บทที่ 1 ห้องทั้งสวยทั้งน่ารัก

บทที่ 1

ห้องทั้งสวยทั้งน่ารัก

เช้าวันนี้เป็นวันที่ไม่สดใสสำหรับชายหนุ่มตัวเล็กที่นั่งหงอยอยู่บนเตียงเอาซะเลย เวลาล่วงเลยมาเป็นเดือนแล้ว แต่ห้องนี้กลับมีเพียงเขาคนเดียว เหมือนกลับไปช่วงแรกที่บ้านเรียนไทยของเขาถูกซ่อมแซมจนสุดท้ายถูกรื้อ และมีการสร้างสิ่งปลูกสร้างทับลงที่ตรงนี้ ที่เขามารู้ทีหลังว่าสิ่งนี้เรียกว่าคอนโด

เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่นี่มานานแค่ไหน แต่คงนานพอที่เขาจะลืมชื่อตัวเอง หรือเขาอาจจะลืมทุกอย่างตั้งแต่ต้นแล้วก็ได้

เขาอยู่ที่ห้องนี้โดยที่มีผู้คนผลัดเปลี่ยนมาอยู่เป็นเพื่อนเขาเป็นประจำ แต่ละคนไม่เคยอยู่นานเลย ไม่รู้ว่าเพราะเขาเล่นไม่สนุกหรืออย่างไร หลัง ๆ เขาเลยหาอะไรมาเล่นด้วยบ่อยขึ้น และหาการเล่นที่หลากหลายมากขึ้น

แต่พอเขาเล่นด้วยมากเท่าไร เพื่อน ๆ แต่ละคนกลับย้ายออกเร็วกว่าเดิม เขางงมากๆ ทำไมไม่มีใครอยู่กับเขานาน ๆ เลย หลายคนยังเรียกเขาว่าผีอีก ผีคืออะไรเขายังไม่รู้เลยแต่คงจะน่ากลัวมากแน่ เพราะแต่ละคนดูหวั่นเกรง แต่ถ้าเขาไม่เล่นด้วยเขาก็ไม่มีอะไรทำนี่ เขาออกไปจากห้องนี้ไม่ได้นี่นา

แกร็ก

มาแล้วๆ มาแล้วแน่เลย ผู้ชายคนนี้เป็นคนล่าสุดที่เข้ามาในห้อง และบอกว่าจะซื้อห้องนี้ ขอให้อยู่นาน ๆ นะ เขาอยากมีเพื่อนที่อยู่ด้วยกันตลอดไปเลย

“นี่ๆๆ หวัดดี ชื่ออะไรเหรอ” เจ้าของร่างโปร่งแสงลอยไปรอบ ๆ ร่างสูงโปร่งที่เข้ามาในห้อง พร้อมกระเป๋าใบใหญ่หนึ่งใบ

ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวกระจ่าง ในตาดุหางตาชี้ขึ้น ทำให้ใบหน้าดูเจ้าเล่ห์ ยิ่งรวมไปถึงมุมปากที่ยกขึ้นเหมือนอมยิ้มยิ่งส่งให้ใบหน้าดูหล่อเหลาดูมีเสน่ห์ขึ้นกว่าเดิม

“เอากระเป๋ามาใบเดียวเหรอ ไม่ได้นะ ต้องอยู่นาน ๆ สิ เราเหงานะ”

“เดี๋ยวมีคนเอามาส่งครับ”

“คุณได้ยินเราเหรอ คุ๊ณ เมื่อกี้คุยกับเราใช่ไหม ใช่ไหมครับ” เจ้าตัวที่ไม่ได้คุยกับใครนานออกอาการตื่นเต้น

“ครับ ห้องนี้ตกแต่งพร้อมเข้าอยู่เลยครับ ไม่ต้องห่วงครับพ่อ” เมื่อผู้ชายคนนั้นหันอีกฝั่งเขาก็เห็นว่ามีสีขาวในหู เขารู้คนที่มาอยู่ห้องนี้ เวลาที่มีสีขาวยัดหูอยู่จะสามารถคุยคนเดียวได้

“เฮ้ออ เรานึกว่าคุณได้ยินเราซะอีก เราอยากมีเพื่อนคุยบ้างนะ เราอยู่มานานมาก ไม่มีใครคุยกับเราซักคน” ร่างโปร่งใสหงอยลงทันตา

“ได้ยินครับ ไม่ให้เหงาหรอก”

“เห้ยย คุยกับเราหรือเปล่าเนี่ย เหมือนคุยกับเราเลย”

“ครับพ่อ แค่นี้ก่อนนะครับ ผมเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้ก่อน”

“อีกแล้วเนี่ย ทำเราดีใจเก้อไปหมดแล้วนิสัยไม่ดี นี่แหนะๆๆๆๆๆ” ผีน้อยตีไปที่ตัวของอีกฝ่าย แม้จะรู้ว่าตีไปก็ไม่โดนอยู่ดีนั่นแหละ หื้ยยย

“แอร์ห้องนี้เย็นดีนะเนี่ย มีพัดลมด้วยเหรอ”

“ไม่ใช่นะ เราตีคุณนั่นแหละ นี่แหนะๆๆๆๆๆๆๆ เราไม่พอใจแล้วนะ”

“โอ้ ลมเย็นมากเลยนะเนี่ย แอร์ห้องนี้ดีจริงๆ เลย”

“ลมจากเราต่างหาก นี่แหนะ เดี๋ยวเราทำให้กลัว ๆ เลยดีไหม เราเล่นด้วยเยอะ ๆ เลย ให้ร้องไห้เลยนะ นี่แหนะ” ร่างโปร่งแสงจัดการปัดของที่อยู่ใกล้มือที่สุดตกลงบนพื้น

“สงสัยว่าแอร์แรงไปหน่อยของตกเลย หึหึ” ชายหนุ่มนัยน์ในตาหมาจิ้งจอกก้มเก็บตุ๊กตากระต่ายที่ตกลงมาจากเคาน์เตอร์

“ตาคนนี้นี่ ไม่กลัวกันเลย ฮึ” ร่างโปร่งกอดอกทำหน้าบู้บี้เหมือนเด็กโดนขัดใจ แม้จะบอกอย่างนั้นแต่ก็แอบดีใจที่คนมาใหม่ไม่กลัวเขา

“หึหึ หน้าตาเหมือนกันเลย มีชื่อหรือเปล่าเรา” ชายหนุ่มพูดกับตุ๊กตาในมือ

“ไม่มีเหรอเจ้าของตึกนี้เขาเอามาตั้งตกแต่งห้องล่ะ”

“งั้นตั้งชื่อให้ดีไหมคะ”

“เป็นผู้ชายพูดคะได้ด้วยเหรอ แถมยังจะตั้งชื่อให้กระต่ายด้วย เล่นตุ๊กตาด้วยเหรอ เพื่อนผู้หญิงคนก่อนบอกว่าเล่นไม่ได้นี่นา ดุน้องชายจนร้องไห้เลยที่แอบเล่นตุ๊กตา”

“ชื่อน้องจัสมินดีไหมคะ ชื่อเหมือนกลิ่นของหนู”

“หืมมีกลิ่นด้วยเหรอ ไม่เคยดมเลย ไหน ๆ” ร่างโปร่งแสงก้มลงไปดมตุ๊กตาในมือของอีกคน

“หอมมากเลยค่ะ”

“อ๊ะ! เหมือนโดนเลย” ร่างโปร่งที่ตกใจเสียงของอีกคนก็เงยหน้าขึ้นมา

เอ๊ะเมื่อกี้เหมือนว่ามีบางอย่างโดนแก้มเขา โดนหรือเปล่านะ แต่อีกคนดูไม่ได้รู้สึกหรือแสดงอาการอะไรออกมาเลยนี่นา

“สวัสดีค่ะจัสมิน พี่ชื่อปรัตถกร เรียกพี่ว่าพี่ปัถก็ได้ค่ะ”

“ตุ๊กตามันเรียกได้ที่ไหนเล่าเจ้าคนนี้นี่ ไม่รู้เรื่องเลย” เอ๊ะ เหมือนคุณปัถมองมาที่เขาเลย

“โอ้ ตู้ข้างหลังนั่นสีสวยดีนะ คิดถูกจริง ๆ ที่ซื้อห้องมีทั้งของสวยงาม ทั้งของน่ารัก ๆ เต็มไปหมด”

ร่างเล็กมองไปด้านหลังตัวเองก็หน้าหงิกอีกครั้ง

“ปัดโถ่ คิดว่ามองเห็นเราซะอีกที่แท้มองตู้ข้างหลังเรานี่เอง ทำเราเข้าใจผิดอยู่เรื่อยเลยนะ”

“หึหึ พูดมากเหมือนกันนะคะจัสมิน”

“จัสมินพูดไม่ได้นะ หรือว่า นายเป็นคนสติไม่ดีเหรอ โอ๋ๆๆๆๆ ทำไมญาติปล่อยมาอยู่คนเดียวได้เนี่ย” ร่างบางกอดปลอบคนตัวสูงที่แอบยิ้มอยู่ด้านหลัง

“เดี๋ยวเราจะดูแลคุณเอง ไม่ต้องห่วงนะขอแค่คุณอยู่ที่นี่นาน ๆ แล้วกัน” ร่างโปร่งแสงหมายมั่นปั้นมือว่าจะดูแลอีกคน

“หึหึ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ” ร่างโปร่งแสงตกใจผละอ้อมกอดออกจาก

ปรัตถกร

“ตายแล้ว ๆๆๆ อยู่ ๆ ก็หัวเราะเฉยเลย ทำไงดีเนี่ย เอ๊ะ เมื่อกี้เหมือนกอดได้หรือเปล่านะ” ร่างโปร่งแสงลองยื่นมือไปจับแต่ก็ทะลุผ่านร่างสูงตรงหน้าอย่างง่ายดาย

“ก็ไม่นี่นา ทำไมคนนี้แปลกๆ จังนะ”

“เดี๋ยวพี่ไปเก็บของก่อนนะครับจัสมินเดี๋ยวพี่มาเล่นด้วยใหม่”

“โอเค” ร่างโปร่งเผลอตอบรับโดยไม่รู้ตัวก่อนที่จะลอยเล่นไปทั่วห้องทั่วห้องอย่างอารมณ์ดี

“หึหึ” ปรัตถกรเข้าไปจัดของในกระเป๋าใส่ตู้เสื้อผ้า

ที่ปัถต้องย้ายออกจากบ้าน เพราะงานที่เขาทำนั้นค่อนข้างต้องการความเป็นส่วนตัว และพ่ออยากที่จะมีเวลาหวานกับป๊าเลยรีบให้เขาออกมา แต่จริง ๆ ก็เป็นข้ออ้างนั่นแหละ แค่เพราะมันถึงเวลาที่เขาจะต้องออกมาต่างหาก อีกอย่างเพราะน้องชายของเขาต้องหาคอนโดใกล้มหาวิทยาลัยด้วยเลยต้องมาหาคอนโดอยู่กัน จนน้องมาชอบที่นี่ทั้งเรื่องความปลอดภัยและความเป็นส่วนตัวค่อนข้างจะสูงเหมาะกับน้องชายของเขาที่เป็นดาราเลยลองมาดูด้วย

เขาไปดูห้องมาหลากหลายที่ แต่พอได้มาดูห้องที่คอนโดนี้เขาก็เลือกทันที ที่ห้องนี้มีการจัดตกแต่งตามแบบที่เขาต้องการ และแตกต่างจากห้องอื่น ห้องนี้มีการจัดตกแต่งโทนเทา ขาว ดำ ในห้องนอนเป็นสีเทา และดำเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งมันตรงกับที่เขาต้องใช้ทำงานมุมที่ต้องถ่ายมันออกมาพอดีแน่นอน ที่สำคัญในห้องนี้ ทั้งสวย ทั้งน่ารัก ทั้งหอม และมีสิ่งที่เขาตามหามานาน ห้องนี้ตรงความต้องการของเขาทุกอย่างเลยล่ะ

TBC.