บทที่ 1

กึก! กึก! กึก!

         เสียงส้นเท้าคัชชูหนังราคาแพงกระทบกับพื้นหินอ่อนทำให้ทั้งบริเวณดังกึกก้องท่ามกลางความเงียบ ทั้งที่มีผู้คนหลายสิบชีวิตนั่งทำงานอยู่แต่กลับไม่มีใครกล้าปริปากออกมาเลยสักคน

         สายตาคมเข้มภายใต้คิ้วหนาที่ขมวดเป็นปมกวาดบอกพนักงานทุกคนที่กำลังจดจ่อกับงานของตัวเองก่อนเขาจะเดินผ่านเข้าห้องไป และทันทีที่เสียงประตูห้องถูกปิดลงเหล่าพนักงานที่เกือบลืมหายใจต่างต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ราวกับอดทนอดกลั้นมานาน ทั้งที่เวลาพึ่งผ่านไปไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ

         ถามว่าทำไมถึงต้องเกรงกลัวขนาดนั้น?....ก็นั้นคือ ลูกชายเจ้าของบริษัทซึ่งมีตำแหน่งเป็นรองกรรมการผู้จัดการฝ่ายบริหาร ชื่อเสียงของเขาเป็นที่ประจักษ์ต่อพนักงานทุกคนว่าเป็นคนที่เข้มงวดทุกกระเบียดนิ้ว เขาจะไม่ด่าออกมาตรง ๆ แต่จะตั้งคำถามให้คิดด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นที่ใครฟังต้องเจ็บไปถึงทรวงอย่างแน่นอน

         แต่ทว่าในมุมกลับกันเขาก็เป็นผู้บริหารคนหนึ่งที่พนักงานรักและให้เกียรติเสมอ เหตุผลเพราะเขาไม่จู้จี้จุกจิกเรื่องส่วนตัวและค่อนข้างเห็นอกเห็นใจพนักงานทุกคน สวัสดิการของบริษัทก็ไม่เอาเปรียบคนหาเช้ากินค่ำ เรียกได้ว่าถึงจะดุแต่ก็ยังมีมุมที่ใจดีอยู่บ้าง

“พี่นุช ๆ”

         เสียงของผู้จัดการฝ่ายบัญชีเอ่ยเรียก คุณนุช เลขาส่วนตัวของชายหนุ่มที่เพิ่งเดินเข้าห้องไป

“ว่าไงจ๊ะ?” คุณนุช หญิงวัย 40 ปีตอบรับด้วยรอยยิ้มพร้อมสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้

“วันนี้คุณครามเป็นไงบ้าง?”

“หืม? หมายถึงยังไงจ๊ะ?”

“หมายถึง...วันนี้คุณครามอารมณ์ดีมั้ย พอดีมีเอกสารให้เซ็นค่ะ” ผู้จัดการฝ่ายบัญชีว่าเสียงเบาพร้อมเลื่อนสายตามองแฟ้มเอกสารของตัวเอง

         คุณนุชตอบกลับเพียงรอยยิ้มแล้วส่ายศีรษะเบา ๆ เป็นอันรู้กันว่า...อย่าเข้าไปตอนนี้เลย

“ทำไงดีอะพี่นุช เย็นนี้ต้องส่งให้สำนักงานใหญ่แล้วนะเนี่ย” เธอว่าหน้าเสียแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเป็นกังวลอย่างมาก

“รอคุณครามประชุมเสร็จก่อนมั้ย เดี๋ยวพี่เอาเข้าไปให้เอง”

         พอได้ยินแบบนั้นก็รีบพยักหน้ารัวอย่างไม่ปฏิเสธ    ก็ทางออกมีอยู่แค่นี้จะช้าจะเร็วก็ต้องให้ผู้บริหารเซ็นอยู่ดี

“พี่หญิงคะ” เสียงหวานปริศนาดังขึ้นทำให้ทั้งสองหันไปมองในทันที

“น้องเจนิส~~”

         คุณหญิง เอ่ยเรียกหญิงสาวด้วยความรู้สึกปริ่มในอกพลางหันมองร่างบางด้วยแววตาอย่างมีความหวัง อยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตนเป็นลูกรักของพระเจ้าที่ส่งนางฟ้านางสวรรค์อย่างเจนิสมาได้ทันเวลาพอดี

“หนูมีเรื่องปรึกษาพี่หญิงค่ะ”

         หญิงสาวใบหน้าสะสวยเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มอย่างเป็นมิตร เจนิสเป็นหัวหน้าฝ่ายขายซึ่งเป็นที่รักของพนักงานในบริษัทนี้ทุกคนเพราะเธอเป็นเหมือนน้ำเย็น ๆ ที่สามารถดับไฟโทสะร้อนระอุได้เสมอ....?

“พี่ก็มีเรื่องให้น้องช่วยเหมือนกัน” หญิงว่าพร้อมยกมือขึ้นจับแขนเรียวทั้งสองข้างพลางส่งสายตาอ้อนวอนสุดชีวิต “พอดีพี่มีเอกสารให้คุณครามเซ็น”

“คะ?”

         เจนิสอุทานเสียงหลงอย่างไม่เข้าใจก่อนจะหันไปสบตากับคุณนุชเลขาส่วนตัวของครามทันที ก็จะไม่ให้งงได้ไงล่ะ เลขาเขาก็ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้แล้วมาขอให้เธอช่วยทำไม?

“ตอนนี้คุณครามติดประชุมอยู่จ้ะ”

         คุณนุชว่าแล้วระบายยิ้มกว้างราวกับรู้คำถามที่เจนิสกำลังจะเอ่ยออกมา

“พี่หญิง คุณครามประชุมอยู่แล้วจะให้หนูช่วยยังไงอะ ขนาดพี่นุชยังไม่กล้าเข้าไปเลย”

“แต่คุณครามไม่เคยดุน้องเจนิสเลยนี่น่า” หญิงรีบตอบกลับทันที

         ก็จริงอย่างที่เธอบอกว่า...ครามไม่เคยดุเจนิสเลยสักครั้ง อาจเป็นเพราะทำงานด้วยกันมานานจนรู้นิสัยใจคอกันทุกอย่าง รู้ว่าอีกฝ่ายชอบแบบไหนและไม่ชอบแบบไหน สิ่งไหนที่ไม่ถูกใจเขาเจนิสจะหลีกเลี่ยงทันที

“พี่นุชเองก็ไม่เคยโดนดุนะคะ”

         เจนิสตอบกลับพร้อมกลั้วหัวเราะกลบเกลือน เธอเองก็อยากปฏิเสธไปตรง ๆ เพราะไม่อยากก้าวก่ายงานของแผนกอื่น แต่ด้วยนิสัยที่ขี้สงสารจึงไม่กล้าพูดออกไปตรง ๆ กลัวคนอื่นจะมองว่าแล้งน้ำใจ

“แต่พี่นุชไม่กล้า” หญิงว่าเสียงอ๋อยพร้อมส่งสายตาปริบ ๆ ขอร้องให้เจนิสเห็นใจ

         เจนิสเลื่อนสายตาไปมองเลขาของครามอีกครั้ง แม้นุชจะไม่เคยถูกครามดุโดยตรง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอเกรงกลัวเจ้านายคนนี้อยู่ไม่น้อย ถึงจะทำงานด้วยกันมานานมาก หรือจะเรียกได้ว่าเป็นคนที่อยู่กับเขานานที่สุดในบริษัทนี้ก็ตามที แต่เพราะความเข้มงวดและความเย็นชาของครามทำให้นุชยังคงรู้สึก “เกรงใจ” และไม่กล้าทำอะไรเกินหน้าเกินตาอยู่ดี

“พี่นุชคะ เจเข้าไปหาคุณครามได้มั้ยคะ?”

         พอถูกอ้อนมีรือคนใจอ่อนจะไม่ช่วย เจนิสถอนหายใจออกเฮือกใหญ่แล้วถามนุชทันที

“ถ้าน้องเจจะเข้าไป เดี๋ยวที่แจ้งให้นะ”

“รบกวนหน่อยนะคะ เจก็มีเรื่องจะรายงานคุณครามเหมือนกัน”

         ถามว่าเรื่องที่เธอกำลังจะรายงานนั้นสำคัญไหม? …ก็ต้องตอบตามตรงว่าไม่ได้สำคัญถึงขั้นต้องเข้าไปขัดเขาในเวลาประชุมแน่นอน

         แม้เธอจะถูกครามห้ามให้ยุ่งกับแผนกอื่นแล้วก็ตาม...แต่ก็ช่วยไม่ได้เอกสารของฝ่ายบัญชีนั้นสำคัญจริง ๆ