All Chapters of No.1 Fan เด็กเลี้ยงอันดับหนึ่งของมาเฟีย: Chapter 41 - Chapter 50

หญิงสาวนอนไถโทรศัพท์ไปมาจนถึงช่วงบ่ายอย่างเบื่อหน่าย ตอนแรกคิดว่าได้นอนพักคงดีกว่าไปร่วมกิจกรรม แต่ที่ไหนได้เวลากลับผ่านไปช้ามากเมื่อต้องนอนกลิ้งอยู่บนเตียงแถมต้องอยู่อย่างนี้ไปอีกสองวันเต็ม ๆ ถึงจะสามารถลงไปรับประทานอาหารกับนั่งฟังนั่นนี่ข้างล่างได้ แต่กว่าจะถึงเวลาก็อีกหลายชั่วโมงเลยไม่รู้เหมือนกันว่าที่เซ็งขนาดนี้เพราะไปอ้อนอะไรไร้สาระกับธีโอแล้วเขาปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยหรือเบื่อที่ต้องนอนอืดอยู่ห้องกันแน่แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างแรกมากกว่านะใครบางคนถึงเคยกล่าวไว้ว่าความรักมักจะทำให้เราคาดหวังอะไรบางอย่างที่งี่เง่าและไม่มีความเป็นไปได้เสมอ“ใครมันจะมา เพราะแค่อยากเจอเฉย ๆ ล่ะ”หญิงสาวพึมพำกับตัวเองพลางไถมือถือไปเรื่อย รู้ทั้งรู้ว่าคำขอของตัวเองมันไร้เหตุผลเอามาก ๆ แต่ก็ยังใจลอยไปหาเขาอยู่ดีก๊อก ก๊อก ก๊อก!“หืม ใครมา”เสียงเคาะประตูดังขึ้น ซูริจึงขมวดคิ้วนิด ๆ เพราะถ้าเป็นไมอาก็ไม่น่าใช่ กิจกรรมยิงยาวถึงเกือบสองหนุ่มแหนะ แต่ใครกันที่มาเคาะประตูเวลานี้หญิงสาวค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงอย่างระมัดระวังไม่ให้ข้อเท้าข้างที่เจ็บกระทบแรงเกินไป แต่พอลองเดินมันก็ไม่ได้เจ็บขนาดนั้น แค่ขัดตึงน

หลังจากจบเหตุการณ์ร้อนแรงเมื่อครู่ทั้งสองก็นอนนัวเนียกันอยู่สักพัก เนิ่นนานกว่าที่ธีโอจะถอดถอนแก่นกายออกจากโพรงเนื้ออุ่นนุ่มและชันกายไปหยิบเสื้อยืดตัวเล็กกับชั้นในสีครีมมาใส่คืนให้หญิงสาว พอชายหนุ่มกำลังจะจัดแจงทุกอย่างร่างบางก็ขืนตัวขึ้นมาก่อนเพราะความเขินอาย“ไม่ต้องขยับ เดี๋ยวพี่ใส่ให้”“บ้า ซูใส่เองได้”“พี่เป็นคนถอด พี่ก็ต้องใส่กลับให้เธอ”“…”นี่เขาจะรู้ไหมว่าประโยคที่พูดมามันโรแมนติกมาก เพราะเธอก็เคยรับรู้มาบ้างว่าการมีเพศสัมพันธ์ในบางคู่ส่วนมากหลังเสร็จกิจก็ต่างคนต่างใส่ โดยเฉพาะกับเซ็กซ์ที่ไม่มีสถานะเขาจะไม่ใส่ใจเธอแบบนี้ก็ได้ จะไม่บินมาหาเธอด้วยเหตุผลงี่เง่าที่เธอโทรไปงอแงเลยก็ยังได้แต่เขาก็มาแถมซื้อดอกไม้มาให้ด้วย นี่ผู้ชายคนนี้จะขยันเล่นกับใจเธอไปถึงไหน แค่นี้ก็ตกหลุมรักจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วนะ“เข้าใจแล้วว่าทำไมเธอไม่ชอบใส่เสื้อชั้นในตอนนอน ดูอึดอัดเนอะ”เธอยิ้มเล็กน้อยและกะพริบตาปริบ ๆ มองใบหน้าหล่อเหลาที่ง่วนกับการใส่ชุดกลับคืนให้เธอ แม้เขาจะติดตะขอชั้นในสะเปะสะปะไปบ้าง แต่สุดท้ายเขาก็ใส่เสื้อให้เธอเสร็จจนกลับมาอยู่ในสภาพปกติพอจัดการกับน้องเสร็จเขาก็กลับไปติดกระดุมและใส

เวลาผ่านไปความผูกพันที่ซูริมีให้ธีโอก็มากขึ้นเรื่อย ๆ จนห้ามใจแทบไม่อยู่เขาน่ารักกับเธอมาก ดูแลดี ตามใจทุกอย่าง แม้จะไม่เคยพูดอะไรหวานแหววตามประสาคนหน้านิ่งแบบเขา แต่การกระทำนั้นอบอุ่นใจกว่าสิ่งใดและตอนนี้เธอกำลังอยู่ในสภาวะตกหลุมรักอย่างรุนแรงทั้งรักเขา ทั้งคิดถึง ทั้งอยากอยู่ใกล้ ๆ ตลอดเวลา ความรักในครั้งนี้จะเรียกว่ารักครั้งแรกก็น่าจะได้ถึงจะว่ากันตามตรงที่สมัยเด็กก็ต้องมีแอบชอบรุ่นพี่หรือความรู้สึกหัวใจเต้นระหว่างทางของการเติบโตเป็นผู้ใหญ่บ้างเล็กน้อยแต่มันเทียบไม่ได้กับความรู้สึกที่เธอมีให้ธีโอในตอนนี้เลยเธอก็ไม่รู้หรอกว่าคำนิยามของความรักที่แท้จริงมันเป็นอย่างไร แต่เธอมั่นใจว่าสิ่งที่เธอมีให้ธีโอนั้น...คือความรักแบบจริงจัง ไม่ฉาบฉวย และไม่ใช่แค่ใจเต้นแรงเพราะอยู่ใกล้กันมันคือความรักอย่างแน่นอน เพียงแต่เธออาจยังไม่เคยเอ่ยคำนั้นออกไป แต่ท่าทีทั้งหมดที่ไม่เคยสงวนก็คงพอจะทำให้เขารับรู้ความรู้สึกที่เธอมีให้เขาโดยไม่ต้องพูดอะไรเธอก็ไม่เคยคิดหรอกว่าท้ายที่สุดแล้ว คนคนนั้นจะเป็นธีโอ เพื่อนพี่ชายที่เธอไม่ชอบขี้หน้าเขา และเขาก็ดูจะไม่ชอบขี้หน้าเธอสักเท่าไหร่แต่พอหัวใจได้อยู่ใกล้เ

วันถัดมาหญิงสาวเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งของตัวเองขึ้นอย่างยากลำบาก ไม่ใช่เพราะเหนื่อย ไม่ใช่เพราะง่วงแต่เพราะเมื่อคืนร้องไห้ไปเยอะมากจนปวดตาไปหมด-Beep-และแน่นอนว่าเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ยังดังไม่หยุด ทั้งข้อความ ทั้งสายที่ไม่ได้รับมีแต่ชื่อของธีโอซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะกระหน่ำโทรมาหาพระแสงอะไรทั้งที่เมื่อคืนน่าจะคุยกันเคลียร์แล้วนะคือเมื่อคืนพอเขากลับไปคอนโดแล้วไม่เจอเธอก็รีบโทรมาหาด้วยความเป็นห่วง และแน่นอนว่าซูริรับสายอย่างรวดเร็วไม่ได้รับเพราะอยากให้เขาง้อ แต่รับเพราะบอกว่ามานอนบ้านตัวเองเพื่อให้เขาไม่ต้องมาวุ่นวายอะไรอีกเธอไม่ได้หนีปัญหานะ แค่อยากพาตัวเองออกมาจากที่นั่นมากกว่า คงไม่มีใครอยากเอาหัวใจไปให้คนไม่เห็นค่าดูถูกเล่นหรอกมั้งก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะทั้งโทรทั้งส่งข้อความแสดงความเป็นห่วงน้องสาวเพื่อนอะไรขนาดนั้นตอนนี้เขาทำเกินหน้าที่ไปมากแล้ว ไม่ต้องซื่อสัตย์ขนาดนั้นก็ได้-Beep-มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแจ้งเตือนและกลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่ายไม่ใช่ว่าหัวใจมันไม่เจ็บนะ มันยังเจ็บอยู่เพราะนี่คือแผลสดแต่ต้องท่องไว้ว่า...เขาไม่รัก เขาไม่รัก เขาไม่รัก ท่องสามครั้งให้ขึ้นใ

เพนต์เฮาส์ของไคธีโอมาถึงภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที และเพราะเขาเป็นหนึ่งในแขกที่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นไปได้ทุกเวลา รวมถึงมีคีย์การ์ดและรหัสผ่านที่ได้รับจากไค ธีโอก็เลยสามารถเข้าออกเพนต์เฮาส์แห่งนี้ได้ทุกเมื่อติ๊ง!ชายหนุ่มยืนอยู่ในลิฟต์ส่วนตัวไม่กี่นาทีก็ขึ้นมาถึงชั้นส่วนตัวของไค ถึงจะเป็นเพนต์เฮาส์หลักร้อยล้านแต่ก็ไม่ใช่ว่าลิฟต์จะมาจอดตรงหน้าเอาดื้อ ๆ เพราะมีประตูป้องกันความเป็นส่วนตัวอีกขั้นติ๊ง ติ๊งมือใหญ่กดออดเรียกคนที่อยู่ในห้องด้วยหัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ แต่กดเท่าไหร่เธอก็ไม่ออกมาเปิดประตูให้สักทีแล้วสมองเขาก็ยิ่งเป็นพวกชอบใช้วิธีทางลัดเป็นอย่างเดียวเสียด้วยสิTheo : ถ้าไม่ออกมาเปิดประตู พี่จะกดสัญญาณไฟไหม้ เลือกเอาชายหนุ่มกดส่งข้อความไปให้หญิงสาว เพราะตอนยืนอยู่เขาเห็นปุ่มสัญญาณไฟไหม้พอดี และด้วยความที่เป็นคนถนัดกับอะไรพวกนี้ก็เลยปิ๊งไอเดียตี๊ด!แน่นอนว่ามันได้ผล เพราะถ้าเขากดสัญญาณไฟไหม้ขึ้นมาจริง ๆ มันจะเดือดร้อนกันไปทุกชั้น“มีอะไร…อ๊ะ”ทันทีที่คนน้องเปิดประตูออกมาด้วยใบหน้าบึ้งตึงเขาก็ฉวยโอกาสดันเธอเข้าไปในห้องพร้อมปิดประตูและดึงเธอเข้ามากอดแนบพลางซุกไซ้จมูกลงไปที่กลุ่มผ