Not secret คนในความรักคุณคราม

บทที่ 1กึก! กึก! กึก! เสียงส้นเท้าคัชชูหนังราคาแพงกระทบกับพื้นหินอ่อนทำให้ทั้งบริเวณดังกึกก้องท่ามกลางความเงียบ ทั้งที่มีผู้คนหลายสิบชีวิตนั่งทำงานอยู่แต่กลับไม่มีใครกล้าปริปากออกมาเลยสักคน สายตาคมเข้มภายใต้คิ้วหนาที่ขมวดเป็นปมกวาดบอกพนักงานทุกคนที่กำลังจดจ่อกับงานของตัวเองก่อนเขาจะเดินผ่านเข้าห้องไป และทันทีที่เสียงประตูห้องถูกปิดลงเหล่าพนักงานที่เกือบลืมหายใจต่างต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ราวกับอดทนอดกลั้นมานาน ทั้งที่เวลาพึ่งผ่านไปไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ ถามว่าทำไมถึงต้องเกรงกลัวขนาดนั้น?....ก็นั้นคือ ลูกชายเจ้าของบริษัทซึ่งมีตำแหน่งเป็นรองกรรมการผู้จัดการฝ่ายบริหาร ชื่อเสียงของเขาเป็นที่ประจักษ์ต่อพนักงานทุกคนว่าเป็นคนที่เข้มงวดทุกกระเบียดนิ้ว เขาจะไม่ด่าออกมาตรง ๆ แต่จะตั้งคำถามให้คิดด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นที่ใครฟังต้องเจ็บไปถึงทรวงอย่างแน่นอน แต่ทว่าในมุมกลับกันเขาก็เป็นผู้บริหารคนหนึ่งที่พนักงานรักและให้เกียรติเสมอ เหตุผลเพราะเขาไม่จู้จี้จุกจิกเรื่องส่วนตัวและค่อนข้างเห็นอกเห็นใจพนักงานทุกคน สวัสดิการของบริษัทก็ไม่เอาเปรียบคนหาเช้ากินค่ำ เรียกได้ว่าถ

บทที่ 3“อดทนแล้วไปเอากันที่บ้าน”“!!”“หรือถ้าทนไม่ไหวก็เข้ามาหาได้เลยแต่อย่ามาพร้อมคนอื่น...พี่ไม่อยากดุใครต่อหน้าเธอ” เพราะครามนั้นทะนุถนอมกับเจนิสยิ่งกว่าเธอเป็นปุยนุ่ม คำหยาบ ๆ จะหยุดออกจากปากเขาสักคำแทบจะไม่มีเลยสักครั้ง เพราะฉะนั้นเธอจะมาเห็นเขาทำหน้ายักษ์หน้ามารใส่คนอื่นไม่ได้ เดี๋ยวจะเสียภาพลักษณ์ผัวที่แสนดี“ดุกว่านี้เจก็เคยเห็นแล้วค่ะ” เจนิสผละกายออกเล็กน้อย ก่อนจะส่งสายตาให้ชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววรู้ทัน คนเจ้าเล่ห์อย่างเขาอาจลืมไปว่าเธอเห็นธาตุแท้ของเขามาหมดแล้ว ทั้งดุ เข้มงวด เย็นชา และยิ้มยากเสียจนพนักงานในบริษัทไม่มีใครกล้าเข้าใกล้“มองแบบนี้หมายความว่าไง?” ครามถามทันทีที่สบกับดวงตาคู่สวย“เปล่า” เจนิสปฏิเสธเสียงสูงพลางเสมองไปทางอื่นยกยิ้มกรุ้มกริ่มล้อคนตรงหน้า “เจแค่อยากรู้ว่าทำไมพี่ครามถึงดุทุกคนยกเว้นเจ”“หรืออยากให้พี่ดุเธอด้วย?” ครามเลิกคิ้วสูงพร้อมกระชับวงแขนแกร่งให้แน่นยิ่งขึ้น เธอก็ถามอะไรพิลึกพิเรนทร์ ใครกันจะกล้าดุเมียตัวเอง จริงมั้ย?“ถ้าเจทำไม่ถูกต้องพี่ครามก็ดุเจได้ ดุในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง เจไม่ถือสาหรอกค่ะ”“แล้วดุในฐานะผัวได้มั

บทที่ 5 ครามไม่แน่ใจเลยว่าความเห็นแก่ตัวของมนุษย์จะสิ้นสุดลงตรงไหน…จะต้องแลกด้วยความเจ็บของใครอีกกี่คนถึงจะรู้สึกได้บ้างว่ามันมากเกินไปแล้ว คำถามนี้ฝังอยู่ในใจเขาเสมอโดยเฉพาะในวันที่ความทรงจำบางอย่างย้อนกลับมาแทงกลางใจเขาซ้ำไม่รู้จบ--ย้อนไปเมื่อ 14 ปีก่อน— ในวันที่สายฝนกระหน่ำราวกับมรสุมลูกใหญ่พัดผ่าน ท้องฟ้าครึ้มเทาไม่ต่างจากหัวใจของเด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีที่กำลังแตกสลาย เขานั่งนิ่งมองรูปถ่ายของผู้เป็นแม่ด้วยดวงตาเอ่อคลอ พวงแก้มยังเปื้อนคราบน้ำตาที่ไม่ยอมแห้ง ทั้งที่ความจริงควรจะยอมรับได้แล้วว่า…แม่ได้จากไปแล้ว เขาคงไม่รู้สึกเจ็บปวดมากถึงเพียงนี้…ถ้าหากผู้เป็นพ่อไม่พาผู้หญิงอีกคนเข้ามาในบ้าน แล้วยังมีหน้าบอกให้เขาเรียกเธอคนนั้นว่า แม่ มันช่างเป็นตลกร้ายสิ้นดี เมียตายได้ไม่ถึงปีแต่กลับพาผู้หญิงคนใหม่เข้ามาพร้อมกับลูกที่ตัวเองไป “ไข่ทิ้งไว้” อย่างไม่รู้สึกผิด ครามอยากรู้เหลือเกินว่าพ่อเคยรู้สึกเสียใจบ้างไหมกับการสูญเสียผู้หญิงที่ตัวเองใช้ชีวิตร่วมทุกร่วมสุขมาด้วยกันเกือบยี่สิบปี ทำให้ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา…เด็กหนุ่มที่เคยอ่อนโยนและยิ้มให้กับท

บทที่ 7--2 สัปดาห์ผ่านไป— ภายในห้องผู้บริหาร อากาศเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศผสานกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้จากก้านไม้หอมที่วางอยู่ตรงมุมห้อง กลิ่นนั้นลอยอบอวลชวนให้รู้สึกผ่อนคลายหากแต่กลับสร้างบรรยากาศประหลาดชวนอึดอัดขึ้นในคราเดียวกัน หญิงสาวในชุดกระโปรงทรงเอสีอ่อนความยาวเหนือเข่าเพียงเล็กน้อย เธอสวมเสื้อแขนตุ๊กตาสีชมพูพาสเทล ทำให้ดูสุภาพเรียบร้อยแฝงความอ่อนหวาน เส้นผมสลวยถูกรวบขึ้นเป็นทรงหางม้าเผยให้เห็นลำคอขาวระหงส์ที่ดึงดูดสายตาอย่างห้ามไม่ได้ ครามทอดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าสลับกับเอกสารบนโต๊ะ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่“อย่ามัดผมขึ้นแบบนี้อีก” เสียงทุ้มเข้มเอ่ยขึ้นในขณะที่กำลังตวัดปลายปากกาลงเอกสารแผ่นสุดท้าย ก่อนแววตาคมเข้มจะเลื่อนขึ้นจ้องหน้าเธออย่างไม่ถูกใจกับทรงผมในวันนี้ของเธอเท่าไหร่นัก“ทำไมคะ?” เจนิสขมวดคิ้วแน่นอย่างไม่เข้าใจ ก็ไม่มีกฎข้อไหนห้ามให้พนักงานรวบผมขึ้นสักหน่อย“ห้ามก็คือห้าม”“ห้ามไม่มีเหตุผล เจไม่ใช่เด็กนะคะ”“มันเห็นต้นคอ ไม่สวย” ครามว่าพร้อมเบือนหน้าหนี ที่บอกว่าไม่สวยนั้นโกหกทั้งเพ บอกว่าไม่สวยแต่กลับมองจนละสา

บทที่ 9“จอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ” เสียงแหบพร่าดังขึ้นหลังจากที่หลับเต็มอิ่มตอนที่ครามลงไปส่งนุชให้กับสามีในบ้าน เจนิสรีบปลดสายเบลท์ทำท่าพร้อมจะลงรถ“คุณพักอยู่ตึกไหน?” ครามเอ่ยถามพร้อมหันมองรอบ ๆ ที่มีตึกเรียงกันเป็นแถวในสภาพที่ไม่น่าอยู่มากนัก เจนิสรีบชี้ตึกหอพักตัวเองซึ่งแน่นอนว่าหากมองจากภายนอกอาจจะไม่ได้สวยงามน่าอยู่มากนัก แต่การตกแต่งภายในตึกสำหรับเธอแล้วก็ถือว่าไม่ได้แย่ขนาดนั้น“ปลอดภัยเหรอ?” ครามหันมาถามพร้อมจอดรถเทียบฟุตบาททันทีก่อนจะหันกลับไปมองตึกที่เธอชี้ “เดี๋ยวผมลงไปส่งที่ห้องดีกว่า”“ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้ก็เกรงใจมากแล้ว”“งั้นก็บอกให้แฟนลงมารับ เธอเมาอยู่นะ”“ดิฉันไม่มีแฟนค่ะ อยู่คนเดียว...เดินไปเองได้ค่ะ” เจนิสระบายยิ้มแหยะ ๆ แล้วใช้มือตบหน้าตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติให้สร่างเมา“....งั้นผมไปส่งดีกว่า” ไม่รอคำตอบใด ๆ จากหญิงสาว ครามรีบลงจากรถทันทีก่อนจะเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เธอ การกระทำของเขาทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำ อยู่ ๆ ก็รู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ก็ใครจะไปคิดว่ารองประธานบริษัทที่ดุและเข้มงวดอย่างเขาจะสุภาพบุรุษและอ่อนโยนกับเธอ