All Chapters of My Ghost ผีในห้องนั้นของผม: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำ ในห้องสี่เหลี่ยมที่มีการจัดตกแต่งอย่างดี มีความทันสมัยห้องมีความสะอาดหมดจด มีแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดอยู่เสมอ ห้องห้องนี้เป็นหนึ่งในห้องของคอนโดใจกลางเมืองที่สร้างมากว่าหนึ่งร้อยปีหากนับรวมไปถึงการเริ่มต้นด้วยห้องเช่าเล็ก ๆ เท่านั้น ที่ดินใจกลางเมืองผืนนี้เป็นที่ดินตกทอดจากรุ่นสู่รุ่น เดิมเคยเป็นที่อยู่อาศัยของครอบครัวธรรมดา แล้วแปรเปลี่ยนมาเป็นห้องเช่า และกลายมาเป็นคอนโดชื่อดังใจกลางเมืองในปัจจุบัน คอนโดนี้มีเหล่าคนดัง และมีชื่อเสียงในด้านต่าง ๆ อาศัยอยู่จำนวนมาก เพราะเรื่องความปลอดภัยของที่นี่ขึ้นชื่อเป็นอย่างมาก อีกทั้งราคาค่อนข้างที่จะสูง และแต่ละคนที่เข้าอยู่นั้นส่วนใหญ่จะซื้อถาวรเลย แต่จะมีอยู่ห้องหนึ่งที่ยังไม่มีใครซื้อสักที มีผู้คนมากมายตบเท้าเข้ามาเพื่อที่จะเช่าอยู่แต่เพียงไม่นานก็จะย้ายออกไปแม้จะยังอยู่ไม่ครบสัญญาก็ตาม หลายคนยอมที่จะทิ้งเงินมัดจำที่สูงลิบลิ่วแล้วย้ายออกในวันถัดมาเลยก็มี จนเริ่มมีข่าวลือกันทั่วทั้งคอนโดว่าห้องนั้นมี ผี เรื่องเล่านั้นมาจากผู้ที่ย้ายออกไปนั่นเองเพราะส่วนใหญ่คนที่เข้ามาเช่าคอนโดแห่งนี้จะเป็นการแนะนำต่อ ๆ กันมาของผู้ที่มาซื้ออยู่ แต่ก

บทที่ 2กินข้าวกันเมื่อจัดห้องเสร็จเขาก็เตรียมของสำหรับการทำอาหาร ปัถทำอาหารเป็นตั้งแต่เด็กเพราะป๊าเป็นคนสอน ป๊าของเขาทำอาหารเก่งมาก แต่ที่เก่งกว่าคงเป็นการทำให้พ่อของเขาหลง หึหึเขาสั่งซื้อของสดมาแล้วอีกเดี๋ยวก็คงถึง เมนูวันนี้เป็นเมนูธรรมดา ๆ ที่สามารถทำกันได้ทั่วไปง่าย ๆ อย่างแกงมัสมั่นกับไข่เจียว อุปกรณ์ต่าง ๆ ค่อนข้างพร้อมกริ๊งงง กริ๊งงงเสียงโทรศัพท์สายตรงจากห้องรับรองด้านล่าง สงสัยว่าวัตถุดิบที่เขาสั่งคงจะมาแล้ว เขาหยิบเงินและคีย์การ์ดเพื่อเตรียมตัวไปรับของ[สวัสดีครับห้อง 3013 คุณได้มีการสั่งของไหมครับ ตอนนี้มีของมาส่งจากร้าน...ครับ]“ผมสั่งไว้ครับ เดี๋ยวผมลงไปเอาครับ ขอบคุณครับ”[โอเคครับ สวัสดีครับ]แกร๊กร่างสูงเปิดประตูเพื่อไปรับของข้างล่าง“คุณปัถไปไหนครับ” เมื่อเจ้าของร่างโปร่งแสงได้ยินเสียงประตูก็รีบลอยออกมาทันที“เดี๋ยวพี่ไปรับของข้างล่างนะคะ น้องจัสมิน”“โอเคคค รีบมานะ เอ๊ะพูดกับน้องจัสมินอีกแล้ว เราเผลอตอบตลอดเลย ฮึ” ร่างโปร่งทำหน้าบู้บี้งอน ๆ“เดี๋ยวพี่รีบกลับมาครับ ไปเอาของข้างล่างนี่เอง ไม่นานครับ” ว่าแล้วก็ปิดประตูหลังจากที่เดินออกจากห้องไปเฮ้อออ เขาเหงามากเล

บทที่ 4ผีอำ!หลังจากที่วางสายเขาก็แอบไม่มีอารมณ์ทำงานนิดหน่อย งั้นวันนี้ลงแค่บทแล้วกัน“วันนี้แค่นี้แล้วกันค่ะ เดี๋ยวพี่ถ่ายคลิปพรุ่งนี้แล้วกันนะคะ”“โอเค ตามใจพี่เลย เรายังไงก็ได้อยู่แล้ว”“หึหึ ค่ะ งั้นเดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำก่อนน้องจะนอนในห้องกับพี่ไหมคะ”“นอนได้เหรอ ปกติเราไม่เคยนอนนะ เราไม่เคยง่วงเลย”“งั้นเดี๋ยวพี่อาบน้ำก่อนนะคะเรารอพี่ที่เตียงแล้วกันนะ เดี๋ยวพี่มากล่อมนอนค่ะ”เมื่อพูดจบปรัตถกรก็เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำไป เขาเลยไปนอนกลิ้งบนเตียง แต่ครั้งนี้แปลกไป ปกติเวลาที่เขานอนกลิ้งที่เตียงโซฟาหรือพื้น เขาใช้การลอยไปใกล้ที่สุด แต่ละครั้งไม่เคยรู้สึกถึงสัมผัสเลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้เหมือนว่าหลังเขาจะสัมผัสกับเตียงเลย เขาเลยลองนอนลงไปอีกครั้ง เพราะครั้งแรกนั้นเขาเด้งตัวขึ้นมาด้วยความตกใจว่าแต่มันแปลกตั้งแต่เขาได้กลิ่นอาหารแล้วหรือเปล่า เขาไม่เคยได้กลิ่นอาหารมาก่อน ที่สำคัญยังกินได้อีกด้วย จากนั้นเขาก็ยังสามารถสัมผัสเตียงได้งั้นเหรอ แปลก แปลกมาก มันเกิดขึ้นจากอะไรกัน หรือว่า เพราะเขาสวมบทเป็นจัสมินเหรอ หรือว่า หรือว่า ไม่รู้แล้วนึกไม่ออก แต่สัมผัสนุ่มนิ่มของเตียงนี่ดีจังน้า ร่างโปร่งแสง

บทที่ 6 อยากไปเที่ยว “ชักสิคะ ทำเหมือนที่หนูเคยเห็นพี่ทำ” สิ้นเสียงมือเรียวก็ชักขึ้นลงดังภาพที่เคยเห็นและเคยทำกับตัวเอง เมื่อมือหนึ่งเริ่มขยับชักขึ้นลงให้คนตัวสูง มืออีกข้างหนึ่งเลื่อนไปเพื่อขยับของตัวเองไปด้วย สิ่งที่อยู่ในมือเขานั้นใหญ่มากเมื่อเทียบกับของตัวเอง แถมมันยังกระตุกไม่หยุดอีกด้วย “เดี๋ยวพี่ทำให้ค่ะ” มือใหญ่เอื้อมมือไปจับแกนกายเล็กแทนมือสวย “ซี๊ดด เสียวจังพี่ปัถ” เมื่อมือหนาเริ่มขยับตามจังหวะของคนตัวเล็กที่ชักรูดท่อนลำของเขา เจ้าผีน้อยก็ร้องครางด้วยความเสียว “หนู อ่าส์ ซี้ดดพูดคะหน่อยค่ะ พูดหางเสียงแบบที่พี่พูด” “อื้ออ พี่ปัถคะ อืออ แบบนี้เหรอ” “อื้มมม ใช่ค่ะ เด็กดี” เมื่อได้ยินเจ้ามะลิเรียกแบบนั้น อารมณ์ก็พุ่งสูงขึ้นไปอีก ปัถใช้มือข้างที่ไม่ได้ใช้งานเกี่ยวเอวของอีกคนให้มาชิดกัน แล้วร่างสูงก็รวบท่อนเอ็นสองลำเข้ามาไว้ด้วยมือเดียว แล้วรูดขึ้นลงด้วยจังหวะที่เร็วขึ้น ก่อนที่ทั้งคู่จะแตกออกมาพร้อมกัน คนตัวเล็กเมื่อเสร็จสมรอบสองเป็นที่เรียบร้อยก็รู้สึกหมดแรง ปรัตถกรจึงช้อนอุ้มเจ้ามะลิมาชำระร่างกายใต้ฝักบัวอีกครั้งก่อนพาออกไปเช็ดตัวที่ห้องนอน หลังจากนั้น

บทที่ 7 เลือกชุดกับน้องปรี “สะ สวัสดีครับพี่กำแพง” มะลิจ้องไปที่คนที่พี่ปัถบอกว่าเป็นพี่กำแพง แต่จะเรียกว่าคนได้ไหมนะ เพราะอีกฝ่ายนั้นเข้ามาจากทางหน้าต่าง ร่างตรงหน้าเหมือนเด็กอายุ 7 ขวบ ใส่ชุดหมีที่มีหมวกเป็นหูหมีแสนน่ารัก น่าเอ็นดูเสียจริง ดูแก้มยุ้ย ๆ นั่นสิ “สวัสดีจ่ะน้องมะลิจ๋า นี่ของจ่ะ ที่พ่อจ๋าให้พี่มาส่ง” มะลิมองของที่มือเล็กจ้อยส่งมาให้ เหมือนว่าจะเป็นขวดอะไรซักอย่าง ลักษณะคล้ายของโบราณลวดลายสวยงาม “น้ำหอมเหรอครับพี่กำแพง” ปัถมองขวดน้ำหอมทรงกลมสีดำที่มีลวดลายที่พ่อของเขาออกแบบมาเป็นพิเศษ “ใช่แล้ว พ่อจ๋าบอกว่า ให้พรมแล้วออกจากบ้านได้จ้า งั้นพี่กำแพงขอไปหาน้องปรีก่อนนะจ๊ะ พี่กำแพงคิดถึง” หลังจากนั้นร่างของเด็กน้อยน่ารักก็หายออกไปจากห้อง “พี่ปัถ พี่กำแพงเป็นผีเหรอ แล้วทำไมเรียกพี่กำแพงล่ะ พี่เขาเหมือนน้องมากกว่าอีก” “จะเรียกว่าผีก็ได้ค่ะ พี่กำแพงเป็นกุมารที่พ่อพี่เลี้ยงไว้น่ะค่ะ ที่เรียกว่าพี่ เพราะว่าพ