All Chapters of เพลิงสวาทอ่องสกุลหลี่ : Chapter 1 - Chapter 10

“อู่อ๋องหลี่หลงจิ่ง รับราชโองการ” เสียงขันทีข้างพระวรกายโอรสสวรรค์ดังขึ้นหน้าบัลลังก์มังกร ไม่นานร่างกำยำของบุรุษผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาคุกเข่าเบื้องหน้าผู้เป็นบิดา แผ่นหลังตั้งตรงดุจหินผาดวงตาสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นลมช่างสมเป็นทายาทมังกร...เหล่าขุนนางที่ลอบมองล้วนชื่นชมอยู่ในใจ อ๋องห้าผู้นี้สมกับเป็นจอมทัพที่แม่ทัพว่านเคี่ยวกรำพร่ำสอนมาตั้งแต่เยาว์วัยจริง ๆ มีท่านตาเป็นถึงพยัคฆ์หลานไหนเลยจะกลายเป็นสุนัขไปได้“อู่อ๋อง หลี่หลงจิ่ง โอรสองค์ที่ห้าของเรา นับเป็นยอดขุนพล จอมทัพไม่พ่าย มีความสามารถเชี่ยวชาญการศึก เราขอแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่นำทัพต้าจิ้นขึ้นเหนือปราบปรามชนเผ่าชย่า ทวงคืนความสงบสุขแก่ราษฎรต้าจิ้นให้จงได้”“กระหม่อม น้อมรับราชโองการพ่ะย่ะค่ะ”หลี่หลงจิ่งทำความเคารพบิดา รับราชโองการมาไว้ในมือก่อนจะหมุนกายอกจากท้องพระโรงไปท่ามกลางแววพระเนตรภาคภูมิใจของฮ่องเต้ และแววตาชื่นชมจากเหล่าขุนนาง“ท่านอ๋อง เราจะเดินทางกันตอนนี้เลยหรือพ่ะย่ะค่ะ” “ใช่ รอช้ามิได้ ยิ่งเราจบศึกได้ช้ามากเท่าไร ราษฎรชายแดนก็จะลำบากมากขึ้นเท่านั้น” หลี่หลงจิ่งกล่าวพลางโหนกายขึ้นหลังอาชาเหงื่อโลหิต

หยางชิงอี้ที่ได้ฟังประโยคเหิมเกริมของอ๋องห้าผู้นี้ในใจยิ่งโกรธแค้นจนแทบอยากจะสู้ตายกับเขาให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ปล่อยให้นางมีโอกาส หลี่หลงจิ่งชักม้าควบตะบึงกลับค่ายทหารทันที ทิ้งไว้เพียงฝุ่นดินและเหล่าแม่ทัพนายกองที่มองหน้ากันตาปริบ ๆ “เราต้องสู้ต่อหรือไม่ขอรับท่านรองแม่ทัพ” “ไม่ต้องแล้ว ไป ๆ พาตัวพวกเชลยกลับค่ายไปให้หมด” หลี่หลงจิ่งไม่ปล่อยเวลาให้หลุดลอยไปเปล่า ๆ เขาโอบกระชับเอวบางเข้ามาชิดอกแนบแน่น ไม่ลืมลูบไล้หน้าท้องแบนราบของคนในอ้อมกอดไปด้วย ตลอดทางได้ยินเสียงก่นด่าสาปแช่งของหญิงสาวเป็นระยะ ร่างสูงรู้สึกว่าเสียงนั่นไม่ได้น่ารำคาญ แต่กลับทำให้แรงปรารถนาบางอย่างพุ่งพล่านจนต้องก้มหน้าลงไปหอมแก้มนางฟอดใหญ่ “อ๊ะ! บุรุษบ้าราคะ! มันจะมากเกินไปแล้วนะ!” “บอกแล้วอย่างไร รอกลับถึงค่ายก่อนข้าจะแสดงให้ดูว่าแบบใดที่เรียกว่าบ้าราคะ แต่หากเจ้าใจร้อน...ข้าแวะข้างทางก่อนก็ไม่เป็นปัญหาอันใด” หยางชิงอี้หุบปากฉับกัดฟันกรอด ทว่าก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมาอีก รู้แน่แล้วว่าอ๋องบ้าราคะผู้นี้ไม่ได้ล้อนางเล่นเป็นแน่ ดูจากมือไม้ที่อยู่ไม่สุขนั่นสิ! “หึ ๆ เด็กดี” “หุบปาก!” หญิงสาว

หลังจากหยางชิงอี้ได้ฟังคำพูดไร้คุณธรรมของเขาก็ก้มลงกัดไหล่หนาไปคำโตหมายจะระบายอารมณ์ จนคนถูกกระทำร้องคำรามเสียงต่ำ จับยึดเอวคอดดึงเข้ามาแนบอก บดเบียดความเป็นชายของตนถูไถไปกับบุปผางามจนหญิงสาวตัวแข็งทื่อก่อนจะก่นด่าออกมาเสียงดัง “ตัวบัดซบ! อ๋องไร้ยางอาย เจ้าคิดว่าข้าเป็นสตรีในหอโคมเขียวหรือ เจ้าคิดว่าเอาความเป็นตายของทหารมาขู่ข้าแล้วข้าจะยอมพลีกายให้เจ้าหรือไร ช่างหน้าใหญ่เสียจริง หากสมองโดนลาถีบจนโง่งมไปแล้วก็รีบหาหมอมารักษาเสียเถอะ!” คำด่ายืดยาวของหญิงสาวไม่ได้ทำให้อ๋องห้าสะดุ้งสะเทือนแต่อย่างใด คิ้วกระบี่เพียงเลิกขึ้นน้อย ๆ ยกยิ้มยั่วเย้ามองคนตัวเล็กกึ่งเปลือยด้วยดวงตาวาววับ ก้อนเนื้ออวบนุ่มที่ผลุบโผล่เหนือผิวน้ำขยับขึ้นลงตามแรงหอบหายใจด้วยความโกรธของนาง ช่างล่อตาล่อใจจนเขาต้องยื่นมือไปบีบขยำอย่างเสียมิได้ “อ๊ะ เจ้าลูกเต่า ฟังข้าอยู่หรือไม่!” “ด่าจบแล้วกระมัง พวกทหารข้างนอกยังรอกินข้าวอยู่นะแม่ทัพหยาง” หยางชิงอี้ชะงักงันเบิกดวงตากว้าง กลืนคำพูดที่จะด่าทออีกฝ่ายลงคอไป นางก้มหน้าราวกับยอมรับชะตากรรม แม้จะพูดว่าไม่ยินยอมแต่ทว่าในฐานะแม่ทัพใหญ่ทัพใหญ่ของเผ่า นางมีหรือจะปล่อยพว

หยางชิงอี้อ้าปากหอบหายใจหนักหน่วงจนหน้าอกอวบสะท้อนขึ้นลง นางมองชายหนุ่มที่กำลังดูดเลียปลายนิ้วที่เคยเข้ามาสำรวจกลางกายนาง ใบหน้าหวานพลันแดงซ่านลามเลียไปถึงใบหู รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งสรรพางค์ บุรุษผู้นี้ลามกเกินไปแล้วหรือไม่! “หึ ๆ เป็นอย่างไร คงยังไม่หมดแรงกระมัง” “ผู้ใดหมดแรงกัน” หยางชิงอี้ยอมไม่ได้ที่สุดก็คือถูกคนอื่นสบประมาท ร่างเล็กกระโจนเข้าใส่คนตรงหน้าพาตัวเองขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักของเขาทันที ทว่าความแข็งขืนที่นางนั่งทับช่างใหญ่โตนัก เป็นผลให้ความรู้สึกอยากเอาชนะเริ่มสั่นคลอนลงไปเล็กน้อย“เป็นอย่างไร แค่นี้ก็กลัวแล้วหรือ” “ใครกลัวเจ้ากัน อึก!”“ซี้ด…เบาหน่อย เจ้าจะเจ็บเอาได้” มือหนาคว้าจับเอวคอดที่พยายามกลืนกินตัวตนของเขาในคราวเดียวเอาไว้แน่น หลี่หลงจิ่งนึกเสียใจขึ้นมาแล้วที่ไปยั่วยุแม่ทัพหญิงผู้นี้ แรงบีบรัดจากช่องทางคับแคบทำเอาอ๋องห้าแทบจะแตกพ่าย ความทรมานปนเสียวซ่านเช่นนี้ยากจะหาคำใดมาบรรยายจริง ๆ “อ๊ะ มะ ไม่เจ็บ!” “หลอกผู้ใดกัน เจ้ากัดปากเสียจนเลือดออกแล้ว” หยางชิงอี้เจ็บจริง ๆ แต่นางไหนเลยจะพูดออกไปให้อีกฝ่ายดูถูกกัน ลูกธนูขึ้นพาดสายแล้วมีแต่ต้องปล่อยออ

สิ้นเสียงทุ้มของคนเจ้าเล่ห์ร่างทั้งร่างของนางก็พลิกกับไปอยู่ใต้ร่างของชายหนุ่มเสียแล้ว ริมฝีปากนุ่มถูกเขารุกเร้าจนต้องยอมเปิดทางให้ลิ้นร้อนแทรกสอดเข้ามาพัวพันดูดกลืนความหวาน แนบแน่นหนักหน่วง“อืม...หายใจหน่อย” หญิงสาวที่เผลอกลั้นลมหายใจรีบโกยอากาศเข้าปอด ก่อนจะยกแขนเรียวโอบรั้งลำคอหนาลงมาอีกครั้ง ใบหน้าหวานเอียงรับปรับองศาตามอย่างที่ชายหนุ่มกระทำกับนาง เรียวขางามโอบรัดเอวสอบเอาไว้แน่น ยกสะโพกถูไถบุปผางามเข้ากับความใหญ่โตของชายหนุ่ม“อึก เจ้า...” “รีบทำ ข้าจะได้ไปดูทหารของข้าเสียที อ๊ะ” นางพูดยังไม่ทันจบก็ถูกมือหนาตะปบเข้าที่อกอวบนุ่ม บีบขยำราวกับกำลังนวดแป้ง ลิ้นร้อนลากไล้จากปลายคางลงมายังลำคอระหงตั้งตรงดุจลำไผ่ ระเรื่อยลงไปยังเนินเนื้อคู่งาม ก่อนจะครอบริมฝีปากลงไปบนเม็ดอิงเถาสีหวานที่สั่นระริก ดูดกลืนความหวานหอมอย่างตะกรุมตะกราม“อือ หวานเหลือเกิน” “อ๊า อื้อ”ร่างเล็กบิดเร่าหลับตาพริ้มรับสัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้ จิกเล็บลงไปบนบ่ากว้างระบายความเสียวกระสันที่เขาปรนเปรอชายหนุ่มผละจากปทุมงาม พร่างพรมจุมพิตทุกอาณาบริเวณที่เขาเคลื่อนผ่าน ไม่ลืมฝากรอยรักสีชาดแต้มเป็นทางดั่งรอย