All Chapters of My Ghost ผีในห้องนั้นของผม: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 12วิญญาณบริสุทธิ์ที่ร้านนี้มีบรรยากาศแสนสบาย ต้นไม้ล้อมรอบเขียวชอุ่ม ยิ่งบรรยากาศโพล้เพล้ก็ยิ่งทำให้ร้านดูสวยมากขึ้น คนทั้งคู่กำลังชื่นชมกับความสวยงามของการตกแต่งของร้านนี้ ก็เหมือนมีอะไรบางอย่างผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็ว“อ๊ะ! อะไรอ่ะเมื่อกี้” มะลิร้องออกมาด้วยความตกใจสิ้นเสียงทัก ควันสีดำก็พุ่งเข้าใส่มะลิทันที ปรัตถกรดึงคนน้องหลบได้ทันท่วงที แต่ควันสีดำก็ไม่หายไปกลับพุ่งเข้าใส่เจ้ามะลิอีกรอบ แต่รอบนี้ปรัตถกรเอื้อมมือไปคว้าที่กลางควันดำนั้น“อร๊ากกกกกก อร้ายยยยยยย”เสียงโหยหวนดังขึ้นมาจากควันดำที่ตอนนี้กายเป็นวิญญาณที่มีรูปร่างบิดเบี้ยวส่วนคอโดนร่างสูงบีบเอาไว้“จะทำอะไรต้องดูด้วยว่ามึงสู้เขาได้หรือเปล่า อย่าโง่ พวกมึงทุกตัวคิดดี ๆ ก่อนที่จะเข้ามาหาพวกกู” เสียงทุ้มต่ำของร่างสูงทำให้บรรยากาศเย็นเยียบขึ้นฉับพลันแม้ไม่เห็นตัวอื่น ๆ แต่ปัถก็สัมผัสได้ถึงวิญญาณที่ทั้งเป็นวิญญาณเร่ร่อนหรือแม้แต่วิญญาณที่ถูกจองจำตามถนน เขาเชือดไก่ให้ลิงดูโดยการทำให้วิญญาณที่จับอยู่สูญสลายไปต่อหน้าพวกมัน

บทที่ 11เที่ยวอย่างมีความสุข“คนเมื่อกี้เขานิสัยไม่ดีเลยเนอะ” มะลิบ่น“ใช่ค่ะ รู้แบบนี้แล้วก็ห้ามทำตามนะคะ”“เราไม่ทำหรอก เราไม่อยากให้ใครเสียใจเพราะเรา”“ดีแล้วค่ะ เดี๋ยวเราไปดูแผนที่ตรงนู้นก่อน จะได้ไม่เดินหลง”ทั้งสองคนเดินไปที่แผนที่ที่มีบอกว่าทั่วทั้งห้างนั้นอะไรอยู่ตรงไหนบ้าง และก็จริงตามที่ปัถจำได้โซนของเล่นอยู่ชั้นสามจริงด้วย ที่เหลือก็เครื่องประดับที่ชั้นสี่ และจบด้วยอาหารที่ชั้นสอง“มาทางนี้ค่ะคนดี เครื่องเล่นอยู่ทางนี้”“โอเค แล้วพี่ให้พี่กำแพงไปทำอะไรเหรอ ที่ว่าสอนมารยาท ใครเหรอครับ” จะว่าเป็นผู้หญิงคนนั้น เธอจะมองเห็นพี่กำแพงได้เหรอ“ให้ไปสอนคนนั้นหน่อยค่ะ ถ้าเขามีจิตสำนึกที่ดีก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”“งั้นเหรอคะ” มะลิได้แต่สงสัย แต่ของเล่นตรงหน้าดูดึงดูดใจมากกว่า“ค่ะ น้องอยากเล่นอะไรก่อนคะ”“เราไม่รู้ เราไม่เคยเล่นอะไรซักอย่างเลย แต่มันน่าสนุกมาก น่าสนุกหมดเลยยย” คนตัวเล็กตาเป็นประกายวาววับ“งั้นเดี๋ยวพี่ไปแลกเหรียญก่อนนะคะ ไปด้วยไหม”

บทที่ 16ของที่หายไปใช้เวลาพักใหญ่ทั้งกัญจน์และกลิ่นจันทร์ก็มาถึง พวกเขากดรหัสห้องของลูกชายแล้วเข้าไปทันที แม้ว่าจะยังถือสายโทรศัพท์ไว้อยู่แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าลูกชายของพวกเขาจะคุมสติไม่ได้แล้วพวกเขามองหน้ากันและกลิ่นจันทร์ตัดสินใจที่จะปลอบขวัญลูกชาย และปล่อยให้กัญจน์เข้าไปดูมะลิก่อน“ป๊า!”เมื่อเห็นว่าป๊าและพ่อของตัวเองมาแล้วปัถก็ผละออกจากร่างของมะลิที่ตอนนี้นอนอยู่บนเตียง“ป๊า พ่อ ปัถจะทำยังไงดี น้อง ฮึก น้องกลับไปโปร่งแสงทั้งที่ยังอยู่ในห้องนี้ กำยานปัถก็จุด ปัถจุดหมดเลยป๊า แต่น้องไม่หาย พ่อครับ พ่อดู ปัถฉีดน้ำหอมของพ่อแล้ว แต่ แต่น้องไม่กลับมามีร่างกายเลย” ปัถอธิบายละล่ำละลัก เขาทั้งตกใจและเสียใจ ความกลัวการสูญเสียก็เกิดขึ้นในใจของเขา“ปัถ ใจเย็น ๆ นะครับลูก เดี๋ยวให้พ่อดูน้องหน่อยนะครับทุกอย่างจะโอเค คนเก่งของป๊าจันทร์นิ่งซะนะ” กลิ่นจันทร์รวบตัวลูกชายที่สูงกว่าตัวเองเข้ามากอดแล้วลูบหลังปลอบประโลม ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าตอนนี้ลูกชายของเขาขวัญเสียแค่ไหน ตอนนี้ปัถอาจจะยังจำอดีตของตัวเองไม่ได้ แต่อีกไม่น

บทที่ 18กระจอก“สวัสดีครับ ผมกฤษณะ เป็นเจ้าของคอนโดนี้ครับ” ชายร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาหาเขาพร้อมแนะนำตัว“สวัสดีครับผมปรัตถกรครับ เรียกปัถก็ได้ พอดีผมขอดูกล้องวงจรปิด แต่นิติแจ้งว่ามันเสีย ผมว่ามันไม่น่าจะเป็นไปได้กับคอนโดระดับนี้นะครับ ไม่งั้นไม่น่าจะเป็นคอนโดที่ขึ้นชื่อเรื่องความปลอดภัยที่คนดังตบเท้าเข้ามาอยู่หรอกจริงไหมครับ” ปัถเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด“ขอโทษด้วยจริง ๆ นะครับ พอดีผมก็พึ่งเข้ามาดูโครงการได้ไม่นาน ก่อนหน้านี้เป็นคุณพ่อของผมน่ะครับ พอท่านเสียทางเราเลยวุ่นวายกับทางนั้นมากเกินไปน่ะครับ” ปัถมองหน้าอีกฝ่าย ถึงจะมีชั่วครู่ที่เจ้าตัวแสดงสีหน้าไม่พอใจแต่ก็สามารถเก็บมันได้อย่างรวดเร็ว“งั้นขอดูช่วงเวลานั้นได้นี่ครับว่ามีใครขึ้นมาที่ชั้นนั้นในช่วงเวลานั้นบ้าง”“ขอโทษนะครับทางเราขอทราบได้ไหมครับว่าอะไร ทางเราสามารถชดใช้ให้แทนได้ไหมครับ” กฤษณะทำใจดีสู้เสือ“กำไลน่ะครับ กำไลลายมะลิ เป็นของที่ค่อนข้างเก่า มันมีคุณค่าทางจิตใจน่ะครับมันชดใช้ด้วยเงินไม่ได้หรอกครับ” ร่างสูงลอบยิ้มในใจเมื่อเห็นว่าห

บทที่ 22พิธีที่ใกล้เข้ามา“สวัสดีครับคุณลุง” กำแพงทักทายชายแก่ตรงหน้า“สวัสดีครับ” “สวัสดีครับ” สองแฝดทำตามเมื่อเห็นกำแพงหันกลับไปทักทายชายวิญญาณชายอายุน่าจะประมาณ 60 กว่า สองและหนึ่งก็หันกลับไปสวัสดีด้วยจากที่สังเกตดูหน้าตาของวิญญาณตนนี้คล้ายกับกฤษณะไปแปดส่วน อาจจะเป็นพ่อที่เจ้าของคอนโดบอกพึ่งตายไป“สวัสดีครับ จะเอากำไลไปไหนกันครับ เอาไปโดยเจ้าของไม่อนุญาตไม่น่ารักเลยนะครับ” วิญญาณชายชราเอ่ยเตือนวิญญาณอีกสามตน“พวกผมก็กำลังจะเอาไปคืนเจ้าของไงครับ คุณลุงอาจไม่รู้แต่ว่าการเอากำไลออกมาจากที่คอนโดมันทำให้เจ้าของที่แท้จริงของกำไลนั้นเข้าสู่ห้วงฝัน ถ้าปล่อยไว้นาน ๆ จะไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้อีก” กำแพงพูด“เจ้าของที่แท้จริงงั้นเหรอ...” ลุงข้างหน้าของพวกเขาพูดกับตัวเอง“น้องมะลิน่ะครับ ผมไม่รู้ว่าชื่อเก่าน้องชื่ออะไร”“แล้วแบบนี้ลุงจะเชื่อได้ยังไงครับว่าเราเอาไปคืนจริง ๆ ยังไงกำไลนี้ก็สืบทอดมาจากต้นตระกูลของลุง” เขาเองก็อยากสืบทอดเจตนารมณ์ของบรรพบุรุษ และเขาก็กังวลเรื่องลูกชายไม่น