جميع فصول : الفصل -الفصل 40

ลมหายใจร้อนผ่าวเป่าลดใบหูขาวกระจ่าง แผ่นหลังบอบบางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบุรุษเข้มข้นจากคนด้านหลังอย่างแจ่มชัดจนร่างกายอดจะสั่นสะท้านขึ้นมาไม่ได้สมองเล็ก ๆ ของมู่ซีหว่านหมุนเร็วรี่พยายามหาวิธีเอาตัวรอด ครั้นเหลือบไปเห็นชายกระโปรงบางพริ้วของแม่นางผู้หนึ่งตรงมุมบันไดชั้นสอง ดวงตากลมโตพลันฉายประกายบางอย่างขึ้นมา“ท่านอ๋อง…หว่านเอ๋อร์เป็นสาวงามชุดใหม่ของหอเทียนซิน ยังไม่รู้กฎเกณฑ์ล่วงเกินท่านไปอย่าถือโทษหว่านเอ๋อร์เลยนะเพคะ”“หึ! สาวงามชุดใหม่หรือ เจ้าคิดว่าข้าโง่งมสินะ ก่อนจบการเรียนกามสูตรเฝิงมาม่าต้องบอกกฎทุกข้อให้เจ้ารู้ แต่ดูท่าแล้วข้าว่าเจ้าเป็นสายลับเสียมากกว่ากระมัง”หลี่หลงฮ่าวไม่เชื่อคำพูดของสตรีเบื้องหน้าสักนิด เขาใช้สายตาคมกริบสำรวจเรือนร่างบอบบางของหญิงสาวโดยไม่ให้นางจับได้ หน้าอกกลมกลึงที่โผล่พ้นสาบเสื้อออกมานั้นล้นทะลักเสียจนแทบจะทำดวงตาเขาพร่าเลือน ต้องเบือนสายตาไปทางอื่นอย่างช่วยไม่ได้“หว่านเอ๋อร์มิใช่สายลับนะเพคะ! หว่านเอ๋อร์ ไม่รู้กฎของท่านอ๋องจริง ๆ อาจเพราะตอนมาม่าบอกกฎหว่านเอ๋อร์อาจจะไม่ได้ตั้งใจฟัง…”ชายหนุ่มจ้องมองสตรีมากเล่ห์ที่พยายามโป้ปดต่อหน้าตน แม้จะมีผ้าโปร่งบ

“หืม...มีอารมณ์แล้วหรือ”“ทะ ท่านอ๋อง หว่านเอ๋อร์ไม่...อ๊ะ”มู่ซีหว่านหลุดครางเสียงเบาหวิวราวกับลูกแมวน้อย ไม่ได้รู้เลยว่าการทำเช่นนี้ปลุกสัญชาติญาณบางอย่างของหลี่หลวงฮ่าวให้ตื่นจากการหลับไหลชายหนุ่มเริ่มลากไล้เรียวลิ้นไปตามลำคอรงหงระเรื่อยลงไปยังลาดไหล่นวลเนียน ขบเม้มฝากรอยรักสีชาดไว้เหนือไหปลาร้าคู่งามอย่างถือสิทธิ์ แสดงความช่ำของออกมาผ่านการเคลื่นอไหวของมือหนา นิ้วแกร่งเข้าสำรวจกลีบผกาชุ่มฉ่ำราวกับถูกหยาดพิรุณชโลมไล้ด้วยการปาดป่ายไปมา“อ๊า! ท่านอ๋อง”“ชู่ว...อย่าหุบขาสิ”เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบเสียงกระเส่า ปลุกเร้าอารมณ์หวามไหวให้ร่างเล็กตื่นตัว ร่างบางบิดเร่ายอมโอนอ่อนแยกเรียวขาให้เขาได้ใช้ก้านนิ้วแกร่งสอดใส่เข้ามาสำรวจช่องทางเร้นลับของนางได้ถนัดถนี่“อ๊ะ อา..”“แน่นขนาดนี้ ยังจะบอกว่าเป็นแม่นางในหออีกหรือ”มู่ซีหว่านร้องครางเสียงหลง แม้ก่อนหน้านี้นางจะเคยใช้นิ้วสำรวจร่างกายตนเอง แต่มันไม่ได้ให้ความรู้สึกกระสันซ่านเท่ากับที่ชายหนุ่มกำลังทำให้นางแม้แต่น้อย“อ๊า...ไม่ไหวเพคะ”หลี่หลงฮ่าวเร่งจังหวะการสอดใส่เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงบีบรัดข้อนิ้วจากบุปผางาม เขากัดฟันกรอดอดทนต่อภาพตรงหน้า ขย

หญิงสาวกล่าวออกไปตามตรงดีกว่าถูกสงสัยว่ามีเจตนาร้ายต่อพวกนาง แต่ผลที่ได้กลับดีเกินคาด เหล่าแม่นางหน้าตางดงามหลายคนได้ฟังเหตุผลของนางก็กรูกันเข้ามาถามยกใหญ่ มู่ซีหว่านจึงบรรยายรูปลักษณ์ของพี่สาวตนเองอย่างละเอียด พร้อมทั้งดึงรูปเหมือนที่ตนเองแอบวาดให้พวกนางทุกคนได้ดูด้วย“หืม…ข้าว่าพี่สาวเจ้าหน้าตาคุ้น ๆ อยู่นะ เหมือนกับว่าข้าเคยเห็นที่ใดมาก่อน”“ข้าก็นึกว่าตนเองคิดอยู่ผู้เดียว ข้าว่าข้าก็เคยเห็นนางอยู่นะ”“ใช่ ๆ หน้าตางดงามถึงเพียงนี้…”เหล่าแม่นางในหอเทียนซินกล่าวขึ้นเจ้าคำข้าคำ จนทำให้มู่ซีหว่านใจชื้นขึ้นมามาก หากทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเคยเจอพี่สาวของนาง นั่นก็ไม่ผิดตัวแน่!“จริงหรือเจ้าคะ พี่สาวช่วยนึกอีกสักหน่อยเถอะ”“นางเป็นคนของหอเทียนซินนี่แหละ แต่นางมีนามว่าชิวเซียงเไม่ใช่ซีเหม่ย เซียงเอ๋อร์นางรับแต่แขกสูงศักดิ์ หากไม่ใช่ขุนนางขั้นหนึ่งหรือเชื้อพระวงศ์นางไม่รับเด็ดขาด หากเจ้าอยากเห็นก็ขึ้นไปชั้นสองห้องหมายเลขแปดดูสิ”“แต่เฝิงมาม่าไม่อนุญาตให้ผู้ที่ไม่ผ่านการฝึกขึ้นไปมิใช่หรือเจ้าคะ”“ไอ้หยา! เจ้ารู้พวกข้ารู้ ฟ้าดินรู้ พวกพี่สาวจะช่วยเจ้าเอง รับรองเฝิงมาม่าไม่มีทางรู้!”ด้ว

มู่ซีหว่านสะท้านวาบเมื่อส่วนกลางกายของตนเองถูกนิ้วร้ายของคนด้านหลังลุกล้ำ นางหลุดครางออกมาเสียงผะแผ่ว บิดสะโพกเร่าคล้ายถอยหนีคล้ายยั่วยวนส่งผลให้จังหวะการขยับนิ้วของหลี่หลงฮ่าวเร่งระรัวถี่กระชั้นนำพาควาทเสียกระสันแผ่ซ่านทั่วร่างกาย“อึก อ๊ะ ทะ ท่าน”“ดีใช่หรือไม่”ชายหนุ่มกระซิบชิดใบหูขาวหยอกเย้าติ่งหูกลมกลึงดุจเม็ดมุกด้วยเรียวลิ้นร้อนร้าย เสียงครวญครางจากแม่นางชิวเซียงคลอไปกับเสียงการสอดใส่ดังก้องห้องพัก กลบเสียงครางสะอื้นของมู่ซีหว่านได้เป็นอย่างดี แต่นั่นกลับยิ่งทำให้สัญชาตญาณบุรุษของหลี่หลงจิ่งตื่นตัว“อ๊า นายท่าน เร็วอีกเจ้าค่ะ นายท่าน อ๊ะ”“ซี้ด...วันนี้เจ้าช่างร้อนแรง รับรองว่าข้าจะตกรางวัลให้อย่างงาม อูย...”“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ”มู่ซี่หวานอยากปิดหูตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว บทสนทนาแสนหยาบโลนยังคงดำเนินต่อไป ตามจังหวะนิ้วแกร่งที่ขยับเร่งเร้าเข้าใส่กลางกายนางไม่หยุดยั้ง เอวบางบิดเร่าสอดรับการกระทำของชายหนุ่มกระทั่งอารมณ์ปรารถนาของนางแตกพ่ายไหลริน“ทะ ท่านอ๋อง อ๊า!”“เสร็จแล้วหรือ...หึ ๆ ตื่นเต้นใช่หรือไม่”หลี่หลงฮ่าวกระซิบเสียงพร่า จงใจเป่าลมหายใจร้อนกรุ่นรินรดซอกคอขาวนวล เขาถอดถอนปลายนิ้ว

หลี่หลงฮ่าวชะงักการกระทำที่คิดจะลงโทษคนงาม เขาเอียงหูรอฟังคำพูดต่อไปของไต้เท้าเสิ่นด้วยแววตาเรียบนิ่ง ครั้นชิวเซียงถามถึงที่มาที่ไปของสมบัติล้ำค่า แม้ทีแรกไต้เท้าเสิ่นจะเลี่ยงไม่ตอบคำถาม ทว่าอย่าได้ดูเบาฝีมือหญิงคณิกาเชียว เพียงกล่าวไม่กี่ประโยคขี้คร้านบุรุษมากตัณหาจะไม่พรั่งพรูความจริงออกมาจนหมด“เป็นเช่นนี้เอง ไต้เท้าช่างหลักแหลมสมเป็นเสนาบดีของราชสำนักโดยแท้เจ้าค่ะ”“ปากเจ้าชโลมน้ำผึ้งไว้หรืออย่างไรกัน ไยจึงหวานถึงเพียงนี้”“คิก ๆ หวานจริงหรือเจ้าคะ...”เสียงหวานอันเย้ายวนของชิวเซียงกล่าวไม่ทันจบประโยคก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงครวญครางน่าอายอีกครั้งมู่ซีหว่านไม่ทราบว่าคนด้านหลังนางเป็นอันใดไป เหตุใดจู่ ๆ ก็แน่นิ่งไม่ยอมขยับจนนางต้องเป็นฝ่ายส่ายสะโพกเชื้อเชิญด้วยตนเอง ยามนี้อารมณ์ร้อนรุ่มของนางเริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้งแล้ว ผู้ใดใช้ให้เขาทำนางค้าง ๆ คา ๆ เช่นนี้กันเล่า!“อึก...เจ้านี่มัน”“จะไม่ทำต่อหรือเพคะ อ๊ะ อ่า”หลี่หลงจิ่งใช้การกระทำแทนคำตอบ นางยั่วยวนบีบรัดจนเขาแทบจะแตกพ่ายขนาดนี้ หากไม่สานต่อเรื่องราวาให้ลุล่วงก็อย่ามาเรียกเขาว่าท่านอ๋องเจ้าสำราญเลย!ด้านบนคล้ายลมวสันต์พัดผ่าน ทว่าบ