جميع فصول : الفصل -الفصل 30

หยางชิงอี้ถูกเขาหยอกเย้าก็ให้นึกหมั่นไส้ ทว่าในใจก็ยังอดจะวิตกไม่ได้ คนหนึ่งก็พี่ชายอีกคนก็ว่าที่สามี หากมีผู้ใดได้รับบาดเจ็บขึ้นมา...จะหน้ามือหลังมือล้วนแต่เป็นเนื้อ นางไม่มีทางวางใจได้ลงจริง ๆ “พี่ใหญ่ ท่านยั้งมือไว้สักหน่อย ข้ายังไม่อยากเป็นหม้ายนะ!” “ยังมีความเป็นกุลสตรีอยู่หรือไม่ พูดจาอันใดช่างเหลวไหลยิ่งนัก!” หยางชิงเทียนจ้องมองน้องสาวตนเองที่เกาะแขนหลี่หลงจิ่งด้วยแววตาตำหนิ นึกแค้นใจที่หลอมเหล็กไม่กลายเป็นเหล็กกล้า จึงเอาโทสะทั้งหมดไปลงกับการประลองที่กำลังจะเกิดขึ้นแทน “อู่อ๋อง ขออภัยที่ข้าต้องล่วงเกินแล้ว!” “พี่เขย ได้โปรดออมมือ!” หยางชิงเทียนประหนึ่งถูกคนเหยียบหาง บุรุษแคว้นต้าจิ้นผู้นี้อ้าปากได้ก็เรียกตนว่าพี่เขย คิดจะยั่วโมโหผู้ใดกัน! ร่างสูงของหัวหน้าเผ่าชย่ากระโจนเข้าหาอ๋องห้าแห่งแคว้นต้าจิ้น พร้อมฝ่ามืออันทรงพลังหมายจะทำให้คนหน้าตายบาดเจ็บในคราเดียว ทว่าหลี่หลงจิ่งเป็นผู้ใดกัน เขาจะปล่อยให้อีกฝ่ายทำสำเร็จหรือ ร่างสูงเร้นกายหลบหลีกด้วยวิชาตัวเบาอันเป็นเลิศ หนำซ้ำยังปัดป้องฝ่ามือพิฆาตนั้นได้อย่างงดงาม “พี่ใหญ่ ท่านจะฆ่าเขาหรือ!” หยางชิงอี้ตะโกนถามผู้เป็น

ชายหนุ่มกล่าวจบก็ดูดกลืนยอดอกของนางเข้าเป็นเต็มปากเต็มคำ หนำซ้ำมืออีกข้างยังขยำขยี้นวดเฟ้นราวกับเนื้อนุ่มอวบหยุ่นเป็นก้อนแป้ง หยางชิงอี้เลิกเอามือปิดปากเปลี่ยนเป็นโอบรอบลำคอหนา แอ่นหน้าอกเข้าหาริมฝีปากร้อนอย่างจำนนต่อไฟปรารถนาที่ถูกเขาปลุกขึ้นมา“อื้อ หลงจิ่ง อะ” “อืม อย่าเพิ่งซุกซน เด็กดี” เขาจับมือบางที่พยายามรูดรั้งความใหญ่โตของตนเอาไว้ ก่อนจะเป็นฝ่ายเคลื่อนใบหน้าเข้าคลุกเคล้ากลางกายสาวบดขยี้เกสรสีหวานด้วยลิ้นร้อนจนชูชันสั่นระริก“อ๊า...อะ อื้อ” “อืม หวานยิ่งนัก” ลิ้นรอดลากไล้ปาดเลียรอยแยกสีสด ดูดกลืนเก็บกินน้ำหวานจากเกสรสวยดุจตัวเองเป็นหมู่ภมร เขาจงใจบดขยี้ริมฝีปากหยอกเย้าเข้าหา เคล้นความปรารถนาของหยางชิงอี้ให้พวยพุ่ง ไม่นานร่างเล็กพลันกระตุกเกร็งอย่างยากจะต้านทาน“อ๊า...” “อืม เหตุใดจึงเร็วถึงเพียงนี้ เจ้ารู้สึกดีมากใช่หรือไม่” หยางชิงอี้หอบหายใจปรือดวงตาทีคลอไปด้วยหยาดน้องจ้องมองเขา จะให้นางบอกได้อย่างไรว่าตนเองทั้งเสียวทั้งตื่นเต้น...ด้านนอกนั่นก็คนทั้งนั้นมิใช่หรือ!“อ่า...ซี้ด...ดูท่าชิงชิงของข้าจะตื่นเต้นมากจริง ๆ” อ๋องห้าหลุดเสียงครางออกมายามนิ้วแกร่งถ

หอเทียนซินยามค่ำคืนสว่างไสวไปด้วยโคมไฟสีเหลืองนวล ม่านแพรสีม่วงอ่อนบางพลิ้วประดับตกแต่งสะดุดตา ประตูหน้าของหอมีเฝิงมาม่าและหญิงสาวร่างกายอวบอัดในอาภรณ์บางเบาสองนางยืนขนาบข้าง กำลังยิ้มแย้มเชื้อเชิญแขกสูงศักดิ์ให้เข้าไปด้านในด้วยจริตอ่อนช้อย สมกับเป็นผู้ดูแลหอคณิกาอันดับหนึ่งยิ่งนัก! “อุ๊ยตาย ลมอะไรหอบใต้เท้าเฉิงมาที่นี่ได้ เมื่อเดือนก่อนแม่นางชุนเอ๋อร์ของพวกเราก็ถูกท่านรับไปเลี้ยงดู คืนนี้มิราบว่าใต้เท้าต้องการบุปผาอีกสักกี่ดอกหรือเจ้าคะ” “เฝิงมาม่าช่างรู้ใจข้าเสียจริง ไป เข้าไปด้านใน ใต้เท้าอย่างข้าอยากเห็นมวลบุปผาชุดใหม่ไว ๆ เสียแล้ว” เฝิงมาม่าปิดปากหัวเราะคิกคักพลางขยิบดวงตายั่วเย้าใส่เด็กสาวข้างกายทั้งสองคน เป็นสัญญาณให้นำคนเข้าไป ส่วนตัวเองนั้นก็ยืนรับแขกสูงศักดิ์คนต่อไปอย่างอารมณ์ดี มู่ซีหว่านที่ลอบสังเกตการณ์อยู่ตรงมุมกำแพงเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ในใจก็ให้กระวนกระวาย ดูก็รู้ว่าสถานที่แห่งนี้รวบรวมขุนนางในราชสำนักและคหบดีผู้ร่ำรวยไว้มากมายเพียงใด หากพี่สาวนางตกอยู่ในมือคนพวกนี้ นางจะมีหน้าไปพบบิดามารดาได้อย่างไร... “นี่! เจ้ามาทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ ตรงนี้กัน” “เอ่อ…พี

คงจะเป็นศาสตร์ทั้งสี่ ที่สตรีพึงเรียนรู้กระมัง นางพอได้ร่ำเรียนมาบ้างจากมารดายามท่านยังมีชีวิตอยู่ นี่หาใช่เรื่องยากอันใด ทว่าคำกล่าวต่อมาของเฝิงมาม่ากลับทำให้มู่ซีหว่านหยุดความคิดแปรเปลี่ยนเป็นตะลึงพึงเพริด“บทเรียนกามสูตร วันนี้ข้าจะยังไม่เข้มงวดกับเจ้ามากนัก คนอื่น ๆ ที่ข้ารับเข้ามาเมื่อสามวันก่อนหน้าเจ้าเรียนล่วงหน้ากันไปไกลแล้ว หากวันนี้เจ้าผ่านบทเรียนแรกไปได้ข้าก็จะให้เจ้าไปร่วมเรียนพร้อมกับแม่นางพวกนั้นดีหรือไม่” “หว่านเอ๋อร์ เหตุใดจึงไม่ตอบมาม่าเล่า” เจียวเอ๋อร์เห็นว่านางยังคงยืนนิ่งราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่างจึงเรียกสตินางกลับคืนมา ครั้นมู่ซีหว่านทำความเข้าใจคำพูดของเฝิงมาม่าแล้วก็รีบพยักหน้าตอบรับทันที “เช่นนี้สิถึงจะนับว่าเจ้ารักความก้าวหน้า เจียวเอ๋อร์ เจ้าไปนำมะเขือม่วงมา สาธิตบทเรียนแรกให้หว่านเอ๋อร์ดู” “เจ้าค่ะ” หลังจากนั้นมู่ซีหว่านก็ถือว่าตนเองได้เปิดหูเปิดตาแล้ว ภาพสตรีชุดแดงนั่งคุกเข่าแหงนใบหน้าใช้ริมฝีปากและเรียวลิ้นดูดเลียปรนเปรอมะเขือม่วงอย่างช่ำชองเช่นนี้ ทำให้นางคิดไปว่านั่นไม่ใช่มะเขือม่วง หากแต่เป็น...“เจ้าคุกเข่าลงไป ค่อย ๆ เรียนรู้จากเจียวเอ๋อร์

เสียงหวานปนหอบของหญิงสาวตอบกลับไปอย่างเอียงอาย เฝิงมาม่าห็นนางเป็นเช่นนี้ก็ยิ่งหัวเราะอารมณ์ดี “เจ้าช่างปากหวาน เอาล่ะ พักผ่อนให้ดีพรุ่งนี้ก็ไปฝึกบทเรียนต่อไปกับพี่สาวน้องสาวคนอื่นได้แล้ว” “ข้าฝึกรวมกับผู้อื่นได้แล้วหรือเจ้าคะ! เช่นนั้นมาม่าบอกข้าก่อนได้หรือไม่ว่าบทเรียนหน้าจะให้ข้าทำสิ่งใด” มู่ซีหว่านกลัวเหลือเกินว่าอีกฝ่ายจะหาบุรุษแปลกหน้าโยนมาให้นางสักคน มาม่ามากฝีมือราวกลับจะรู้ทันความคิดของนางจึงจิ๊ปากขัดใจ “ของดีเช่นพวกเจ้าจะปล่อยให้ผ่านมือบุรุษก่อนรับแขกได้อย่างไร วางใจเถอะบทเรียนต่อไปก็แค่เปลี่ยนจากนิ้วน้อย ๆ ของเจ้า เป็นมะเขือม่วงใหญ่ยาวที่เจ้าเคยดูดเลียนั่นแหละ” นางกล่าวจบก็ไม่รอให้มู่ซีหว่านได้สติคืนมา เดินส่ายสะโพกอวบใหญ่ออกไปจากห้องนางไปทันที ค่ำวันนั้นมู่ซีหว่านตัดสินใจจะลอบขึ้นชั้นสองไปตามหาพี่สาวของตนเอง แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้ก้าวออกจากห้องเจียวเอ๋อร์ก็มาหานางด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มเสียก่อน “เจ้ากำลังจะไปที่ใดหรือน้องสาว” “เอ่อ…อยู่ในห้องข้าเบื่อนิดหน่อยอยากจะออกไปเปิดหูเปิดตา แต่ก็กลัวเจอเฝิงมาม่าเลยใส่ผ้าคลุมหน้าสักหน่อยเจ้าค่ะ” “วันนี้อย่าเพิ่งออก