All Chapters of เพลิงสวาทอ่องสกุลหลี่ : Chapter 11 - Chapter 20

ลี่หลงจิ่งทำตามสัญญา หลังจากทั้งคู่อาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เรียบร้อย ชายหนุ่มก็พาหยางชิงอี้ไปยังที่พักของเหล่าทหารเชลย โดยระหว่างทางเหล่าทหารกองทัพต้าจิ้นต่างหยุดทำความเคารพอ๋องห้า แต่ก็อดไม่ได้ต้องเหลือบไปมองหญิงสาวที่เดินเคียงคู่มากับชายหนุ่มด้วยไม่พูดไม่ได้ว่าหยางชิงอี้มีรูปร่างหน้าตางดงามเหนือสตรีใด ยิ่งนางได้ถอดชุดเกราะปลดหมวกเหล็กออกแล้วยิ่งเผยให้เห็นความเป็นสตรีอย่างเด่นชัด ทำเอาเหล่าทหารที่ชำเลืองมองต่างหน้าแดงไปตาม ๆ กัน หลี่หลงจิ่งเห็นเช่นนั้นในใจก็ให้รู้สึกเดือดดาล นึกอยากสั่งลงโทษเจ้าพวกนี้ให้หายหงุดหงิดใจ สตรีของข้าพวกเจ้ามีสิทธิ์มองหรือ!“หากยังไม่เก็บสายตากลับไป ก็อย่าหาว่าอ๋องอย่างข้าไม่ยั้งมือไว้ไมตรี”หยางชิงอี้ผินหน้าไปมองคนข้างกาย มุมปากพลันบิดเบ้ด้วยความหมั่นไส้ นี่คงไม่ใช่การแสดงอำนาจข่มขวัญนางหรอกกระมัง“วางอำนาจบาตรใหญ่ให้ใครดูกัน”“ยังจะไปดูหรือไม่ ทหารของเจ้าน่ะ” “ข้าก็แค่พูดไปเรื่อยเท่านั้นเอง เดินนำไปสิ” หลี่หลงจิ่งเห็นใบหน้างดงามเชิดขึ้น แสดงความดื้อรั้นออกมาเต็มที่ก็ได้แต่แค่นเสียงหัวเราะออกมา รู้สึกคันไม้คันมือจนต้องเอื้อมมือไปบีบแก้มนุ่มนิ่มอ

บ่ายวันนั้นหยางชิงอี้ได้เดินสำรวจค่ายทหารต้าจิ้นสมใจ โดยมีหลี่หลงจิ่งตามประกบไม่ห่าง ชายหนุ่มมองคนตัวเล็กที่พุ่งถลาเข้าหาดาบกระบี่ที่เรียงรายอยู่บนชั้นวาง เห็นนางหยิบนู่นจับนี่อยู่เป็นนานสุดท้ายใบหน้าหวานก็แสดงอารมณ์ยุ่งยากออกมา “เป็นอันใดไป อาวุธของข้ามีปัญหาตรงที่ใดหรือ” “ไม่มี” หยางชิงอี้ตอบโดยไม่เงยหน้าจากดาบยาวในมือ พลางคิดในใจว่าหากเผ่าของนางมีอาวุธเช่นนี้ไว้ใช้ในกองทัพยังจะต้องกลัวใครมารุกรานอีก “แล้วเหตุใจเจ้าจึงทำสีหน้ายุ่งยากใจถึงเพียงนี้เล่า” “ข้าแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย ช่างเถอะ ๆ” นางปัดมือไปมาในอากาศก่อนจะเดินผละจากไปสำรวจจุดอื่นในค่าย ระหว่างทางที่เดินผ่านทหารชั้นผู้น้อยของต้าจิ้น พวกเขาต่างก็มองนางด้วยแววตาแปลกประหลาด แน่สิ ก็นางถูกจับมาในฐานะเชลยแต่กลับทำตัวตามสบายเสียจนนึกว่าตนเองเป็นหนึ่งในแม่ทัพของแคว้นไปเสียแล้ว คิดมาถึงตรงนี้นางก็อดไม่ได้ที่จะหันไปหาคนข้างกาย เป็นจังหวะเดียวกับที่อีกฝ่ายมองมาที่นางพอดี “ชิงชิง ข้าต้องกลับไปเขียนรายงานส่งราชสำนัก หากเจ้าเดินจนทั่วแล้วก็ตามไปที่กระโจมข้าก็แล้วกัน” “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะหนีหรือ” หยางชิงอี้เลิกคิ้วถาม

ครั้นพายุอารมณ์ราคะสงบลงสติที่ล่องลอยหายไปของหยางชิงอี้ก็กลับคืนสู่ร่าง คราวนี้นางไม่ได้ไม่พอใจกับการกระทำที่ลึกซึ้งของเขา และไม่ลืมความตั้งใจเดิมที่จะพูดคุยเรื่องราวสำคัญอีกฝ่าย คิดได้ดังนั้นร่างบางจึงผุดลุกขึ้นไปทิ้งตัวลงบนตักแกร่งของหลี่หลงจิ่งทันที “ฮื้ม....นี่ถือเป็นการยั่วยวนได้หรือไม่” ชายหนุ่มกล่าวพลางวาดแขนโอบรัดเอวบางเข้ามาแนบชิด ทั้ง ๆ ที่ร่างกายยังคงเปลือยเปล่าทำให้อะไรต่อมิอะไรสัมผัสกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ มือหนาลูบไล้แผ่นหลังบางอย่างเพลิดเพลิน รอคอยว่าร่างนุ่มนิ่มกำลังจะทำสิ่งใด “ข้ามีเรื่องจะขอ” “ได้สิ อยากได้อีกรอบใช่หรือไม่ โอ๊ย!” หยางชิงอี้ทนกับความหื่นกามของเขาไม่ไหวจนต้องบิดเนื้ออ่อนบริเวณเอวสอบไปหนึ่งที หลี่หลงจิ่งที่ถูกคนงามทำร้ายร่ายกายจึงแสร้งร้องโอดโอยเรียกความเห็นใจ ทว่าดวงตากับเปล่งประกายหยอกเย้ายียวน “ข้ากำลังพูดเรื่องจริงจัง ท่านอย่าทำเป็นเล่นได้หรือไม่” “เอาล่ะ ๆ ข้าจริงจังก็ได้ เจ้าอยากขอสิ่งใดเล่า” ได้ยินดังนั้นหยางชิงอี้ไม่ตอบเขาในทันที หากแต่ดึงรั้งลำคอหนาเข้ามาแนบชิดพร้อมจุมพิตแก้มสากแผ่วเบาราวกับจะออดอ้อน ร่างกายชายหนุ่มพลันแข็งทื่อไปชั

รุ่งสายวันต่อมาในกระโจมพักแม่ทัพใหญ่ หยางชิงอี้กำลังจ้องมองชายหนุ่มร่างจดหมายไปถึงพี่ชายด้วยดวงตาอาฆาตแค้น เมื่อคืนนี้เขาเห็นนางโอนอ่อนผ่อนตามก็ไม่คิดยั้งมือไว้ไมตรีสักนิด รู้หรือไม่ว่านางปวดเอวเพียงใด! “ชิงชิง ไยมองสามีเช่นนั้นเล่า” “เจ้ายังมีหน้ามาถามข้าหรือ บุรุษบ้าราคะ หุบปากและเขียนจดหมายไปเสียเถอะ” หลี่หลงจิ่งหลุดหัวเราะออกมาให้คนงามได้ถลึงตาใส่ เขาก็อยากจะห้ามใจตัวเอง แต่ใครใช้ให้แม่ทัพหยางแรงดีไม่มีตกกัน ช่องทางอุ่นร้อนนั่นก็รัดเขาจนแทบแหลกสลาย...คิดมาถึงตรงนี้ชายหนุ่มก็ลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ “เก็บสายตาหื่นกระหายของเจ้ากลับ ก่อนข้าจะควักลูกตาเจ้ามาเตะเล่น!” “ชิงชิงอย่าดุนักเลย สามีจะรีบส่งจดหมายให้พี่ชายเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ” ชายหนุ่มยอมถอยให้หนึ่งก้าวไม่แกล้งคนตัวเล็กที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ข้างกายอีก เพียงไม่นานหลี่หลงจิ่งก็ให้นายทหารควบม้าเร็วนำสาส์นไปส่งให้ถึงมือหยางชิงเทียน “รอรับสาส์นตอบกลับจากฝ่ายนั้นมาด้วย” “รับทราบพ่ะย่ะค่ะ” ชายหนุ่มโบกมือให้ทหารผู้นั้นออกไป ก่อนจะหันมามองคนข้างกายอีกครั้ง ก็เห็นว่านางล่วงเข้าสู่นิทราไปแล้ว เห็นทีว่าเมื่อคืนนี้เขาคงเคี่ย

“แถวนี้มีแต่ทุ่งหญ้า ข้าไม่อยากให้เจ้าเจ็บหลัง...” “อ๊ะ เจ้า จะ ทำอันใด” หยางชิงอี้ผวากายกอดเขาเอาไว้แน่นเมื่อถูกชายหนุ่มจับพลิกร่างให้หันหน้าเข้าหากัน ความแนบชิดที่มาอย่างกะทันหันทำเอาพวงแก้มใสร้อนผะผ่าวราวกับถูกไฟลน“จะพาเจ้าขี่ม้าดูลาดเลาอย่างไรเล่า หึ ๆ” เขากล่าวจบก็ประกบริมฝีปากลงมาบดเบียดเรียวปากร้อนเข้าหา ก่อนจะสอดแทรกเรียวลิ้นเข้ามาเกี่ยวกระหวัดรัดรึงลิ้นเล็กของนาง ดูดกลืนความหอมหวานจากโพรงปากนุ่มอย่างร้อนแรง“อืม...” หยางชิงอี้รับรู้ได้ว่าเจ้าฟงอวิ๋นลดความเร็วลงจากเดิมราวกับจะรู้ว่าผู้เป็นนายกับนายหญิงกำลังทำสิ่งใดกัน ทว่าแรงโยกขยับเนิบน้าเช่นนี้ก็ทำให้กลางกายนางรู้สึกปวดหนึบไม่ต่างจากเขาเลย“อื้อ ข้ากลัวตก” “ข้าไม่ทำเจ้าตกลงไปแน่นอน เจ้าฟงอวิ๋นรู้ความถึงเพียงนี้ เจ้าอย่าได้กังวล”ชายหนุ่มกล่าวจบก็จับเรียวขาเล็กมาโอบรอบเอวของตนเองไว้ รั้งชายกระโปรงของนางให้ขึ้นไปกองอยู่บนตัก ส่วนตัวเองก็งัดความเป็นบุรุษออกมาถูไถเนินเนื้อนุ่มไปมาราวกับจะหยั่งเชิงหยางชิงอี้ร่างกายสั่นระริกเกาะไหล่หนาเอาไว้แน่น ขยับสะโพกบดเบียดบุปผางามเข้าหาความร้อนรุ่มของเขาราวกับร้องขอ “อื้อ