All Chapters of Not secret คนในความรักคุณคราม: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 32 ลมกลางคืนพัดเอื่อยผ่านสวนดอกไม้ของโรงแรมหรู ทำให้ใบไม้เหนือศีรษะสั่นไหวเบา ๆ แสงไฟจากเสาโคมตามทางเดินทอประกายสีทองนุ่มนวลลงบนม้านั่งหินอ่อนที่หญิงสาวนั่งอยู่เงียบ ๆ เจนิสเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตามองแผ่นน้ำในบ่อที่สะท้อนเงาแสงไฟระยิบระยับบนผิวน้ำราวกับดาวเล็ก ๆ กำลังเต้นระบำ เสียงงานเลี้ยงด้านในยังลอดออกมาเป็นระยะ ทั้งทำนองดนตรีและเสียงพูดคุยของคนที่อยู่บนเวที เรียวปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มบาง ๆ พร้อมหันไปมองข้างในตัวอาคารโรงแรมที่จัดงานอยู่พลางนึกในใจว่า...ในนั้นไม่เห็นมีอะไรน่าสนุกเลย หัวเราะชอบใจอะไรกัน เธอเองก็เข้าใจดีว่างานเลี้ยงนี้เป็นงานใหญ่ที่รวมเหล่านักธุรกิจจากทุกสารทิศ จะให้ไม่มีเรื่องงานปะปนเลยก็คงเป็นไปไม่ได้ แต่จากที่อยู่ในนั้นมาชั่วโมงกว่าเธอก็รู้ว่า มันไม่ได้ต่างจากห้องประชุมสักเท่าไหร่ ทุกคนคุยแต่เรื่องผลประกอบการ โปรเจกต์ การขยายธุรกิจ บลา ๆ ต่อให้มีเสียงหัวเราะแทรกเข้ามาบ้างแต่ก็เป็นเสียงหัวเราะที่ปะปนความเครียด ไม่ได้ให้ความรู้สึกผ่อนคลายแม้แต่น้อย นี่มันงานเลี้ยงนะ…ไม่ใช่งานดิวงานสักหน่อย ส่วนคนที่พาเธอมาก็ไปรับแขกตั

บทที่ 34 ภายในรถหรูเงียบสงัดจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้นของตัวเอง ชายหนุ่มเจ้าของรถเลื่อนสายตาไปมองหญิงสาวที่หันออกไปด้านนอกเป็นระยะ ๆ เขาอยากจะเอ่ยพูดเพื่อกลบความเงียบ แต่ทุกครั้งที่ลิ้นแตะเพดานปากก็เกรงว่าตัวเองจะพูดอยู่ฝ่ายเดียว“คุณเจนิสคิดว่าไอ้ครามเป็นคนยังไงครับ?” เสียงทุ้มห้าวของคเชนทร์ดังขึ้นเรียกความสนใจให้คนเหม่อมองทางหันมาเพียงครู่“คะ?” เจนิสเลิกคิ้วขึ้นเลิกน้อยด้วยความสงสัย เธอไม่รู้ว่าคเชนทร์ต้องการอะไรทำไมอยู่ ๆ ถึงพูดเรื่องครามขึ้นมาเสียดื้อ ๆ“สำหรับผมมันค่อนข้างเหี้ยนะ” คเชนทร์ว่าพร้อมกลั้วหัวเราะอย่างทีเล่นทีจริงพร้อมเหลือบสายตามองหญิงสาวที่ขมวดคิ้วแน่น “แต่ผมก็ไม่เคยเห็นมันหักหลังคนที่มันรัก” ไม่เคยเห็นก็ไม่ได้แปลว่ามันจะไม่เกิดขึ้นสักหน่อย เจนิสคิดในใจ“คุณคเชนทร์คะ....” เจนิสว่าเสียงเรียบนิ่งแฝงด้วยความไม่สบอารมณ์ ในเวลานี้เธอไม่อยากจะพูดถึงคราม ไม่อยากแม้แต่ได้ยินชื่อด้วยซ้ำ “เดี๋ยวไปส่งเจที่โรงแรม XXX ได้มั้ยคะ?” แต่หากพูดออกไปกลัวว่าจะเสียมารยาทจึงเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องพูดคุยดีกว่า“ไม่กลับบ้านเหรอครับ ถ้าไอ้ครามกลับมาแล้วไม่เจอคุณผมจ

บทที่ 36ก๊อก ๆ ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นถี่ ๆ พอที่จะทำให้คนในห้องหันไปมอง ดวงตาคู่สวยที่บวมฉ่ำจนปรือแดงเหลือบไปยังประตูอย่างเชื่องช้า ร่างบางที่พิงอยู่ปลายเตียงขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ พยุงตัวเองขึ้นด้วยแรงที่มีอยู่น้อยนิดตุ๊บ! เท้ายังไม่ทันแตะพื้นดีนัก เธอก็ล้มเซกลับลงไปอีกครั้งด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่แผ่ซ่านไปทุกกระแสเลือด เจนิสกัดฟันประคองตัวเองลุกขึ้นใหม่…เพราะเสียงเคาะประตูไม่หยุดลงสักที แต่ก่อนจะเดินไปเปิดประตู เธอก็ไม่ลืมเอื้อมมือไปคว้าขวดไวน์ที่ตั้งอยู่มาถือไว้ด้วย เพราะคิดว่าคนข้างนอกเป็นพนักงานที่มาเสิร์ฟไวน์เพิ่ม ใช่…ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในโรงแรม เจนิสก็สั่งไวน์ไม่หยุดราวกับต้องการให้มันซัดความว้าวุ่นทั้งหมดออกไปจากหัวใจ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่า แอลกอฮอล์ไม่ได้ช่วยให้บาดแผลในใจน้อยลงเลย มีแต่จะทำให้คิดฟุ้งว่านและเพ้อไปกันใหญ่แกร็ก ทันทีที่เปิดประตูแสงจากโถงทางเดินก็สาดเข้ามาในห้องที่มืดสลัว ร่างสูงที่ยืนรอด้วยความหวังต้องพ่นลมหายใจออกด้วยความโล่งอกเมื่อคนที่เขาตามหายืนอยู่ตรงหน้า“พะ...พี่คราม” ใบหน้าสวยเงยขึ้นสบกับดวงตาคมก

บทที่ 38 หลังจากที่พูดคุยปรับความเข้าใจกันเสร็จ ครามและเจนิสก็พากันไปอาบน้ำราวกับว่าเรื่องบาดหมางใจไม่เคยเกิดขึ้น เป็นแบบนี้มาโดยตลอด ทั้งสองไม่เคยโกรธกันนานหรืออาจเป็นเพราะครามไม่เคยปล่อยให้เธออยู่กับความกรุ่นโกรธนาน มีปัญหาเมื่อไหร่เขาก็อยากเคลียร์ให้มันจบ ๆ ส่วนเจนิสเองก็เป็นคนโกรธง่ายหายเร็ว ถูกง้อถูกเอาใจใส่หน่อยก็ใจอ่อนเสียง่าย ๆ พอทั้งสองทำธุระเสร็จก็พากันลงมาทานข้าวที่ถูกจัดเตรียมเป็นอย่างดี อาหารสีสดน่ารับประทานถูกเรียงรายบนโต๊ะอาหารละลานตา จนไม่รู้ว่าจะหยิบจับชิ้นไหนก่อนดี ทั้งต้มยำทะเล ทั้งปลาทอดราดพริก บลา ๆ และที่เตะตาเจนิสที่สุดก็คงจะเป็นล็อบเตอร์อบชีสที่วางอยู่กลางโต๊ะส่งกลิ่นหอมอบอวนไปทั้งห้องอาหาร ถ้านี่เป็นบ้านของเธอเองก็คงจะดี…อย่างน้อยเจนิสก็คงไม่ต้องมานั่งเกร็งกับสายตาของผู้ใหญ่เหมือนตอนนี้ แน่นอนว่าอาหารที่ถูกจัดวางอยู่เต็มโต๊ะอย่างอลังการ ไม่ได้ถูกเตรียมไว้เพียงเธอและครามเท่านั้นหากแต่ถูกจัดเผื่ออีกสามชีวิตในบ้านที่ต่างก็มองเธอด้วยแววตาเป็นประกาย เจนิสที่ถูกจับตามองก็ไม่กล้าเอ่ยปาก แม้จะขยับตัวเธอยังไม่กล้าจึงทำได้เพี

บทที่ 40“ก็เผื่อมึงพากูไปฉิบหายจะทำไง”“มึงฉิบหายกูก็ฉิบหาย มึงขาดทุนกูก็ขาดทุนนั่นแหละ” ครามเอ็ดเสียงใส่คเชนทร์พลางคิดในใจ นี่มึงเห็นว่ากูไม่น่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยรึไงวะ“เอาล่ะ ๆ ไม่ต้องทะเลาะกัน” คนแก่ที่นั่งมองลูกชายทั้งสองเถียงกันไปมาพูดขึ้นเสียงเข้มทว่าสีหน้ากลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข ก็จะไม่ให้สุขใจได้อย่างไร ในเมื่อลูกชายทั้งสองที่ครั้งหนึ่งเคยตั้งตัวเป็นศัตรูกันมาตลอด ทว่าตอนนี้กลับนั่งพูดคุยกันราวกับเพื่อนสนิทอย่างไงอย่างงั้น“เรื่องงานไว้ค่อยคุยกันที่บริษัท ตอนนี้ฉันอยากรู้เรื่องของแก” คนเป็นพ่อว่าพร้อมบู้ยปากชี้มาที่คราม“เรื่องอะไรอีก?” ครามรีบเอ่ยถามแล้วยกมือหนาขึ้นเกาท้ายทอยตัวเองก่อนจะเอนกายพิงพนักเก้าอี้ทันที“เรื่องแกกับยัยหนูนั่นนะ”“หมายถึงเจนิสเหรอ?”“แล้วมึงมียัยหนูกี่คนล่ะไอ้ควาย! วุ้!!” คเชนทร์ที่ฟังอยู่ถึงกับต้องสบทออกมาอย่างเหลืออด ก็เห็นแล้วมันหงุดหงิด มัวแต่ทำหน้าซื่อตาใสอย่างกับคนอ่อนต่อโลกอยู่ได้ รำคาญลูกตาชะมัด “ไปละ คุยกันไปสองคนละกัน จะไปหายัยหนูของกูบ้าง” คเชนทร์ไม่รอรีบลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกจากห้องทันที ก็ในเมื่อเรื่องที