดตานับตั้งแต่นางเข้ามาดูแล ทำให้ทุกคนในตระกูลมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าได้บ่อยครั้งขึ้น“พี่ใหญ่ ข้าใช้ปุ๋ยที่ท่านให้มา ต้นผักเหล่านี้เติบโตงดงามยิ่งนักขอรับ”เฟิงเหยายืนอยู่ข้างจวนกับจื้อเผิง สายตาของนางทอดมองแปลงผักที่ช่วยกันลงแรงปลูก ปุ๋ยที่จื้อเผิงเอ่ยถึงคือนางนำออกมาจากมิติ จากวันแรกที่ก้าวเข้ามาในจวนแห่

เฟิงเหยาละสายตาจากทะเลตรงหน้า แล้วหันมามองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายของนางแทน แววตาของจื้อเผิงในตอนนี้ดูสุขุมและจริงจังกว่าปกติ เฟิงเหยาคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าจื้อเผิงจะต้องบอกนางเรื่องตัวตนของเขากับนางในสักวันแต่ไม่ว่าเขาคิดจะบอกนางหรือไม่ นางก็ไม่ได้โกรธเคืองหรือไม่พอใจเด็กหนุ่มผู้นี้แต่อย่างใด“เอ่ยมาเถิด แต่หากเรื่องที่เจ้าจะเอ่ยกับข้ามันทำให้เจ้าลำบากใจ เจ้าก็ไม่ต้องรีบร้อนบอกข้าก็ได้” จื้อเผิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นจากไอของทะเลช่วยให้เขาหายตื่นเต้นลงได้บ้าง“ความจริงแล้วแคว้นเดิมของข้าคือแคว้นหลู่ขอรับ ตระกูลของข้าไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา แต่เป็นตระกูลใหญ่ในแคว้นที่สืบทอดการทำการเกษตรมาหลายชั่วอายุคน”เขานิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาฉายรอยเศร้าสร้อยก่อนที่เอ่ยต่อ“เมื่อห้าปีก่อน เกิดความวุ่นวายภายในแคว้นหลู่ ตระกูลของข้าถูกใส่ร้ายว่ายักยอกเสบียงหลวงเพื่อสนับสนุนกบฏ ครอบครัวตระกูลหรงของข้าถูกกวาดล้าง ท่านพ่อและท่านแม่จึงพาข้าและน้องสาวหนีรอดมาได้ถึงที่แคว้นเยียนแห่งนี้ พร้อมกับตำราการเพาะปลูกประจำตระกูลหรงที่ข้าซ่อนไว้ในม้วนผ้าใบนี้ขอรับ”จื้อเผิงหยิบห่อผ้าเก่าๆ ที่เขามักจะพกติดตัวตลอดเวลาออกม

เกิดความเงียบเข้าปกคลุมชายหาดอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งและกลิ่นจางๆ ของดินปืนที่ยังคงตกค้างอยู่ในอากาศ หลี่มู่เฉินสั่งให้ทหารกองทัพพยัคฆ์ทมิฬของเขาเข้ามาจัดการเก็บกวาดซากศพของหน่วยสังหารต่างแคว้นอย่างเงียบเชียบที่สุดเขายืนอยู่เคียงข้างเฟิงเหยา เขายังคงนึกไปถึงอาวุธสังหารอันทรงพลังของนางเมื่อครู่ แม้เขาจะผ่านศึกมานับร้อยสนามรบ แต่ความรวดเร็วและเสียงกัมปนาทของมันยังคงติดตราตรึงใจของเขาอยู่“เฟิงเหยา” หลี่มู่เฉินเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาหนักแน่นทว่าเจือความสงสัยเอาไว้“อาวุธที่เจ้าใช้ ข้ากล้าพูดได้ว่าแม้แต่ผู้เชี่ยวชาญในการทำอาวุธที่เก่งที่สุดในวังหลวง หรือช่างตีเหล็กที่เลื่องชื่อที่สุดในใต้หล้า ก็มิอาจสร้างสิ่งที่มีอานุภาพทำลายล้างได้รุนแรงและแม่นยำเช่นนี้”เฟิงเหยานิ่งไปครู่หนึ่ง นางรู้ดีว่าคนฉลาดอย่างแม่ทัพหลี่คงไม่ปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปง่ายๆ นางจึงหันไปสบตาเขาด้วยสายตาที่เรียบเฉยแต่แฝงด้วยความลึกลับ“มันเรียกว่าพยัคฆ์อัคคี เจ้าค่ะท่านแม่ทัพ” นางเอ่ยชื่อที่แต่งขึ้นสดๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“มันเป็นอาวุธลับประจำตระกูลลี้ที่สืบทอดกันมานับแต่บรรพบุรุษ ทว่าด้วยอานุภาพที

แสงตะวันยามเย็นทอแสงสีส้มทองทาบทับไปบนเกลียวคลื่นที่ม้วนตัวเข้าหาฝั่ง กลิ่นหอมของอาหารทะเลและกลิ่นชาในร้านอาหารของตระกูลลี้ลอยอบอวลอยู่ในอากาศลี้จิงซู่กำลังยืนจัดแจงกระถางดอกมั่วลี่ฮวาอยู่ที่ระเบียงไม้ของร้านอาหาร ทันใดนั้นนางรู้สึกถึงการมาของใครบางคนนางชะงักมือนิ่ง หัวใจที่เคยสงบนิ่งกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง เพียงแค่ค่อยๆหันกลับไปมอง ที่ปลายสะพานไม้ที่ทอดเข้าสู่ร้าน ร่างสูงสง่าในชุดผ้าไหมสีเทาเงินยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นอี้ซ่งเจียงในวัยกลางคนที่ยังคงความหล่อเหลาและดูภูมิฐานราวกับเทพเซียนกระบี่ ฝุ่นดินจากระยะทางที่ผ่านมายังคงเกาะอยู่ที่ชายเสื้อของเขา แต่สายตาที่เขาทอดมองมานั้น กลับไม่มีแววของความเหนื่อยล้าเลยแม้แต่น้อย"จิงซู่"เพียงคำเดียวที่หลุดออกจากปากเขา เสียงนั้นทุ้มต่ำและสั่นเครือไปด้วยความคิดถึงที่อัดอั้นมานาน เขาอยากจะมาหานางให้เร็วกว่านี้ แต่เนื่องด้วยก่อนหน้านี้ที่สำนักกระบี่ชิงเถียนเกิดความวุ่นวายบางอย่างขึ้น เขาจึงต้องจัดการปัญหาที่สำนักให้เสร็จสิ้นก่อนจึงจะมาหานางได้ลี้จิงซู่กำลังยืนตัวแข็งทื่อ ขอบตาของนางเริ่มร้อนผ่าว “อี้ซ่งเจียงเจ้ามาได้อย่างไร”อี้ซ่งเจียงก้าวเดินเข