All Chapters of Not secret คนในความรักคุณคราม: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 11--กลับมาปัจจุบัน—“จำได้มั้ย ว่าร้านนี้...คือจุดเริ่มต้นรักของเรา” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างมีเลศนัยพร้อมยกยิ้มมุมปากกรุ้มกริ่มพลางขยับใบหน้าเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ อย่างไม่เกรงกลัวต่อคนสายตารอบข้าง ครามอาจจะลืมไปแล้วว่าในร้านนี้มีพนักงานของเขาอยู่ด้วย“ว้ายตายย! สวัสดีค่ะคุณคราม” และก็เป็นอย่างที่คิดมีคนตาดีมาเห็นครามกำลังหยอกร่างบางอยู่ทำให้ทั้งสองรีบผละออกจากกันตามสัญชาตญาณก่อนจะหันไปมองต้นเสียงก็พบกับร่างที่คุ้นเคย นุชเลขาคนสนิทของเขาเอง พอรู้ว่าคนที่มาเห็นเข้าเป็นนุช เจนิสและครามก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง เพราะนุชรู้ดีว่าทั้งสองสนิทสนมกันแม้จะไม่มีใครบอกออกมาตรง ๆ แต่นุชก็แอบคิดและสงสัยว่าเจนิสและครามแอบคบกันอยู่“คุณนุช” ครามเรียกเลขาตัวเองด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพร้อมค่อย ๆ ขยับทิ้งระยะห่างกับเจนิส “คุณก็มาที่นี่ด้วยเหรอ”“ใช่ค่ะ ว่าแต่คุณครามก็มาร่วมด้วยเหรอคะ?” นุชว่าพร้อมมองเจนิสและครามสลับไปมาพลางส่งยิ้มแห้ง ๆ ไป ไม่อยากจะคิดถ้าครามเข้าไปในห้องคาราโอเกะบรรยากาศจะเป็นยังไง จากครึกครื้นก็คงจะเงียบจนแทบจะนั่งสมาธิได้เลยกระมัง“อ้อ ผมมากินข้าวน่ะ”“กินข้

บทที่ 13@ร้าน Xxer.S ณ ไนท์คลับสุดหรูชื่อดังใจกลางเมือง ภายนอกถูกตกแต่งอย่างมีสไตล์ด้วยแสงไฟนีออนสีทองอ่อนที่ตัดกับผนังกระจกใสสะท้อนภาพผู้คนที่เดินผ่านไปมา เสียงดนตรีจังหวะเบสหนักแน่นดังลอดออกมาพร้อมกลิ่นแอลกอฮอล์เจือควันบุหรี่จาง ๆ ที่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ให้ความรู้สึกทั้งเย้ายวนและอบอวลไปด้วยบรรยากาศของความสนุก ร่างสูงในชุดสูทไม่เรียบร้อยเท่าไหร่นักเดินผ่านบรรดาผู้คนที่ต่างกำลังพูดคุย หัวเราะ และโยกตัวไปตามจังหวะเพลงอย่างเพลิดเพลิน เขามุ่งหน้าไปยังลิฟต์ทางด้านในของร้าน ก่อนจะกดปุ่มชั้น 5 ชั้นบนสุด ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเจ้าของผับเท่านั้นกริ้ง! เสียงสัญญาณในลิฟต์ดังขึ้นก่อนประตูจะค่อย ๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นโถงห้องหรูหราบนชั้นสุด ทว่าทันทีที่ครามกำลังก้าวเท้าออกจากลิฟต์ เสียงทุ้มคุ้นเคยก็ดังขึ้นมาพร้อมกับน้ำเสียงเอะอะอึกทึก“ไอ้ฉิบหาย! กูนึกว่าคนเมากดขึ้นมา วุ้! จะมาก็ไม่บอกไอ้ควาย!” ครามหันไปตามเสียงทันที ก่อนจะเห็นร่างสูงของ เวกัส เพื่อนสนิท ยืนอยู่ไม่ไกลในสภาพพันผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่เอว เผยให้เห็นเรือนร่างกำยำและหยดน้ำที่ยังเกาะพราวอยู่บน

บทที่ 15 เช้าวันอาทิตย์อันหม่นเทาอบอวลด้วยไอฝนโปรยปรายไม่ขาดสาย อากาศเย็นสบายเสียจนคนที่ได้หยุดพักอยากซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มทั้งวัน แต่สำหรับคนที่มีธุระอย่างคราม…มันช่างเป็นโชคร้ายจริง ๆ ฝนตกหนักแบบนี้ไปไหนก็ลำบาก ถนนลื่น รถติดแถมไม่มีที่จอดอีก แค่คิดก็ปวดหัวแล้วครามถอนหายใจเฮือกใหญ่ หันมองสภาพอากาศนอกหน้าต่างแล้วแทบอยากจะยกเลิกนัดทุกอย่าง สงสัยธุระวันนี้…คงต้องเลื่อนไปก่อนแล้วนอนกอดเมียทั้งวันแล้วละมั้ง เท้าใหญ่เดินออกจากลิฟต์สอดส่องสายตาคมเฉียบมองหาร่างบางที่เขาโอบกอดทั้งคืน ก็ตั้งแต่ตื่นมายังไม่เห็นคนตัวเล็กเลย ไม่รู้ว่าแอบหนีเที่ยวหรือไปไหน เดินหาตั้งนานสองนานก็ยังไม่เจอสักทีตุ๊บ! เสียงของหล่นดังมาจากห้องครัวทำให้ฝีเท้าหยุดชะงักแล้วเดินกลับไปทันที ครามชะโงกใบหน้าไปมองก่อนจะพบร่างบางกำลังพยายามเอื้อมหยิบแจกันที่วางบนชั้นวางเหนือศีรษะ เห็นแบบนั้นจึงไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปหาแล้วรวบกอดร่างบางไว้แน่นพร้อมโน้มลงซุกใบหน้าหล่อที่คอระหงส์ด้วยความหลงใหล“อ้ะ!”“พี่หาอยู่ตั้งนาน” ครามผละใบหน้าออกแล้วเลื่อนมาหอมแก้มหญิงสาวฟอดใหญ่“เจหยิบแจกันไม่ถึงค่

บทที่ 17 ณ จุดสูบบุหรี่มีชายหนุ่มร่างสูงยืนพิงราวเหล็กในมือหนาคีบบุหรี่ที่ส่วนปลายติดไฟแดงระยิบระยับในความมืด เขาสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วปล่อยควันสีขาวลอยขึ้นเป็นวงกลม ในขณะเดียวกันชายหนุ่มที่สวมเสื้อเซิตสีดำก็รีบเร่งก้าวฝีเท้าด้วยท่วงท่าแน่วแน่ จนได้ยินเสียงส้นเท้าอย่างชัดเจน“ทำไมไม่บอกไปว่ามีแฟนแล้ว…” อยู่ ๆ คเชนทร์ที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ก็เอ่ยขึ้นลอย ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความยียวนอยู่นัยที ทำเอาร่างสูงที่เดินผ่านต้องชะงักฝีเท้าแล้วหันมามองต้นเสียงก่อนจะถอนหายใจออกพลางดุนลิ้นที่กระพุ้งแก้มอย่างระงับอารมณ์ขุ่นเคือง ครามเลื่อนมือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคเชนทร์“เรื่องของกู” ครามว่าเสียงแข็งอย่างทุกครั้ง คเชนทร์พ่นควันออกมาอีกครั้ง พร้อมยกยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่สนใจอารมณ์เดือดดาลของคนตรงหน้าเลยสักนิด ก็กว่าครามจะออกจากห้องอาหารได้ เขาถูกผู้ใหญ่รั้งไว้ตั้งนาน ต่างกับคเชนทร์ที่แอบเดินหนีออกไปตั้งนานแล้ว เขาเองก็อยากหนีกลับบ้านบ้างแต่กลับต้องมาหมกมุ่นอยู่กับเรื่องจับคู่ ทั้งไร้สาระและน่าหงุดหงิดสุด ๆ“ถ้าแฟนมึ

บทที่ 19 อาถรรพ์เลข 7 จะมีจริงไหมนะ? อยู่ ๆ ความคิดนั้นก็ผุดขึ้นมา ทำเอาเจนิสที่กำลังขับรถต้องเม้มริมฝีปากแน่น โดยที่สายตายังคงจับจ้องถนนเบื้องหน้าแต่ในหัวกลับล่องลอยไปกับคำพูดของแคทเมื่อครู่ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกวูบโหวงเหมือนมีบางอย่างบีบหัวใจเอาไว้อย่างไงอย่างงั้น ปีนี้เธออายุย่าง 27 พอดี…แล้วเลข 7 ที่ใคร ๆ ก็ว่ามันอาถรรพ์นักหนาจะรวมไปถึงเลขลงท้ายด้วย 7 ไหมนะ? เจนิสขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอพยายามหาคำตอบให้กับความกังวลที่ค้างคาในใจ มัวแต่จมอยู่กับความคิดฟุ้งซ่านจนไม่รู้ตัวเลยว่า รถได้เลี้ยวเข้ามาจอดหน้าบ้านเรียบร้อยแล้วครืดด~~~ เสียงประตูรั้วบานใหญ่ค่อย ๆ เลื่อนเปิดด้วยระบบอัตโนมัติ เจนิสผ่อนคันเร่งเบา ๆ แล้วขับรถเข้าไปช้า ๆ ทว่าทันทีที่ไฟหน้ารถสาดไปข้างหน้าหัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น ร่างสูงของครามยืนเด่นอยู่กลางลานจอดรถในท่ากอดอกเต็มความสูง แผ่นหลังกว้างตั้งตรงไม่ไหวติง สันกรามคมคายขบแน่นอย่างเห็นได้ชัด แววตาใต้แสงไฟนั้นดุดันจนทำให้เจนิสกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มือที่จับพวงมาลัยเริ่มสั่นน้อย ๆ ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาหน้ารถ ตัวเลขสีขาวบอกเวลา